Valentine

2006-10-08T17:00:00.000+03:30

CLOSED FOR EVER

2006-08-01T14:29:00.000+03:30

از اینکه اینجا پینگ می‌شه واقعن متاسفم. من بی‌تقصیرم!

سنگسار انقدر به نظرم چندش‌آور میاد که حتا نمی خوام بهش فکر کنم.

2006-07-20T08:52:00.000+03:30

گفتنی‌ها رو گفتم. از روزمرگی هم نمی‌خوام بنویسم. خسته شدم که هی یکی بیاد بپرسه اسمت چیه، چندسالته، چکاره‌ای. خسته شدم از بس همه احساس پسرخاله بودن دارن. من اینجا از افکارم می‌نویسم. دیگه چه فرقی می‌کنه اسمم آرام باشه یا آرمین. اگه لازم بود خودم می‌گفتم! احساس می‌کنم از دنیای مجازی به شدت دلزده شدم.از این به بعد ولنتاین آپ‌دیت نمی‌شه مگه اینکه دو کلمه حرف حساب داشته باشم. به هیچ ایمیلی هم جواب نمی‌دم. اما همچنان به دوستان سر می‌زنم. دنیای واقعی خیلی مهربون‌تر و بی‌دردسرتره!

مردانی دیگر

2006-07-17T14:55:00.000+03:30

هستن مردانی که با زنان زندگیشون مثل بخشی از دارایی‌ها رفتار می‌کنن. که کودک‌آزار یا همسرآزارن یا هر موجود مونثی رو فقط با یه چشم می‌بینن. نه فقط در طبقه‌ی پایین جامعه، حتا در میان مردمان تحصیل‌کرده، متوسط و مرفه. اما این همه‌ی داستان نیست!

مردانی دیگر هم هستن! مردانی که قابل احترامن و شریف و حضورشون آرامش و شادی به همراه داره. آغوششون گرم گرمه. امن امنه. که پر و بال می‌دن و از پروازت لذت می‌برن. باید از اون‌ها هم گفت. کم هم نیستن! گاهی دلزده می‌شم از شنیدن اینهمه جنایت و مکافات. اگه دلمون سوخت که فلان زن بخاطر نادانی مردش مصیبت‌ها کشیده، یادمون باشه جوری نگیم که تخم نفرت بکاریم. که انگار همه‌ی زن‌ها قدیس‌اند و همه‌ی مردها دیو! اشکالی پیش نمیاد اگه از مردان دیگر هم بنویسیم. به روند حمایت از حقوق بانوان هم هیچ خللی وارد نمی‌شه! ضمن اینکه اگه چنین مردانی در زندگی ما نبودن و نیستن معنی‌اش این نیست که دیگران هم ندارن!

# من هرگز به هیچ ایسمی پایبند نبودم و دلایل شخصی خودم رو هم دارم. اما رو دلم مونده بود بگم فمینیزم تبلیغ ضدمرد، ل ز بی، نفرت از همه‌ی مردای دنیا، برتری جنس زن و پست بودن جنس مرد، حمایت از طلاق، و جنگ و دعوا نیست! واقعن نیست! اگه کسی اینا رو قبول داشت و ادعا کرد برپایه فمینیزمه، دست کم ما انقدر انصاف داشته باشیم که درست رو از نادرست تشخیص بدیم! اگه حق داری رای بدی، وارد سیاست و اقتصاد بشی، دستمزد کلان بگیری، از حقوق کامل شهروندی برخوردار باشی - همه جا ایران نیست که- و خیلی کارای ساده دیگه که سهم خودت از اجتماع می‌دونی، مدیون جنبش زنان و البته فمینیزم در سالهای خیلی دور هستی!

2006-07-17T09:41:00.000+03:30

خانم‌ها گوشه و نیلوفر تاجبخش: ور آر یور وبلاگز؟!

تاریخ گذشته

2006-07-17T08:37:00.000+03:30

شب مسابقه رده‌بندی بدجوری خوابم گرفته بود! اما با پررویی نشستم پایین مبل و دستم زیر چونه و تکیه داده به مبل! تنها ژستی که هم می‌شد راحت باشم و هم اینکه خوابم نبره. یادم میاد یه لحظه یه فکری به ذهنم رسید و گفتم: راستی! کچل کفترباز... و یهو از خواب پریدم! یعنی نگاه عاقل اندر سفیه گودی خیلی واضح می‌گفت داشتم چرت و پرت می‌گفتم! اما از شما چه پنهون، هنوز دارم فکر می‌کنم چی می‌خواستم بگم؟!;)

روز کدوم زن؟

2006-07-15T19:37:00.000+03:30

من نمی‌فهمم روز کدوم زنه؟! همون شهروند درجه دو؟! آهان! همونی که همیشه مثل یه شی ج ن س ی بهش نگاه می‌کنن. همون که گناه چشم ناپاک خیلی‌ها رو به گردن مرتب بودنش می‌اندازن. روز همونیه که نصف و نیمه است و حدیث داریم که عقل درست و حسابی نداره. همونی که فقط به درد یه چیز می‌خوره و وظیفه‌ی اصلیش تو زندگی تمکینه. که سهم مسخره‌اش از ارث هزار مدل توجیه می‌شه. که ارزشش رو سکه‌های طلا مشخص می‌کنن. همون موجودی که حق نداره همسرش رو نخواد. که چون نان‌آور خانه نیست حقوقش باید یک سوم همتای درجه‌ی اولش باشه. یاد روزایی می‌افتم که توی سرما و گرما سر صف می‌ایستادیم و شعار می‌دادیم: ای زن به تو از فاطمه اینگونه خطاب... یاد روزی که بخاطر دو تا خط کرم روی کفشم مثل یه آشغال منو از صف بیرون کشیدن. یاد دوچرخه‌سواری‌هایی که بخاطرش تذکر می‌شنیدم. روزای گرمی که باید با مانتو مقنعه بشینم و خودمو باد بزنم. اصلن چرا راه دور بریم؟ همین چند هفته پیش بود. اسم میدونش که هنوز یادمون هست؟ حالا همه‌ی نداشته‌ها و تحقیرها رو جشن بگیریم؟ حالا بشینین پز بدین که شوهرم اینو واسه روز زن خرید! حالا هر موجود مونثی دیدین با ذوق ابلهانه بگین روزت مبارک!

2006-07-15T08:12:00.000+03:30

من عاشق دید زدن ویترین فروشگاه‌ها هستم! همین هم شده بود واسم دردسر. چون نگاه می‌کردم ببینم چقدر پول دارم، به‌ اندازه کرایه تاکسی می‌موند و بقیه‌اش رو خرت و پرت می‌خریدم! فکر کنم ارثیه:) بعدش دیدم اینجوری نمی‌شه. بخصوص که نزدیک زندگی دونفره هم شده بودم. یه دوست خوب بهم گفت پولتون رو برای طول ماه قسمت کنین. همین کارو کردم اما بازم می‌دیدم یه جایی زیادی خرج کردیم! تا اینکه یه دوست خوب دیگه! بهم یاد داد که برای هر هفته پولم رو تقسیم کنم. الان چندین پاکت تو کشوی من هست که هر کدوم مال یه سری هزینه‌هاست. مثلن برای هزینه‌های ماشین، شارژ ساختمون، کرایه تاکسی، قسط‌های‌ جورواجوری که پرداخت می‌کنیم... برای مخارج روز مره هم به چهار هفته جدا می‌کنم. بعدن فهمیدم بهتره واسه مرغ و گوشت پول جدایی بذارم! بعدش می‌رسم به هزینه‌های ریزتر. مثل هدیه، کتاب، فیلم، درمانی، مهمونی، رستوران و بقیه. یه بخشی هم واسه پول توجیبی و هر چی که یهو پیش بیاد! اینجوری خیلی کمتر ممکنه اتفاق بیفته که واسه کاری پول کم بیاریم. یکی دو ماه هم که بگذره آدم می‌فهمه واسه کدوم قسمت پول کم یا زیاد گذاشته. آی کیف می‌ده وقتی زیاد میاد! آی کیف می‌ده!

