Valentine

2006-10-08T17:00:00.000+03:30

CLOSED FOR EVER

2006-08-01T14:29:00.000+03:30

از اینکه اینجا پینگ می‌شه واقعن متاسفم. من بی‌تقصیرم!

سنگسار انقدر به نظرم چندش‌آور میاد که حتا نمی خوام بهش فکر کنم.

2006-07-20T08:52:00.000+03:30

گفتنی‌ها رو گفتم. از روزمرگی هم نمی‌خوام بنویسم. خسته شدم که هی یکی بیاد بپرسه اسمت چیه، چندسالته، چکاره‌ای. خسته شدم از بس همه احساس پسرخاله بودن دارن. من اینجا از افکارم می‌نویسم. دیگه چه فرقی می‌کنه اسمم آرام باشه یا آرمین. اگه لازم بود خودم می‌گفتم! احساس می‌کنم از دنیای مجازی به شدت دلزده شدم.از این به بعد ولنتاین آپ‌دیت نمی‌شه مگه اینکه دو کلمه حرف حساب داشته باشم. به هیچ ایمیلی هم جواب نمی‌دم. اما همچنان به دوستان سر می‌زنم. دنیای واقعی خیلی مهربون‌تر و بی‌دردسرتره!

مردانی دیگر

2006-07-17T14:55:00.000+03:30

هستن مردانی که با زنان زندگیشون مثل بخشی از دارایی‌ها رفتار می‌کنن. که کودک‌آزار یا همسرآزارن یا هر موجود مونثی رو فقط با یه چشم می‌بینن. نه فقط در طبقه‌ی پایین جامعه، حتا در میان مردمان تحصیل‌کرده، متوسط و مرفه. اما این همه‌ی داستان نیست!

مردانی دیگر هم هستن! مردانی که قابل احترامن و شریف و حضورشون آرامش و شادی به همراه داره. آغوششون گرم گرمه. امن امنه. که پر و بال می‌دن و از پروازت لذت می‌برن. باید از اون‌ها هم گفت. کم هم نیستن! گاهی دلزده می‌شم از شنیدن اینهمه جنایت و مکافات. اگه دلمون سوخت که فلان زن بخاطر نادانی مردش مصیبت‌ها کشیده، یادمون باشه جوری نگیم که تخم نفرت بکاریم. که انگار همه‌ی زن‌ها قدیس‌اند و همه‌ی مردها دیو! اشکالی پیش نمیاد اگه از مردان دیگر هم بنویسیم. به روند حمایت از حقوق بانوان هم هیچ خللی وارد نمی‌شه! ضمن اینکه اگه چنین مردانی در زندگی ما نبودن و نیستن معنی‌اش این نیست که دیگران هم ندارن!

# من هرگز به هیچ ایسمی پایبند نبودم و دلایل شخصی خودم رو هم دارم. اما رو دلم مونده بود بگم فمینیزم تبلیغ ضدمرد، ل ز بی، نفرت از همه‌ی مردای دنیا، برتری جنس زن و پست بودن جنس مرد، حمایت از طلاق، و جنگ و دعوا نیست! واقعن نیست! اگه کسی اینا رو قبول داشت و ادعا کرد برپایه فمینیزمه، دست کم ما انقدر انصاف داشته باشیم که درست رو از نادرست تشخیص بدیم! اگه حق داری رای بدی، وارد سیاست و اقتصاد بشی، دستمزد کلان بگیری، از حقوق کامل شهروندی برخوردار باشی - همه جا ایران نیست که- و خیلی کارای ساده دیگه که سهم خودت از اجتماع می‌دونی، مدیون جنبش زنان و البته فمینیزم در سالهای خیلی دور هستی!

2006-07-17T09:41:00.000+03:30

خانم‌ها گوشه و نیلوفر تاجبخش: ور آر یور وبلاگز؟!

تاریخ گذشته

2006-07-17T08:37:00.000+03:30

شب مسابقه رده‌بندی بدجوری خوابم گرفته بود! اما با پررویی نشستم پایین مبل و دستم زیر چونه و تکیه داده به مبل! تنها ژستی که هم می‌شد راحت باشم و هم اینکه خوابم نبره. یادم میاد یه لحظه یه فکری به ذهنم رسید و گفتم: راستی! کچل کفترباز... و یهو از خواب پریدم! یعنی نگاه عاقل اندر سفیه گودی خیلی واضح می‌گفت داشتم چرت و پرت می‌گفتم! اما از شما چه پنهون، هنوز دارم فکر می‌کنم چی می‌خواستم بگم؟!;)

روز کدوم زن؟

2006-07-15T19:37:00.000+03:30

من نمی‌فهمم روز کدوم زنه؟! همون شهروند درجه دو؟! آهان! همونی که همیشه مثل یه شی ج ن س ی بهش نگاه می‌کنن. همون که گناه چشم ناپاک خیلی‌ها رو به گردن مرتب بودنش می‌اندازن. روز همونیه که نصف و نیمه است و حدیث داریم که عقل درست و حسابی نداره. همونی که فقط به درد یه چیز می‌خوره و وظیفه‌ی اصلیش تو زندگی تمکینه. که سهم مسخره‌اش از ارث هزار مدل توجیه می‌شه. که ارزشش رو سکه‌های طلا مشخص می‌کنن. همون موجودی که حق نداره همسرش رو نخواد. که چون نان‌آور خانه نیست حقوقش باید یک سوم همتای درجه‌ی اولش باشه. یاد روزایی می‌افتم که توی سرما و گرما سر صف می‌ایستادیم و شعار می‌دادیم: ای زن به تو از فاطمه اینگونه خطاب... یاد روزی که بخاطر دو تا خط کرم روی کفشم مثل یه آشغال منو از صف بیرون کشیدن. یاد دوچرخه‌سواری‌هایی که بخاطرش تذکر می‌شنیدم. روزای گرمی که باید با مانتو مقنعه بشینم و خودمو باد بزنم. اصلن چرا راه دور بریم؟ همین چند هفته پیش بود. اسم میدونش که هنوز یادمون هست؟ حالا همه‌ی نداشته‌ها و تحقیرها رو جشن بگیریم؟ حالا بشینین پز بدین که شوهرم اینو واسه روز زن خرید! حالا هر موجود مونثی دیدین با ذوق ابلهانه بگین روزت مبارک!

2006-07-15T08:12:00.000+03:30

من عاشق دید زدن ویترین فروشگاه‌ها هستم! همین هم شده بود واسم دردسر. چون نگاه می‌کردم ببینم چقدر پول دارم، به‌ اندازه کرایه تاکسی می‌موند و بقیه‌اش رو خرت و پرت می‌خریدم! فکر کنم ارثیه:) بعدش دیدم اینجوری نمی‌شه. بخصوص که نزدیک زندگی دونفره هم شده بودم. یه دوست خوب بهم گفت پولتون رو برای طول ماه قسمت کنین. همین کارو کردم اما بازم می‌دیدم یه جایی زیادی خرج کردیم! تا اینکه یه دوست خوب دیگه! بهم یاد داد که برای هر هفته پولم رو تقسیم کنم. الان چندین پاکت تو کشوی من هست که هر کدوم مال یه سری هزینه‌هاست. مثلن برای هزینه‌های ماشین، شارژ ساختمون، کرایه تاکسی، قسط‌های‌ جورواجوری که پرداخت می‌کنیم... برای مخارج روز مره هم به چهار هفته جدا می‌کنم. بعدن فهمیدم بهتره واسه مرغ و گوشت پول جدایی بذارم! بعدش می‌رسم به هزینه‌های ریزتر. مثل هدیه، کتاب، فیلم، درمانی، مهمونی، رستوران و بقیه. یه بخشی هم واسه پول توجیبی و هر چی که یهو پیش بیاد! اینجوری خیلی کمتر ممکنه اتفاق بیفته که واسه کاری پول کم بیاریم. یکی دو ماه هم که بگذره آدم می‌فهمه واسه کدوم قسمت پول کم یا زیاد گذاشته. آی کیف می‌ده وقتی زیاد میاد! آی کیف می‌ده!