Baloot عزیز امیدوارم تجربه‌ام مفید باشه:)

*متد پول كم همراه داشتن رو هم تجربه كردم! هنوزم اين‌كارو مي‌كنم. اما يه وقتايي گير ميفتي و هيچي همرات نيست!

* مجبور نيستين پاكت بذارين حتمن! من هر گروه هزينه‌ها رو تو يه پاكت مي‌ذارم و با كاغذ يادداشتي كه دورشون مي‌پيچم جدا مي‌كنم!

*يعني مي‌خواين بگين اين فونت هم ريزه؟!!!!!!

2006-07-13T16:23:00.000+03:30

کاوه هم حساب سوپرمن و اسپایدرمن و رفقا رو یه‌جا رسیدهhere

بازم آلمان!

2006-07-13T15:15:00.000+03:30

يه تحليل منطقی از یه اتفاق منطقی: this

نكيسا هم عكس‌های خوبی گذاشته بود. حیف که دیر پیداش کردم! here

2006-07-12T20:33:00.000+03:30

از شروع سال نو سعی کردم یه سری ریزه‌کاریا رو رعایت کنم. روغن جامد کلن ممنوع شد. مصرف سبزیجات رو مثل هویج، لوبیا فرنگی، ذرت، کدو و اینا بیشتر کردیم. با هر جون کندنی بود کلاسم رو ادامه دادم. گودی رو بیشتر فهمیدم. قرار نیست طبق تصور و انتظار من همیشه رفتار کنه. تو کار خونه برنامه‌ریزیم بهتر شده. بعد از چند سال فهمیدم برنامه‌ی مامانم بیسته! 4شنبه‌ها نظافت، 5شنبه و جمعه استراحت! واسه کلاس کامپیوتر دارم تنبلی می‌کنم اما واقعن بخاطر گرماست! قسم می‌خورم! خب دیگه چی مونده؟ زبان سوم؟ گودی هم داوطلب شده به شرط جمعه‌ها. اما بازم گرما:( تو رانندگی اعتماد بنفسم بهتر شده. اگه این ترس لعنتی قدیمی بذاره تو جای شلوغ هم بیام! اما... فکر کنم یکم حساس‌تر شدم. قبلن بی‌خیال‌تر بودم. بخصوص وقتی حرفای بیخودی می‌شنوم. شایدم بخاطر اینه که هیچوقت تو گرما حال و حوصله درست و حسابی ندارم. خب بسه تا همین‌جا. تا سه ماهه بعدی همینا رو ادامه بدم بسی هنر کردم.

2006-07-12T08:07:00.000+03:30

شکی نیست که قضاوت در مورد زیبایی امری‌ کاملن سلیقه‌ایه که این ذائقه پس‌زمینه‌ی تاریخی و فرهنگی هم داره. نکته‌ای که همیشه موجب تعجب منه علاقه عجیب ایرانی‌ها به موی بلوند و چشم سبز و آبیه! هرگز هیچ سلیقه‌ای رو قابل‌سرزنش نمی‌دونم اما تصور می‌کنم بعضی سلیقه‌ها با عوامل فرهنگی بی‌ارتباط نیستن! اینهمه اشتیاق برای روشن کردن موها در میان خانم‌ها و عاشق موی بور و چشم روشن بودن "از دید من" یه جورایی به سرخوردگی جهان‌سومی بودن ما برمی‌گرده! و اینکه دلمون می‌خواد دست کم ظاهرمون اروپایی باشه یا دوست دخترمون شبیه دخترای خارجی! باشه! شاید هم بخاطر کمیاب‌تر بودن این تایپه. هر چه هست به نظرم بی‌دلیل نیست و ریشه داره!.

2006-07-11T08:59:00.000+03:30

ظرفا رو از روی میز جمع می‌کنم. نگاهم میفته به ساعت. آشغالا رو خالی می‌کنم توی سطل. نمی‌دونم امروز چه لباسی پوشیده. نمی‌تونم تصورش کنم. آب گلدون رو عوض می‌کنم. یه تیکه یخ هم می‌اندازم توش. زیرسیگاری رو برمی‌دارم. از بوی خاکستر مونده هیچ خوشم نمیاد. دارم فکر می‌کنم تو این چند سال چند دقیقه، چند روزش رو به دستای تو نگاه می‌‌کردم؟ در سطل رو بر‌می‌دارم. سعی می‌کنم خطوط انگشتات رو تو ذهنم بیارم. هیچ کار سختی نیست. ته‌سیگارو خالی می‌کنم. نرمی دستت رو حس می‌کنم. چقدر این زیرسیگاری خوشگلو دوست دارم. کسری از ثانیه می گذره. انگشتم می‌سوزه. خورده‌های زیرسیگاری پخش شده رو زمین. یهو گریه‌ام می‌گیره. فکر کنم خیلی دلم تنگ شده

2006-07-09T19:15:00.000+03:30

داستان از آن‌جا آغاز شد که خبر چاپ نسخه‌ی امریکایی قران را دیدم! نویسنده اعتراض کرده بود که آیات دستکاری شده و برای نمونه: "جهاد عملی حرام، و طلاق! و ازدواج با بیش از یک زن برابر با زنا دانسته شده است. همچنین در این کتاب تحریف شده در رابط با ارث و مسائل مربوط به زنان نکته‌هایی ذکر شده که به هیچ‌وجه با کتاب مقدرس قران همخوانی ندارد…" تصور من بر این است که بسیاری از آیات را با توجه به مقطع زمانی و جغرافیایی زمان نزول، نمی‌توان بعنوان رفرنس مطرح کرد. اما چند نکته در این مورد به نظرم می‌رسد:

1- نویسنده که خانم مژگان اینانلو از روزنامه شرق است اعتقاد دارد اگر هر کس بخواهد برداشت و سلیقه‌ی خودش را به اسم قران عرضه کند، هستند افرادی هم مثل بن‌لادن که با برداشت شخصی خود این‌گونه رفتار می‌کنند! پرسش:با توجه به درست بودن استدلال نویسنده ایا بهتر نیست کتاب را به همین شکل نگه‌داریم و برداشت‌های شخصی را بر اساس آموزش مدرن‌تر کنیم؟

2- وقتی در عصر تکنولوژی که اطلاعات سیو‌شده و به وفور دردسترس است، به این راحتی نسخه‌های جدید چاپ و ارائه می‌شوند و حتا در مدارس خصوصی کویت تدریس می‌شوند، چگونه می توان ثابت کرد که در گذشته با توجه به دست‌نویس بودن کتاب این اتفاق بارها نیفتاده؟! اگر ادعا کنیم چنین نیست چگونه ثابت می‌کنیم؟ و اگر بپذیریم این نسخه‌ی کتاب که در همه‌ی خانه‌ها دست کم یکی پیدا می‌شود :اصل" نیست، پس…؟!

3- اینکه معجزه چقدر در ایمان آوردن مردم نقش داشته بحث دیگریست. اما اگر بپذیریم که معجزه‌ی محمد قران و جاودانگی آن بوده، پس چه آسان نابود شده! و اگر معجزه‌ی محمد درک و دریافت آیات با توجه به بی‌سوادی او بوده، پس باز هم تایید می‌شود براینکه این کتاب بارها در طول تاریخ تغییر کرده. همانطور که تورات و انجیل و دیگران هم!