Baloot عزیز امیدوارم تجربه‌ام مفید باشه:)

*متد پول كم همراه داشتن رو هم تجربه كردم! هنوزم اين‌كارو مي‌كنم. اما يه وقتايي گير ميفتي و هيچي همرات نيست!

* مجبور نيستين پاكت بذارين حتمن! من هر گروه هزينه‌ها رو تو يه پاكت مي‌ذارم و با كاغذ يادداشتي كه دورشون مي‌پيچم جدا مي‌كنم!

*يعني مي‌خواين بگين اين فونت هم ريزه؟!!!!!!

2006-07-13T16:23:00.000+03:30

کاوه هم حساب سوپرمن و اسپایدرمن و رفقا رو یه‌جا رسیدهhere

بازم آلمان!

2006-07-13T15:15:00.000+03:30

يه تحليل منطقی از یه اتفاق منطقی: this

نكيسا هم عكس‌های خوبی گذاشته بود. حیف که دیر پیداش کردم! here

2006-07-12T20:33:00.000+03:30

از شروع سال نو سعی کردم یه سری ریزه‌کاریا رو رعایت کنم. روغن جامد کلن ممنوع شد. مصرف سبزیجات رو مثل هویج، لوبیا فرنگی، ذرت، کدو و اینا بیشتر کردیم. با هر جون کندنی بود کلاسم رو ادامه دادم. گودی رو بیشتر فهمیدم. قرار نیست طبق تصور و انتظار من همیشه رفتار کنه. تو کار خونه برنامه‌ریزیم بهتر شده. بعد از چند سال فهمیدم برنامه‌ی مامانم بیسته! 4شنبه‌ها نظافت، 5شنبه و جمعه استراحت! واسه کلاس کامپیوتر دارم تنبلی می‌کنم اما واقعن بخاطر گرماست! قسم می‌خورم! خب دیگه چی مونده؟ زبان سوم؟ گودی هم داوطلب شده به شرط جمعه‌ها. اما بازم گرما:( تو رانندگی اعتماد بنفسم بهتر شده. اگه این ترس لعنتی قدیمی بذاره تو جای شلوغ هم بیام! اما... فکر کنم یکم حساس‌تر شدم. قبلن بی‌خیال‌تر بودم. بخصوص وقتی حرفای بیخودی می‌شنوم. شایدم بخاطر اینه که هیچوقت تو گرما حال و حوصله درست و حسابی ندارم. خب بسه تا همین‌جا. تا سه ماهه بعدی همینا رو ادامه بدم بسی هنر کردم.

2006-07-12T08:07:00.000+03:30

شکی نیست که قضاوت در مورد زیبایی امری‌ کاملن سلیقه‌ایه که این ذائقه پس‌زمینه‌ی تاریخی و فرهنگی هم داره. نکته‌ای که همیشه موجب تعجب منه علاقه عجیب ایرانی‌ها به موی بلوند و چشم سبز و آبیه! هرگز هیچ سلیقه‌ای رو قابل‌سرزنش نمی‌دونم اما تصور می‌کنم بعضی سلیقه‌ها با عوامل فرهنگی بی‌ارتباط نیستن! اینهمه اشتیاق برای روشن کردن موها در میان خانم‌ها و عاشق موی بور و چشم روشن بودن "از دید من" یه جورایی به سرخوردگی جهان‌سومی بودن ما برمی‌گرده! و اینکه دلمون می‌خواد دست کم ظاهرمون اروپایی باشه یا دوست دخترمون شبیه دخترای خارجی! باشه! شاید هم بخاطر کمیاب‌تر بودن این تایپه. هر چه هست به نظرم بی‌دلیل نیست و ریشه داره!.

2006-07-11T08:59:00.000+03:30

ظرفا رو از روی میز جمع می‌کنم. نگاهم میفته به ساعت. آشغالا رو خالی می‌کنم توی سطل. نمی‌دونم امروز چه لباسی پوشیده. نمی‌تونم تصورش کنم. آب گلدون رو عوض می‌کنم. یه تیکه یخ هم می‌اندازم توش. زیرسیگاری رو برمی‌دارم. از بوی خاکستر مونده هیچ خوشم نمیاد. دارم فکر می‌کنم تو این چند سال چند دقیقه، چند روزش رو به دستای تو نگاه می‌‌کردم؟ در سطل رو بر‌می‌دارم. سعی می‌کنم خطوط انگشتات رو تو ذهنم بیارم. هیچ کار سختی نیست. ته‌سیگارو خالی می‌کنم. نرمی دستت رو حس می‌کنم. چقدر این زیرسیگاری خوشگلو دوست دارم. کسری از ثانیه می گذره. انگشتم می‌سوزه. خورده‌های زیرسیگاری پخش شده رو زمین. یهو گریه‌ام می‌گیره. فکر کنم خیلی دلم تنگ شده

2006-07-09T19:15:00.000+03:30

داستان از آن‌جا آغاز شد که خبر چاپ نسخه‌ی امریکایی قران را دیدم! نویسنده اعتراض کرده بود که آیات دستکاری شده و برای نمونه: "جهاد عملی حرام، و طلاق! و ازدواج با بیش از یک زن برابر با زنا دانسته شده است. همچنین در این کتاب تحریف شده در رابط با ارث و مسائل مربوط به زنان نکته‌هایی ذکر شده که به هیچ‌وجه با کتاب مقدرس قران همخوانی ندارد…" تصور من بر این است که بسیاری از آیات را با توجه به مقطع زمانی و جغرافیایی زمان نزول، نمی‌توان بعنوان رفرنس مطرح کرد. اما چند نکته در این مورد به نظرم می‌رسد:

1- نویسنده که خانم مژگان اینانلو از روزنامه شرق است اعتقاد دارد اگر هر کس بخواهد برداشت و سلیقه‌ی خودش را به اسم قران عرضه کند، هستند افرادی هم مثل بن‌لادن که با برداشت شخصی خود این‌گونه رفتار می‌کنند! پرسش:با توجه به درست بودن استدلال نویسنده ایا بهتر نیست کتاب را به همین شکل نگه‌داریم و برداشت‌های شخصی را بر اساس آموزش مدرن‌تر کنیم؟

2- وقتی در عصر تکنولوژی که اطلاعات سیو‌شده و به وفور دردسترس است، به این راحتی نسخه‌های جدید چاپ و ارائه می‌شوند و حتا در مدارس خصوصی کویت تدریس می‌شوند، چگونه می توان ثابت کرد که در گذشته با توجه به دست‌نویس بودن کتاب این اتفاق بارها نیفتاده؟! اگر ادعا کنیم چنین نیست چگونه ثابت می‌کنیم؟ و اگر بپذیریم این نسخه‌ی کتاب که در همه‌ی خانه‌ها دست کم یکی پیدا می‌شود :اصل" نیست، پس…؟!

3- اینکه معجزه چقدر در ایمان آوردن مردم نقش داشته بحث دیگریست. اما اگر بپذیریم که معجزه‌ی محمد قران و جاودانگی آن بوده، پس چه آسان نابود شده! و اگر معجزه‌ی محمد درک و دریافت آیات با توجه به بی‌سوادی او بوده، پس باز هم تایید می‌شود براینکه این کتاب بارها در طول تاریخ تغییر کرده. همانطور که تورات و انجیل و دیگران هم!