2006-07-09T08:42:00.000+03:30

هورررررررررررررررررررراااااااااااااااااااا

2006-07-07T22:46:00.000+03:30

یه سر به بلوط بزنین که بحث خیلی خوبی رو مطرح کرده.)نوشته های تلخ) لینکش؟ همین بغله

! Don’t be lazy

2006-07-06T09:15:00.000+03:30

والنتی کوچیک رو می‌بینم که گوشه مبل کز کرده. تا چند دقیقه قبل داشت با حرارت توضیح می‌داد که پرچم ما خیلی زشت و دهاتیه اما پرچم آلمان شیک و قشنگه! که کشور ما خیلی عقب‌مونده و مزخرفه و اونجا مدرن و حسابیه. اما واسش توضیح دادن که اتفاقن پرچم ایران خیلی هم زیباست و ما خیلی چیزا داریم و تو یه وقتی از حرفات پشیمون می‌شی. اما والنتی تو رویاهاش می‌دید که رفته مونیخ و عاشق اونجاست. عاشق بایرن! حالا چرا؟ معلوم نیست! به قول سوسن کار دله! یه حس بی‌دلیل! دامن قرمز، دامن شلواری زرد، جاکلیدی شبیه پرچم آلمان...رضا احدی محبوب بود چون شبیه رودی فولر بود! ماتئوس که کلی عزیز بود واسه خودش! اصلن اون پیرهن سفید با طرح سه رنگ یه جادوی عجیبی داشت. اون رویا محو و کمرنگ شد اما احساسش باقی مونده. آره! مغرورن و ازخودراضی! واسه همین دوستشون دارم! چون من نیستن. چون مفهوم گروه و تیم واسشون تعریف شده‌ست. چون کلینزمن عزیز کاری کرد که خیلی از باشگاه‌دارها تو آلمان از موفقیت‌هاش بترسن. جسور بود و باانرژی. این غرور ارزش داره. درسته پوستشون زیتونی نیست، مانکن نیستن، باجو ندارن، اما یه تیم مغرور و حساب‌شده دارن که کارش رو خوب بلده. اشکای بالاک قابل احترامه چون مثل ترسوها زار نزد! منم گریه نکردم! تیمی که آرژانتین رو شکست داد گریه نداره! آرژانتینی که خیلی‌ها رو قهرمانیش شرط بسته بودن. دیگه مهم نیست کی می‌ره فینال و چی می‌شه. هنوزم می‌گم هوراااااااااااا آلمان!

2006-07-05T08:04:00.000+03:30

همه‌اش قیافه‌ی اشک‌آلود بالاک جلوی چشممه. مثل کابوس بود. به زور قهوه خودمو نگه‌داشته بودم. اما دم گل خوردن با صدای شادی گودی یه متر پریدم هوا چون ظاهرن خوابم برده بود! حیف! خیلی حیف شد!

2006-07-03T19:56:00.000+03:30

"وقتی شاطرعباس نان‌های داغ را توی دست‌های مهتاب می‌گذاشت دلم می‌خواست جای شاطر عباس بودم. وقتی مهتاب نان‌های داغ را لای چادر گلدارش می‌پیچاند دلم می‌خواست من، آن نان‌های داغ باشم. وقتی مهتاب به خانه می‌رسید و کوبه‌ی در را می‌کوبید هوس می‌کردم کوبه‌ی در باشم. وقتی مادرش نان‌ها را از مهتاب می‌گرفت، دوست داشتم مادر مهتاب باشم. بعد مهتاب تیکه‌ای نان برای ماهی‌های قرمز تو حوض خانه‌شان می‌انداخت و من هزار بار آروز می‌کردم یکی از ماهی‌های قرمز توی حوض باشم..."

"عشق روی پیاده‌رو" رو sirous عزیز توصیه کرده بود. من که خیلی خوشم اومد. البته از آخر به اول شروع کردم به خوندن و هنوز تمام نشده! اما به این نتیجه رسیدم که آقای مصطفا مستور کارش درسته. 139 صفحه به بهای 1200 تومان از نشر رسش.

"همنوایی شبانه‌ی ارکستر چوب‌ها" هم بالاخره به پایان رسید. داستان جذابی بود که تدوین فوق‌العاده‌ای داشت. نمی‌دونم تدوین تو ادبیات به چه اسمیه. نویسنده توانایی خودشو به رخت می‌کشه اما یه جوری که اصلن بهت برنمی‌خوره. چون محو جمله‌های زیباش می‌شی و لذت می‌بری:"... تو حق داری برنارد که "خودویرانگر" بنامیم. اما من حق ندارم به کسی بگویم که اگر دائم با خودم می‌جنگم، که اگر هماره برخلاف مصلحت خویش عمل می‌کنم، از آن روست که من خودم نیستم. که این لگدها که دائم به بخت خویش می‌زنم لگدهایی است که دارم به سایه‌ام می‌زنم. سایه‌ای که مرا بیرون کرده و سال‌هاست غاصبانه به جای من نشسته است..."اثر رضا قاسمی. 207 صفحه نشر نیلوفر به بهای 2100 تومان. روی جلدش هم دیدنیه. اثری از نیکلا داستائل.

اگه دستی تو کار ترجمه دارین هم یه سر بزنین به بوی کافور عطر یاس: here

2006-07-03T10:27:00.000+03:30

بعد از پرستو نسيم ايزدبانو هم فيلتر؟! كسي لينكش رو داره به من بده؟

2006-07-02T11:39:00.000+03:30

از برد آلمان انقدر کیف کردم که هنوز کیفورم! کلینزمن عزیز کاری کرد که بعد از مدتها دوباره طرفدار آلمان شدم. تازه! یواشکی طرفدار پرتغال هم شدم! بسکه اسکولاری زبله. بچه‌پرروی دوست‌داشتنی! این کریستینا رونالدو هم عجب ... برشیطون لعنت! تو این جام لقب و عنوان و داشتم داشتم به کمک کسی نیومده. هر تیمی جسارت به خرج دادو تلاش کرد نتیجه گرفت. با اجازه‌ی اهالی وبلاگی طرفدار ایتالیا که ماشالا زیاد هم هستن، آش دهن‌سوزی نبوده تا الان :D

دارم با قالب تازه حال می‌کنم. نارنجی بالا هم برخلاف گفته‌ی گیسوی عزیز منو یاد هلند حذف‌شده نمی‌اندازه. خرمالو! درخت دوست‌داشتنی خرمالو ، وقتی برگاش ریخته و برف روی شاخه‌ها و خرمالوهای رسیده‌اش نشسته!

از حال دوستای عزیز با خبرم. فقط کامنت گذاشتنم نمیاد.

به زودی به نامه‌ی اعمال سه ماه اول سال رسیدگی می‌کنم.

من‌ برمی‌گردم. امضا سنجد:)

2006-07-01T21:53:00.000+03:30

عكسای اوشن عزیز رو ببینین! here

اینجا رو هم از دست ندین. اگه با اینجور چیزا حال می کنین! osho

2006-06-26T18:37:00.000+03:30

وقتی به آدمایی نگاه می‌کنم که خیلی وقته سالهای جوونی رو پشت سر گذاشتن یه جور پوچی تو زندگیشون می‌بینم که انگار خودشون نمی‌خوان دیده بشه. به جز یه عده‌ی محدودی که همیشه زندگیشون رو صرف یادگیری تازه‌ها کردن و این روند هرگز متوقف نشده بقیه یه جورایی فقط زنده‌ان! اگه پای احساسات و قدرشناسی و این جور حرفا رو به میون نکشیم، اونایی که سنشون به حدود 70 رسیده یا سواد درست و حسابی ندارن و یا چشماشون سویی نداره. بنابراین نه جایی واسه مطالعه باقی می‌مونه و نه فعالیت مفید دیگه‌ای. فقط حرف می‌زنن. بی‌وقفه!‍ همه‌ی زندگیشون در گذشته خلاصه می‌شه و خاطرات. امروز یا فردا هیچ مفهومی نداره. از نگرانی بچه‌هاش لذت می‌بره! از اینکه هر شب یکی از بچه‌ها باید زندگیشو رها کنه و بیاد پیشش بمونه کیف می‌کنه! هرگز تصور نمی‌کنه شاید خاطراتی که هزار بار تعریف شده واسه شنونده جذابیتی نداره. اونایی که تو مرز 55 به بالا هستن و احتمالن بازنشسته هم شدن داستانشون یکم فرق می‌کنه. زندگی واسه این آدما شده اینکه بچه و نوه‌ها کی میان خونه‌شون! انگار که هیچ مساله دیگه‌ای تو این دنیا باقی نمونده و برنامه‌ی روزانه عمومن تکراری و تو خالیشون رو بر همین اساس می‌چینن. موبایلشون منوی فارسی داره، به کامپیوتر خونه‌شون دست نمی‌زنن و از اینکه می‌تونن با کنترل DVD کار کنن احساس بزرگی بهشون دست می‌ده.به نظر می‌رسه هدف زندگیشون گم شده و در یه مقطعی ناگهان رسوب کردن. خلا رو احساس می‌کنن و با دم‌دست ترین گزینه یعنی سرویس دادن و محبت کردن به بچه‌ها پرش می‌کنن! بچه‌هایی که گرم رفتن هستن و به دنبال تجربه‌های تازه. من قضیه محبت و علاقه رو کلن جدا از این ماجرا می‌دونم. فرهنگ سنتی ما کمتر این اجازه رو داده که با بزرگترا روراست باشیم و ازشون انتقاد کنیم. نتیجه اینکه جوون دیروز که سخت تلاش کرده و به یه سری هدفای مادی هم رسیده، الان به کناری نشسته و فقط نظاره‌گره. انگار که دنیا دیگه دستاوردی واسش نداره. این وابستگی بیمارگونه بعضی از بزرگترا علتی نداره مگر اینکه احساس می‌کنن به پایان رسیدن. کاش به خودشون بیان و بخاطر بیارن که هنوز زنده‌ان و این دنیا هنوز پر از تازگیه. یادشون بیاد که موجودیت مستقلی دارن و بهتره انقدر به بچه و نوه آویزون نشن. برای حفظ احساس مفید بودن بجز محبت‌های افراطی و وابستگی به ثمره‌های گذشته راه‌های دیگه‌ای هم هست.

#طبعن این نظر شخصی منه و از دیدگاه وابستگی‌های افراطی بررسی شده و شامل همه‌ی انسانها هم نمی‌شه!

2006-06-24T15:15:00.000+03:30

خب به سلامتی گند زدم به قالبم و همه‌ی لینکام پاک شد! وقتی آدم در 1ثانیه تصمیم نگرفته رو عملی کنه این می‌شه دیگه! بهرحال تکراری شده بود!

دیشب مثل دیوونه‌ها از برد سوییس حال کرده بودم! جایی که دوستش دارم.

اصلن دلم نمی‌خواد سوئد و انگلیس به این زودیا حذف بشن. گفته باشم!

راستش من یه چیزی رو نفهمیدم! این آقایونی که هر شب تشریف میارن جلوی دوربین و نیت کردن همه‌ی آفت‌های فدراسیون و تربیت‌بدنی و کادر فنی و دیگران و بعضیا رو شناسایی کنن تا حالا کجا تشریف داشتن؟!

نسیم هراز تیر ماه هم بد نشده. البته اگه همه‌ی مطالبش مثل سینمای جهان و موسیقی جهانش بود خیلی بهترتر می‌شد!

فعلن!

2006-06-20T13:15:00.000+03:30

از وبلاگ اميرحسين كپي كردم. اگه موردي سراغ داشتين باهاش هماهنگ كنين. webgasht:

"دختري به کلیه، گروه خوني (او مثبت ) نياز فوري دارد . از كساني كه ميتوانند كمكي كنند خواهشمندیم خيلي فوري با اين شماره تماس بگيرند . ۰۹۱۵۵۴۷۴۳۲۴ چشم به ياري شما دوخته ايم. از دوستان وبلاگنويس صميمانه تقاضا دارم اين اطلاعيه را در وبلاگشان درج كنند و در ليست مسنجر خود سند تو آل كنند . شايد شما بتوانيد در اين امر قدم خيري بر داريد . يادتان نرود . جان انساني در خطر است"

2006-06-18T18:10:00.000+03:30

دلتنگم اما نه از باخت. دلتنگم از خیلی چیزای دیگه. بخاطر همه‌ی خوشی‌هایی که نداریم. حسود شدم شدید. به اون زن میانسال چاق غنایی حسودی می‌کنم که با هیجان و شادی تو خیابون می‌رقصه و واسه تیمش شادی می‌کنه. حتا اگه تیمش برنده نباشه. به اون پیرزن آلمانی که با پیراهن تابستونی پرچم کشورش رو تکون می‌ده و عشق می‌کنه. به صدای سرود ملی کشورهای دیگه که یکدست توی استادیوم می‌پیچه. به شور زندگی که تو چهره‌های این آدما موج می‌زنه. آره به همه‌ی اینا و خیلی چیزای دیگه حسودیم می‌شه. به تبلیغی که تلویزیون عربستان پخش می‌کنه و زن هم به همراه شوهر و پسرش بالا و پایین می‌پره. به پسرا و دخترای شادی که صورتشون رو به رنگ پرچشمشون رنگ کردن، شادن، می‌زنن، می‌رقصن و غش غش می‌خندن و جیغ می‌کشن. آدمایی که هیچکدوم ایرانی نیستن. هیچکدوم شبیه جوونایی که تو خیابون می‌بینم نیستن. چشمام دراومد انقدر که چند تا کانال رو به امید دیدن چنین صحنه‌های شادی از ایرانی‌ها بالا و پایین کردم. حتا واسه دیدن غصه‌خوردنشون! یا من بدشانسم و ندیدیم و یا پخش نشد. عقده‌ای شدم! خب! بجاش دختر چادری دانشگاه قزوین رو نشون دادن. بده؟ کی گفته ما مثل بقیه‌ی دنیا هستیم؟!

من اصلن توقع برد نداشتم! اما دلم می‌خواست احساس کنم یه ذره پیشرفت کردیم. یه ذره بهتر شدیم. یه قدم رفتیم به سمت حرفه‌ای شدن. به جاش همه‌ی روزنامه‌ها و همه جا پره از حرفای خاله‌زنکی. بسه! دلم یه کم هیجان می‌خواد! دوست دارم تلویزیون رو که روشن می‌کنم، تو کوچه‌ خیابون که راه‌ می‌رم، تو فروشگاه‌ها که می‌رم یادم بیفته که جام جهانیه! می‌خوام منم تو این شادی جهانی سهمی داشته باشم! می خوام برم قاطی این همه رنگ و نور و انرژی و شادی و غصه و تبلیغات و ایده‌های بکر و نو! می‌خوام طبل بزنم ، بوق بزنم، شلوغ کنم حتا وقتی باختیم! همین!

به قول ابراهیم رها باید همه‌چیزمون به همه‌چیزمون بیاد. بدجوری هم میاد...

چند نکته‌ی غیرکارشناسی

2006-06-17T23:09:00.000+03:30

× قبل از بازی کانال موردنظر گشوده شد و موجب انبساط‌خاطر گردید. × درحالیکه به گفته‌ی آقای مجریه تعداد تماشاگران ایرانی بسیار بود، چیز خاصی مشاهده نشد. شاید ایرانی‌های مقیم خارج دانستن و خواندن سرود ملی را عملی درراستای خشنودی رژیم می‌دانند! × چهره‌ی بازیکنان تیم ایران جدی و عبوس بود. هیچ خوشمان نیامد. × نمردیم و دایی را روی نیمکت دیدیم. یادمان باشد برای نوه‌ها تعریف کنيم. × به تعداد پفک‌هایی که ما خوردیم، بعضیها پاس اشتباه دادند. نوش جان پرتقال! × آهان! گفتيم پرتغال یادمان افتاد بگویيم: بابام جان این پرتقال است پرتقال! × اینکه هیچ صحنه‌ای از شادمانی یا اجتماع ایرانیهای فوتبال‌دوست در ورزشگاه یا خیابان پخش نشد به دو دلیل می‌تواند باشد: یکی اینکه اصولن این آلمانیها چشم دیدن شادی ما را ندارند. بخصوص از وقتی آن صدراعظم بداخلاق روی کار آمده. طرف دوست انگلیس‌هاست و دستشان با شيطان بزرگ توی یک کاسه است. امضا د. ج. ناپلئون. دوم اینکه ایرانیها جایی جمع نشده‌اند یا هیچ صحنه‌ی جالب و شادی خلق نکردند تا فیلمبردار آلمانی آن را شکار کند. قضاوت با شما. × بین دو نیمه گزارش جالبی از بازار پردیس و دانشگاه آزاد قزوین به بهانه روبوت‌های فوتبالیست پخش شد. پس هنوز جاي اميدي هست! ×عادل هم از دست رفت! از ما گفتن بود...