2006-07-09T08:42:00.000+03:30

هورررررررررررررررررررراااااااااااااااااااا

2006-07-07T22:46:00.000+03:30

یه سر به بلوط بزنین که بحث خیلی خوبی رو مطرح کرده.)نوشته های تلخ) لینکش؟ همین بغله

! Don’t be lazy

2006-07-06T09:15:00.000+03:30

والنتی کوچیک رو می‌بینم که گوشه مبل کز کرده. تا چند دقیقه قبل داشت با حرارت توضیح می‌داد که پرچم ما خیلی زشت و دهاتیه اما پرچم آلمان شیک و قشنگه! که کشور ما خیلی عقب‌مونده و مزخرفه و اونجا مدرن و حسابیه. اما واسش توضیح دادن که اتفاقن پرچم ایران خیلی هم زیباست و ما خیلی چیزا داریم و تو یه وقتی از حرفات پشیمون می‌شی. اما والنتی تو رویاهاش می‌دید که رفته مونیخ و عاشق اونجاست. عاشق بایرن! حالا چرا؟ معلوم نیست! به قول سوسن کار دله! یه حس بی‌دلیل! دامن قرمز، دامن شلواری زرد، جاکلیدی شبیه پرچم آلمان...رضا احدی محبوب بود چون شبیه رودی فولر بود! ماتئوس که کلی عزیز بود واسه خودش! اصلن اون پیرهن سفید با طرح سه رنگ یه جادوی عجیبی داشت. اون رویا محو و کمرنگ شد اما احساسش باقی مونده. آره! مغرورن و ازخودراضی! واسه همین دوستشون دارم! چون من نیستن. چون مفهوم گروه و تیم واسشون تعریف شده‌ست. چون کلینزمن عزیز کاری کرد که خیلی از باشگاه‌دارها تو آلمان از موفقیت‌هاش بترسن. جسور بود و باانرژی. این غرور ارزش داره. درسته پوستشون زیتونی نیست، مانکن نیستن، باجو ندارن، اما یه تیم مغرور و حساب‌شده دارن که کارش رو خوب بلده. اشکای بالاک قابل احترامه چون مثل ترسوها زار نزد! منم گریه نکردم! تیمی که آرژانتین رو شکست داد گریه نداره! آرژانتینی که خیلی‌ها رو قهرمانیش شرط بسته بودن. دیگه مهم نیست کی می‌ره فینال و چی می‌شه. هنوزم می‌گم هوراااااااااااا آلمان!

2006-07-05T08:04:00.000+03:30

همه‌اش قیافه‌ی اشک‌آلود بالاک جلوی چشممه. مثل کابوس بود. به زور قهوه خودمو نگه‌داشته بودم. اما دم گل خوردن با صدای شادی گودی یه متر پریدم هوا چون ظاهرن خوابم برده بود! حیف! خیلی حیف شد!

2006-07-03T19:56:00.000+03:30

"وقتی شاطرعباس نان‌های داغ را توی دست‌های مهتاب می‌گذاشت دلم می‌خواست جای شاطر عباس بودم. وقتی مهتاب نان‌های داغ را لای چادر گلدارش می‌پیچاند دلم می‌خواست من، آن نان‌های داغ باشم. وقتی مهتاب به خانه می‌رسید و کوبه‌ی در را می‌کوبید هوس می‌کردم کوبه‌ی در باشم. وقتی مادرش نان‌ها را از مهتاب می‌گرفت، دوست داشتم مادر مهتاب باشم. بعد مهتاب تیکه‌ای نان برای ماهی‌های قرمز تو حوض خانه‌شان می‌انداخت و من هزار بار آروز می‌کردم یکی از ماهی‌های قرمز توی حوض باشم..."

"عشق روی پیاده‌رو" رو sirous عزیز توصیه کرده بود. من که خیلی خوشم اومد. البته از آخر به اول شروع کردم به خوندن و هنوز تمام نشده! اما به این نتیجه رسیدم که آقای مصطفا مستور کارش درسته. 139 صفحه به بهای 1200 تومان از نشر رسش.