2006-06-17T14:26:00.000+03:30

تعطیل شدیم. پفک خریدم. همینطور کمپوت گیلاس و بستنی. بساط شیرعسل و قهوه رو هم چیدم. حیف که تنهام! فراموش نکنیم که فوتبال قبل از هر چیز تفریح و سرگرمیه. امیدوارم بازی قشنگی باشه.

پ ن: مزخرف‌تر از این نمی‌شد. ظاهرن کانال SF2 فرکانسش عوض شده. حالا من چکار کنم؟ :( چاره‌ای نیست باید از کانال سه بازی رو تماشا کنم مگه اینکه تا نیم ساعت دیگه یکی به دادم برسه!

2006-06-17T10:20:00.000+03:30

فکر کنم خروجی مورد نظر رو رد کردم. اگه دوربرگردون نداشته باشه؟

2006-06-14T20:05:00.000+03:30

می‌دیدم که خبر تجمع هفت‌تیر تو وبلاگاست. مهم بود واسم. من همه‌‌ی اون خواسته‌ها رو قبول دارم. آرزومه که یه روزی از لحاظ حقوقی و قانونی زن هم یک انسان کامل فرض بشه. آرزویی که خیلی دور به‌نظر می‌رسه. اما راستش به این نتیجه رسیدم که راهش این نیست. خیلی وقت پیش تقریبن همون موقع که z8un گفت باید از خودمون و اطرافیانمون شروع کنیم و به خانما یادآوری کنیم بعضی مسائل ظاهرن بدیهی کاملن اشتباهه و اونا حق دارن توقعاتی از مردان زندگیشون داشته باشن. این جور جمع‌شدن‌ها که قابل احترام هم هست آسیب و تحقیرش بیشتر از سودشه. خسرو نقیبی بسیار عزیز خیلی متین نوشته: "رفقای من هم مقصرند"

here

عکسای Ata رو هم از دست ندیدن. من که خیلی کیف کردم.

شادی از آن حرفه‌ای‌ها

2006-06-12T19:46:00.000+03:30

1- صدای گزارشگر از آلمان دریافت نمی‌شه. تا اینجا همه چی عادیه.

2- این فرشه دایی علی آورده کادو بده یا یه صفحه از قران؟

3- کاش نیش همه تا آخر بازی همینطور باز بمونه.

4- در حسرت یه صحنه از تماشاچی‌های ایرانیم. دلم می‌خواست ببینم فریاد می‌زنن: Adius Mexico!

5- عادل هم قاط زده. یحتمل کار آبجوهای آلمانیه که اثرش هنوز نپریده! آخه برادر من این مزخرفات چیه؟ اینجوری نبودی تو!

6- نه! انگار اوضاع زیاد هم بد نیست.

7- بساط پفک و گیلاس به راهه.

8- وحید جان شما کمتر شیرین‌کاری کن پسرم!

9- از یه جایی تو کوچه صدای بوق و دودرودود بلند می‌شه. چه کیفی می‌ده این صدا.

10- فکر کنم فقط ایرانه که هر پرچمش یه شکله.

11- کاش خونه خودمون بودیم که مجبور نمی‌شدیم از کانال 3 بازی رو ببینیم.

12- بال‌بال می‌زنم که برانکو این مجسمه‌ی بلاهت رو از زمین بکشه بیرون.

13- امر بر بعضیا مشتبه شده که حرفه‌ای شدن.

14- گودی: تو چی فکر کرده بودی؟! من: فکر درست!

15- عادل می‌گه چلی خوشگله می‌دوه سمت نیمکت از تصورش روده‌بر می‌شم.

16- فیلمبرداری رو عشق است.

17- چه خوب لباسای تماشاگرا انقدر شاده. تازه! مثل آدم نشستن.

18- یه چیزی ایراد داره. بهتره خیار پوست بکنم این تخمه‌ها برن پایین.

19- ایول آندرانیک!

20- مردک ترسو محافظه‌کار. کم مونده گریه کنه.

21- دلم می‌خواد موهای میرزا رو با قیچی ریزریز کنم و سوسک بندازم تو یقه‌ی... بر شیطون لعنت.

22- سانس دوم پفک

23- بابابزرگ پارک هواش خوبه؟ بد نگذره؟

24-چلفت کار خودشو کرد.

25- هیچ صدایی از کوچه درنمیاد.

26- هر چی خوردم موند رو دلم.

27- فرق تیم حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای یه جایی درمیاد دیگه. ببین کی گفتم.

28- واقعیت تلخه.

29- هوراااااااااااااااا جام جهانیه.

30 تا خیرش رو ببینی!

× به شهرزاد یا هر کی هست در کامنت‌دونی قبلی: شما که عرق ملی سنج داری و خیلی احساس دانایی می‌کنی، بهتره اول اینو تو زندگیت یاد بگیری که دهنتو وا نکنی هر چی از توش دراومد بریزی بیرون! ادب واقعن چیز خوبیه. تمام.

2006-06-11T13:05:00.000+03:30

Happy World Cup to All!
Hurrah

Iran

!

من می‌گم: مکزیک 2 ایران 1 :( پفک فراموش نشه!

2006-06-07T18:22:00.000+03:30

شروع فیلم حس خوبی بهم داد. اما اون وسطا یه چیزی گم شد یهو. وقتی یکی "نفس عمیق" شهبازی رو دوست داشته باشه توقع داره دیگه! رفتن پری به مشهد با اون استدلال عجیب انقدرها هم انگیزه‌ی قوی نبود که بخاطرش پول قرض کنه و بچه‌اش رو ترک کنه!! حتمن می‌دونست وقتی برگرده هم باید پاسخگو باشه! پس چه توجیهی داشت که ناگهان ناپدید بشه؟ به نظر من فقط از این جهت که بهونه‌ای به دست فیلم بده تا حرفش رو بزنه و سنت‌ رو به نقد بکشه. یا شاید بگه این محمود چه پسر خوبی بود که زنش رو نکشت! یه دوجین آدم سنتی متعصب عجیب و غریب جبهه‌ی سیاه فیلم رو ساختن. انگار فیلمنامه هم می‌خواد این حس رو بده که پری بری از اشتباه نیست. اون‌جایی که پری به استاد می‌گه وقتی با شما حرف می‌زنم حالم خیلی خوبه! یا وقتی محمود بهش می‌گه اینا که سه روزش بود بقیه‌اش رو کجا بودی؟ فروتن عالی بود. درواقع پایه‌ی فیلم رو نگه داشت که با کله زمین نخوره. می‌تونست فیلم خیلی بهتری باشه "به‌آهستگی" اگه به شدت شیعه زده نبود. تو تیتراژ پایانی که اسم رضا شکر‌الهی رو (گمونم) بعنوان مشاور فیلمنامه دیدم حدس زدم که کار خوابگرد خودمونه! البته حدسم درست بود! here

نتیجه‌های اخلاقی فیلم رو بگم و برم: امام رضا و شهر مقدس مشهد هم آرامش می‌دن و هم شفا و هم خیلی چیزای دیگه!!! و اینکه اگه کسی ناپدید شد بدونین رفته مشهد به آرامش برسه. به گنبدها زیاد نگاه کنین. وقتی وضو بگیرین یهو همه‌ی مشکلات شما حل می‌شه. بخصوص اگه بعدش شروع به نماز خواندن کنین. اگه احیانن بیمار هستین یه سری به مشهد بزنین! تعصب اخه اما خرافاتی بودن خوبه. آموزش شفا در مذهب شیعه.... علم پزشکی کیلو چند؟ ...

2006-06-06T21:56:00.000+03:30

هر چی می‌خوام بنویسم به نظرم مزخرف میاد. هنگ کردم انگار. اکانت ماهانه‌ام هم تمام شد. چی بگیرم این دفعه؟

بزن تار

2006-06-05T21:00:00.000+03:30

مرور خاطراتی که ناگهان به ذهن هجوم می‌آورند، دستاوردی ندارد جز لذتی مازوخیستی که گریزی برای آن نمی‌بینم...

به‌آذين هم

2006-05-31T22:51:00.000+03:30

:(

2006-05-29T19:11:00.000+03:30



CELEBRITIES!!

بی‌نقطه

2006-05-29T18:56:00.000+03:30

"یک نوشیدنی در خیابانی که دیگر از آن نخواهی‌گذشت" نوشته دکتر ایرج نوبخت، همراه تازه‌ی من بود در راه برگشت از کار. صندلی جلوی اتوبوس کنار پنجره با حضور آفتاب. داستان‌ها کوتاه هستن و نویسنده با کلمات خیلی قشنگ بازی می‌کنه. "اپیدمی" به نظرم از همه جذاب‌تر اومد. وقتی انسان حواس سگ رو پیدا می‌کنه و سگ حس آدمی رو! عجب دنیایی می‌شه...نشر دنیای نو- 93 صفحه- 999 تومان!

در راستای اینکه تازگیا با نویسنده‌های وطنی در آشتی هستم "عاشقیت در پاورقی" رو از مهسا محب‌علی خوندم. منصفانه‌ترین چیزی که می‌تونم بگم اینه که خیلی معمولی به‌نظرم اومد. شبیه "خانم جنیفرلوپز" که قبلن خونده بودم از چیستا یثربی. انتشاراتیش نشر چشمه است که به قیمت 700 تومان در 86 صفحه ارائه کرده.

...وقتی زن از رستوران بیرون زد، مرد هنوز آن‌جا بود. پشت میز. گونه‌اش را گذاشته بود روی میز و دست‌هاش را زیر میز آویزان کرده بود. زل زده بود به بیرون. به زن‌اش که حالا در قاب پنجره داشت از لای انبوه ماشین‌ها عرض خیابان را می‌پیمود. کمی بعد زن نبود... تکه‌ای از "حکایت عشق بی‌شین بی‌قاف بی‌نقطه" نوشته‌ی مصطفا مستور. راستش این کتاب خیلی بهم چسبید. مشخصاتش هم اینه: نشر چشمه به قیمت 700 تومان. 65 صفحه.

این‌ دوتا تکرارین! اما مشخصاتشون رو خواستم ثبت کنم. میلان کوندرا به زیبایی "جهالت" رو نوشته. وقتی مترجم آرش حجازی باشه معلومه که نشر کاروان هم پشتش هست. بهای 2000 تومن در202 صفحه.

اصلن قهر چیز خوبی نیست! گاهی انقدر شور یه چیزی درمیاد که... بگذریم. "زهیر" که به بازار اومد نخریدم. اما هر بار که دیدمش می‌دونستم بالاخره میام سراغش. باید وقتش می‌رسید. عالی بود اگه با سبک و محتوای پائولو حال می‌کنین. مترجم و نشر ایضن!436 صفحه جیبی، 1500 تومان.

پیشداوری هم مثل قهر چیز بدیه! چون میون انبوه کتابای روانشناسی بازاری با ترجمه‌های فوری و موضوعات تکراری یه وقتایی هم چیزای بامزه‌ای پیدا می‌شه. "شوهران دوست‌داشتنی" و "زنان دلخواه"، با نام اصلی PERFECT HUSBANDS AND WIFES با سلیقه‌ی من جالب بودن. از این جهت جالب که می‌بینی زن‌ها و مردانی‌ از فرهنگ دیگه هم احساساتی درست مثل تو دارن. از همون دست احساساتی که گاهی بخاطرشون سرزنش می‌شی. تمام کتاب حاصل جملاتی از زوج‌هاست. نمونه‌اش اینه "به قدرت فوتبال شنبه شب بها بده!" آلن 29 ساله، 1 روز است ازدواج کرده. " سکوت چیز خوبی است. این که حرف نمی‌زنم، یا دائمن همه چیز رو با تو در میان نمی‌گذارم معنی‌اش این نیست که مشکلی در بین است." دان 51 ساله. 30 سال است ازدواج کرده. ترجمه زهره زاهدی. انتشارات جیحون.

طولانی شد؟ پس فقط یکی دیگه."باغ‌وحش شیشه‌ای" اثر تنسی ویلیامز و برگردان حمید سمندریان. با این اسم دیگه بقیه‌اش می‌شه بدون شرح! 1000 تومان نشر قطره.

تازگیا من هر چی می‌نویسم کاملن عکسش برداشت می‌شه. فکر کنم ایراد از خودمه!

2006-05-27T13:49:00.000+03:30

همینطور می‌رم جلو و تند تند به فکرای تازه می‌رسم. می‌رم جلو و از خیلیا دور می‌شم. از خیلیا که مرتب می‌بینمشون و بهشون لبخند می‌زنم. خیلیا که می‌دونم دوستم دارن اما من باهاشون غریبه شدم. تغییر می‌کنم و از اونایی که انگار نزدیک بودن دورتر می‌شم. ایستادم اینجا اما یهو فکرم پرواز می‌کنه به روزای خوش بازی و شادی. روزایی که ترجمه‌ی واژه معصوم بودیم… احساس کسی رو دارم که ناگهان زیر پاش خالی می‌شه! چقدر ما همبازی‌های بچگی از هم دور شدیم!! حتا به قدر یه دوستی ساده هم دیگه به هم نزدیک نیستیم. وقتی یادم میاد چقدر انرژی داشتم و از دوچرخه‌سواری و ایروپولی و منچ و بدو بدو خسته نمی‌شدم متحیر می‌مونم که این من همون منه؟! چی به سر اون غش‌غش خندیدنا و ظهر نخوابیدنا و شلوغ کردنا اومد؟ هم‌بازی دختر نداشتم . اما مگه فرقی هم می‌کرد اون موقع؟ یکی‌شون که بچه‌مذهبی شد و الان من تو نظرش یه کافر مفسد عوضیم! مهم نیست چون منم بیشتر از یه عوضی متعصب نمی‌دونمش! اون یکی عزیز که خیلی زود از دنیا رفت. تا همین اواخر هم خنده‌ها و ریسه رفتن‌های بچگی رو داشت طفلی. اون یکی که رفت یه شهر دیگه. این اس‌ام‌اس های گاه و بی‌گاه جای روی پله‌ها نشستن و الفبا خوندن رو نمی‌گیره اما. اون که از همه نزدیک‌تر بود الان چه دوره دنیاش! زمستون بعد از چند وقتی اومده بود تهران و رفتیم با هم قدمی زدیم. واسه همسرش هدیه‌ خرید و قهوه‌ای خوردیم و از هیپنوتیسم و روانشناسی حرف زدیم. موضوعات موردعلاقه‌اش. چقدر با هر قدم و هر کلام حس کردم دوریم از هم. تنها چیزی که ما رو پیوند می‌داد اون خاطره‌های قشنگ گذشته بود. رزهای باغ خوشگل خونه‌شون، اون ویترای که هدیه گرفته بودیم، دوچرخه‌ی قرمز من و دوچرخه‌ی زرد اون، اینکه چقدر بچه دومیا بازیمون رو بهم می‌زدن، بستنی خریدنا، لی‌لی و وسطی بازی کردنا، گلای شاه‌پسند باغچه‌ی مامان‌بزرگ و آب‌‌بازی کردنا، سیزده‌به‌درا… اون چی بود: گوشه گیر گوشه‌اش رو بگیره؟ راستی الان هم از اون کارتا هست که مشخصات کشورها و ماشین‌ها و تیم‌های فوتبال رو داشت؟ چقدر وقتی کارت برزیل و لامبورگینی دستم میفتاد خوشحال می‌شدم!