"همنوایی شبانه‌ی ارکستر چوب‌ها" هم بالاخره به پایان رسید. داستان جذابی بود که تدوین فوق‌العاده‌ای داشت. نمی‌دونم تدوین تو ادبیات به چه اسمیه. نویسنده توانایی خودشو به رخت می‌کشه اما یه جوری که اصلن بهت برنمی‌خوره. چون محو جمله‌های زیباش می‌شی و لذت می‌بری:"... تو حق داری برنارد که "خودویرانگر" بنامیم. اما من حق ندارم به کسی بگویم که اگر دائم با خودم می‌جنگم، که اگر هماره برخلاف مصلحت خویش عمل می‌کنم، از آن روست که من خودم نیستم. که این لگدها که دائم به بخت خویش می‌زنم لگدهایی است که دارم به سایه‌ام می‌زنم. سایه‌ای که مرا بیرون کرده و سال‌هاست غاصبانه به جای من نشسته است..."اثر رضا قاسمی. 207 صفحه نشر نیلوفر به بهای 2100 تومان. روی جلدش هم دیدنیه. اثری از نیکلا داستائل.

اگه دستی تو کار ترجمه دارین هم یه سر بزنین به بوی کافور عطر یاس: here

2006-07-03T10:27:00.000+03:30

بعد از پرستو نسيم ايزدبانو هم فيلتر؟! كسي لينكش رو داره به من بده؟

2006-07-02T11:39:00.000+03:30

از برد آلمان انقدر کیف کردم که هنوز کیفورم! کلینزمن عزیز کاری کرد که بعد از مدتها دوباره طرفدار آلمان شدم. تازه! یواشکی طرفدار پرتغال هم شدم! بسکه اسکولاری زبله. بچه‌پرروی دوست‌داشتنی! این کریستینا رونالدو هم عجب ... برشیطون لعنت! تو این جام لقب و عنوان و داشتم داشتم به کمک کسی نیومده. هر تیمی جسارت به خرج دادو تلاش کرد نتیجه گرفت. با اجازه‌ی اهالی وبلاگی طرفدار ایتالیا که ماشالا زیاد هم هستن، آش دهن‌سوزی نبوده تا الان :D

دارم با قالب تازه حال می‌کنم. نارنجی بالا هم برخلاف گفته‌ی گیسوی عزیز منو یاد هلند حذف‌شده نمی‌اندازه. خرمالو! درخت دوست‌داشتنی خرمالو ، وقتی برگاش ریخته و برف روی شاخه‌ها و خرمالوهای رسیده‌اش نشسته!

از حال دوستای عزیز با خبرم. فقط کامنت گذاشتنم نمیاد.

به زودی به نامه‌ی اعمال سه ماه اول سال رسیدگی می‌کنم.

من‌ برمی‌گردم. امضا سنجد:)