نه دیگه دنیاهامون خیلی دوره از هم. راه درازی اومدیم همه‌مون. پس این چیه ته دلم که آزار می‌ده؟ این ریشه لعنتی چیه که آدم دلش می‌خواد بهش بچسبه؟ مثل اینکه آثار تارای سنت هست هنوز! نع! درست نشدم من.

2006-05-24T20:55:00.000+03:30

ديدين يهو به يه وبلاگي برمي‌خورين كه مثل كيك كاكائويي عصرونه با يه ليوان شير به آدم مي‌چسبه؟ برين به here تا احساس كنين به عصرونه دور ميز آشپزخونه دعوت شدين!

يه داستانايي هست كه آدم خوبه هميشه‌ داشته باشه و گاهي دوره‌اش كنه. اين پست بلوط عزيز هم از هموناست. درست همون نكته‌هايي كه هميشه بهشون فكر كردم و يه ؟ گنده واسم ايجاد كردن. من دلم نمي‌خواد هيچكدوم از نوشته‌هاي بلوط رو از دست بدم! this blog

گاهي بمب انرژيه و گاهي دلخور. هر چي هست اين لاك‌پشت دوست‌داشتني يه دوست خيلي باارزشه كه از راه نرسيده كلي عزيز شده واسه خودش. يه تشكر اسپشيال از فرانكلين عزيزم كه هميشه شنواي حرفاي منه حتا چارشنبه‌ها! *

اينم وبلاگي كه به اخلاق ايراني گير مي‌ده و ناخنك مي‌زنه و با زبان طنز طرف رو به صليب مي‌كشه. nakhonak

اين ديگه آخرشه! خيلي باحاله فقط نمي‌دونم چرا آپ نمي‌كنه؟! Let it burn!

(فكر ممنوع)

2006-05-24T08:12:00.000+03:30

بعضی اعداد می‌تونن مفهوم خاصی داشته باشن. مثلن دو یا سه وقتی وصل می‌شن به خرداد یا خرداد! می‌شه ساعتها حرف زد و از خاطرات و امید و یاس گفت. از آدمایی که یه روزی بودن و الان نیستن. و از خیلی، خیلی چیزای دیگه. اما من هیچ حرفی ندارم. وقتی یه مشت آدم ابله ناسیونالیست تو آذربایجان و زنجان و اردبیل بدون اینکه درکی از مفهموم هنر و کاریکاتور داشته باشن، واسه چار تا خبر خاله‌زنکی و حوادث و جدول می‌رن از سر کوچه روزنامه می‌خرن، (گیرم که دانشجو هم باشن!) این‌جوری می‌شه. این‌جوری می‌شه که مانا نیستانی دوست‌داشتنی باید شب تو اوین بخوابه. حالم داره از هر چی قومیته به‌هم می‌خوره. دارم هر چی وطن و میهن و کشور و سرزمینه بالا میارم. آی دلم می‌خواد یکی بیاد ما رو از هستی محو کنه. آی دلم می‌خواد...

OFFENSIVE PERFORMANCE

2006-05-22T08:40:00.000+03:30

Last night I watched a roundtable on BBC World Channel regarding immigration in which four guests from four countries had a discussion. Ms. Nazanin was Iranian guest who tried to talk about problems of large number of Persian people in England. The point that I’d like to tell you is her weird performance!

She was obviously nervous and intolerable. She would like to interrupt other’s speech several times and her body language was awful, unpleasant and offensive in my view. She tried to prove that Hafez and Shah are more popular than A...N or Rafsan…ni! I can’t understand the relationship of this popularity with title of debate! Ms. Nazanin suggested British government to give amnesty to illegal immigrants and described them as educated people! British guest that seemed disagree interrupted her… Then!! She took both hands of him and nearly shouted: LET ME FINISH IT! LET ME FINISH IT, AND THEN ANSWER! LET ME FINISH IT…. In such a way that the host said she will kill him and laughed!

I know that people who join to discuss regarding such a title are allowed to express and support their viewpoint. However, Ms. Nazanin performance seems aggressive and nervous to me and may be to other audiences from other nationalities. It is not problem of British government that we like to leave our country!!! Why she suppose that they owe facilities, amnesty, financial and nonfinancial support?

WHAT HAS HAPPENED TO US THAT WE ARE NOT ABLE TO DISCUSS LOGICALLY AND QUARREL AND ARGUE INSTEAD?

سرلاک

2006-05-21T11:11:00.000+03:30

گاهی اوقات یه داستانایی آدم می‌شنوه بعد از خودش می‌پرسه پنهان کردن واقعیت با دروغگویی چقدر فرق داره؟؟ حالا چی شد که به این فکر افتادم؟ الان می‌گم:

چند تا از خانواده‌هایی که به بچه‌شون سرلاک می‌دن، یا چند تا از پزشکایی که واسه کودکان سرلاک رو توصیه می‌کنن از این واقعیت آگاه هستن که سرلاک نه در کشور سوییس و کارخانه معروف نستله، بلکه در ایران تولید می‌شه؟! شاید فکر کنیم مهم کیفیته. اما نظر من اینه که خیلی راحت می‌تونه رو حجم خرید تاثیر بذاره. اونم تو کشوری مثل ایران که مردم فکر می‌کنن هر محصول خارجی، حتا اگه تو گورگوردره* چین و فیلیپین تولید شده باشه خوبه.

خیلی وقته سرلاک نخریدم. اما این بار حتمن می‌خونم ببینم آدرس کارخانه رو کجا نوشته!!!

* کپی‌رایت از دکتررضا!

کفو برو تو کارش!

2006-05-20T09:39:00.000+03:30

بالاخره طلسم شکست و من یه بار تنهایی ماشین رو برداشتم و رفتم کلاس! شاید واسه کسی که عمری رانندگی کرده مسخره باشه اما یکی از بزرگترین ترس‌های زندگی من بود. ترسی که باعث شد بعد از دبیرستان هرازچندگاهی همراه بابا برم تمرین کنم و هر بار 6 ماه تعطیلش کنم. پنجشنبه‌ها ظاهرن واسه خیلی‌ها دیدن یه مسافر کنار خیابون یه معنی دیگه می‌ده… بعد از چند بار که حسابی اعصابم خراب شد تصمیم گرفتم رفتنی رو با آژانس برم. هر دفعه‌ام تو راه فکر می‌کردم چقدر عالی بود اگه می‌تونستم با ماشین خودمون بیام، هر لباسی که دلم بخواد بپوشم، شیشه‌ها رو کیپ کنم و هیچ صدای مزاحمی رو نشنوم… این هفته گودی یه سخنرانی اساسی پشت تلفن کرد و گفت باید! توجه کنید باید! با ماشین بری. هر چی فلسفه بافتم و بهونه آوردم به خرجش نرفت. گفت برو هر جا مشکلی پیش اومد ماشین رو قفل کن و برو کلاس! گفت می‌ری وقتی رسیدی به من زنگ می‌زنی و قطع کرد!

و من واقعن این کارو کردم! پشت فرمون دستم می‌لرزید. اما تونستم. آخراش دیگه داشتم از صدای فرمان فتحعلیان لذت می‌بردم و آروم‌تر شدم. گودی می‌دونم اگه بام دعوا نمی‌کردی بازم تاکسی می‌گرفتم. می‌دونستی چقدر واسم سخته. نخواستم از خودم ناامیدت کنم. یه دنیا سپاس و یه عالمه بوس واسه گودی خویم! هیشکی مثل تو منو نمی‌فهمه. بوووووووووووووووووس

خاتونک جان این روش واسه من جواب داد! یعنی بعد از اینکه کاملن احساس سبکی و بی‌مسوولیتی کردم و با وجود همه‌ی کارای عقب‌افتاده خودمو دوست داشتم، تونستم جمعه با حسی خیلی خوب کلی از کارای خونه رو انجام بدم. اما فقط تا بعدازظهر. بعدش دوباره به خودم استراحت دادم:)

من لوسم!