2006-07-01T21:53:00.000+03:30

عكسای اوشن عزیز رو ببینین! here

اینجا رو هم از دست ندین. اگه با اینجور چیزا حال می کنین! osho

2006-06-26T18:37:00.000+03:30

وقتی به آدمایی نگاه می‌کنم که خیلی وقته سالهای جوونی رو پشت سر گذاشتن یه جور پوچی تو زندگیشون می‌بینم که انگار خودشون نمی‌خوان دیده بشه. به جز یه عده‌ی محدودی که همیشه زندگیشون رو صرف یادگیری تازه‌ها کردن و این روند هرگز متوقف نشده بقیه یه جورایی فقط زنده‌ان! اگه پای احساسات و قدرشناسی و این جور حرفا رو به میون نکشیم، اونایی که سنشون به حدود 70 رسیده یا سواد درست و حسابی ندارن و یا چشماشون سویی نداره. بنابراین نه جایی واسه مطالعه باقی می‌مونه و نه فعالیت مفید دیگه‌ای. فقط حرف می‌زنن. بی‌وقفه!‍ همه‌ی زندگیشون در گذشته خلاصه می‌شه و خاطرات. امروز یا فردا هیچ مفهومی نداره. از نگرانی بچه‌هاش لذت می‌بره! از اینکه هر شب یکی از بچه‌ها باید زندگیشو رها کنه و بیاد پیشش بمونه کیف می‌کنه! هرگز تصور نمی‌کنه شاید خاطراتی که هزار بار تعریف شده واسه شنونده جذابیتی نداره. اونایی که تو مرز 55 به بالا هستن و احتمالن بازنشسته هم شدن داستانشون یکم فرق می‌کنه. زندگی واسه این آدما شده اینکه بچه و نوه‌ها کی میان خونه‌شون! انگار که هیچ مساله دیگه‌ای تو این دنیا باقی نمونده و برنامه‌ی روزانه عمومن تکراری و تو خالیشون رو بر همین اساس می‌چینن. موبایلشون منوی فارسی داره، به کامپیوتر خونه‌شون دست نمی‌زنن و از اینکه می‌تونن با کنترل DVD کار کنن احساس بزرگی بهشون دست می‌ده.به نظر می‌رسه هدف زندگیشون گم شده و در یه مقطعی ناگهان رسوب کردن. خلا رو احساس می‌کنن و با دم‌دست ترین گزینه یعنی سرویس دادن و محبت کردن به بچه‌ها پرش می‌کنن! بچه‌هایی که گرم رفتن هستن و به دنبال تجربه‌های تازه. من قضیه محبت و علاقه رو کلن جدا از این ماجرا می‌دونم. فرهنگ سنتی ما کمتر این اجازه رو داده که با بزرگترا روراست باشیم و ازشون انتقاد کنیم. نتیجه اینکه جوون دیروز که سخت تلاش کرده و به یه سری هدفای مادی هم رسیده، الان به کناری نشسته و فقط نظاره‌گره. انگار که دنیا دیگه دستاوردی واسش نداره. این وابستگی بیمارگونه بعضی از بزرگترا علتی نداره مگر اینکه احساس می‌کنن به پایان رسیدن. کاش به خودشون بیان و بخاطر بیارن که هنوز زنده‌ان و این دنیا هنوز پر از تازگیه. یادشون بیاد که موجودیت مستقلی دارن و بهتره انقدر به بچه و نوه آویزون نشن. برای حفظ احساس مفید بودن بجز محبت‌های افراطی و وابستگی به ثمره‌های گذشته راه‌های دیگه‌ای هم هست.

#طبعن این نظر شخصی منه و از دیدگاه وابستگی‌های افراطی بررسی شده و شامل همه‌ی انسانها هم نمی‌شه!

2006-06-24T15:15:00.000+03:30

خب به سلامتی گند زدم به قالبم و همه‌ی لینکام پاک شد! وقتی آدم در 1ثانیه تصمیم نگرفته رو عملی کنه این می‌شه دیگه! بهرحال تکراری شده بود!

دیشب مثل دیوونه‌ها از برد سوییس حال کرده بودم! جایی که دوستش دارم.

اصلن دلم نمی‌خواد سوئد و انگلیس به این زودیا حذف بشن. گفته باشم!

راستش من یه چیزی رو نفهمیدم! این آقایونی که هر شب تشریف میارن جلوی دوربین و نیت کردن همه‌ی آفت‌های فدراسیون و تربیت‌بدنی و کادر فنی و دیگران و بعضیا رو شناسایی کنن تا حالا کجا تشریف داشتن؟!

نسیم هراز تیر ماه هم بد نشده. البته اگه همه‌ی مطالبش مثل سینمای جهان و موسیقی جهانش بود خیلی بهترتر می‌شد!

فعلن!

2006-06-20T13:15:00.000+03:30

از وبلاگ اميرحسين كپي كردم. اگه موردي سراغ داشتين باهاش هماهنگ كنين. webgasht:

"دختري به کلیه، گروه خوني (او مثبت ) نياز فوري دارد . از كساني كه ميتوانند كمكي كنند خواهشمندیم خيلي فوري با اين شماره تماس بگيرند . ۰۹۱۵۵۴۷۴۳۲۴ چشم به ياري شما دوخته ايم. از دوستان وبلاگنويس صميمانه تقاضا دارم اين اطلاعيه را در وبلاگشان درج كنند و در ليست مسنجر خود سند تو آل كنند . شايد شما بتوانيد در اين امر قدم خيري بر داريد . يادتان نرود . جان انساني در خطر است"