2006-05-18T11:05:00.000+03:30

نمی‌دونم چه مرگمه. یه دقه همچین انرژیم می‌زنه بالا که فکر می‌کنم حاضرم تا اون سر شهر پیاده برم و برگردم. یه دقه بعدش انقدر احساس سستی و خستگی می‌کنم که حدس می‌زنم فشارم بالاتر از 10 نباشه. یه روز از خوشبختی دارم می‌ترکم روز بعدش فکر می‌کنم قطعن سرطان دارم و می‌میرم. یه روز هر کاری گودی می‌کنه به نظرم بانمک و خواستنی میاد فرداش می‌خوام سر به تنش نباشه. یه روز به این نتیجه می‌رسم که تناسبم داره از دست می‌ره و به‌زودی تبدیل می‌شم به یکی از همون زنای بدهیکلی که عمری بهشون خندیدم. بعد فکر می‌کنم این همه سال زندگی کردم اگه یکی ازم بپرسه چه هنری داری باید مثل میخ وایسم نیگاش کنم! الان در همین لحظه در ساعت 10:35 دقیقه پنجشنبه در ماهی که شکر خدا داره تمام می‌شه احساس می‌کنم اصولن ما آدمای غرغرویی هستیم. انگار یاد گرفتیم همه‌اش از خودمون ایراد بگیریم. مشکل همینه و بس. واسه گرما، ترافیک، گرونی، خستگی، چاقی، زمونه، قدیما، آینده... تمام مدت داریم نق می‌زنیم. همه‌اش عصبی هستیم و واسه یه تصادف جزیی دست به یقه می‌شیم. یکی بگه بالا چشمت ابرو ترورش می‌کنیم رسمن. +ها رو نمی‌بینیم اصلن! می‌خوام یکم خودم رو تحویل بگیرم. این خودم طفلی مرد انقدر بهش نق زدم.

خب من نمی‌تونم تو 7 روز هفته خونه رو تمیز نگهدارم. خونه "همیشه" برق نمی‌زنه. جهنم! اصلن خوبه یه وقتایی همه‌ی ظرفا کثیف باشن و تی هم نکشم. کیف می‌کنم رو تلویزیون خاک بشینه. من حق دارم گاهی تنبلی کنم. حق دارم وقتی باید شام درست کنم ولو شم و مجله‌ام رو بخونم.کی گفته من باید مثل روبات همیشه تمیز و شاد و خندون باشم؟ والنتی وقتی در یخچال رو دستمال نکشیده و جارو نکرده هم خوبه. مهین جون گفت آخرین باری که دیدمت یه گلوله تپلی خوشگل بودی. می‌خواست بگه الان برعکس و زشت شدی و نگفت؟ بگه! قرار نبود شکل سه‌سالگیم بمونم. همین شکلی خیلی هم خوبم. دارم از ریخت میفتم؟ خب یکم تغییر کردم اما هنوز هم بدون رژیم و بدنسازی و خودکشی انحراف معیارم اندامم از استاندارد چند! سانت بیشتر نیست. نزدیک سی شدم اما فقط 2 3 تا موی سفید دارم. والنتی با همه‌ی ایرادا و زشتیش خوبه. از همه چی بهتر اینکه تمام بدنم پر از خال‌های عجیب نیست ، چیزی که ازش متنفرم. (خدایا شکر!) درسته که بعد از دانشگاه گوش کردن اخبار و نوشتن اونو ترک کردم و listeningم خیلی افت کرده اما هنوزم می‌تونم گلیم خودم رو بیرون بکشم. می‌تونم یه فیلم تماشا کنم و لذت ببرم. هی آویزون یکی نشم و بپرسم چی گفت چی شد. انقدر از speaking دور شدم که گاهی خودم از اشتباهاتم تعجب می‌کنم. اما با همین وضعی که از نظر خودم افتضاحه تونستم وظایف کاریم رو انجام بدم و کم نیارم. خوشنویسی رو ول کردم درست. اما بدون اینکه تو امتحان عالی نستعلیق شرکت کنم هم می‌تونم خودم رو دوست داشته باشم. ولنتی همینطوری بدون مدرک عالی خوبه. صد ساله می‌خوام فرانسه یاد بگیرم و نشده؟ مهم نیست. خیلی‌ها تو این دنیا فرانسه نمی‌دونن! ضمن اینکه دیر نشده. اصلن شاید بهتره از یه زبان ساده‌تر شروع کنم. سخته خب! ولنتی که فرانسه بلد نیست خوبه! حقوقم به درد عمه‌ام می‌خوره؟ باشه. من که نمی‌تونستم تا 9 شب سر کار بمونم. اصلن در توان جسمیم نبود. کارش خیلی باکلاس بود؟ باشه! در عوض وقت دارم به کارای شخصیم برسم. به شونصد تا آقا و خانوم مهندس هم جوابگو نیستم. والنتی با حقوق کم هم خوبه. هنوز نتونستم دوربین بخرم؟ خیلی ساده‌است چون صد بار خواستم پول کنار بذارم و نذاشتم! اصلن دوباره باید پس‌انداز کردن رو شروع کنم. اگرچه والنتی بدون پس‌انداز هم خوبه. چند وقتیه خیلی عوضی شدم تو خرج کردن. درست می‌شم دوباره. واسه یه مهمونی دادن جونم درمیاد؟ خب مهمون زیاد دعوت نمی‌کنم. اصلن بذار بگن فلانی خسیسه مهمونی نمی‌ده، غذاهاش بده. بذار بگن هول می‌شه و قرمز می‌شه و بلد نیست پذیرایی کنه. از این بدتر که نمی‌شه. یه مدل غذا درست می‌کنم. هیچی نمی‌شه. باید اینو باور کنم! هر کی دوست نداشت هم زنگ می‌زنم واسش پیتزا بیارن. دیگه؟ مردم انقدر به خودم غر زدم و از خودم ایراد گرفتم و از خودم توقع داشتم. از صبح تا شب دارم با خودم دعوا می‌کنم. خوب یه ذره هم خودمو واسه خودم لوس کنم! والنتی جان من هیچ توقعی ندارم. تو حق داری گاهی تنبلی کنی زشت باشی خونه رو تمیز نکنی کفشات رو دستمال نکشی یادت بره کشتی کی می‌رسه بندرعباس یادت بره یه هفته‌ست به مادر شوهر جان زنگ نزدی هر چی کتاب و کاغذ و روزنامه‌ست بریزی رو مبل و اصلن هم به روی خودت نیاری. آخییییش!‌ الان بهترم:) والنتی الان خیلی بهتره.

کد جادویی

2006-05-16T14:30:00.000+03:30

حرفی که دوشنبه المیرا زد به یه شکل دیگه من و فرانکلین و شری هم گفته بودیم. کاری به جزییات ندارم. می‌خوام بگم که جواب سیروس منو به فکر انداخت. که چقدر دنیای مردونه با دنیای زنونه فرق می‌کنه. که من اینهمه سال خودمو کشتم، ظاهرن هنوز چیز زیادی دستگیرم نشده:

"من استرس يه مرد برای تامين معاش رو ميفهمم حتی اگه حقوق خانوم بيشتر از آقا باشه. من ميدونم يه مرد چه جور تو خلوت خودش به خاطر دوست داشتن همسرش دندون رو جيگر ميذاره و خفه خون ميگيره... من ميدونم عشق ورزيدن در مبتذلترين شکل ممکن هر روز يه شاخه گل تقديم کردنه ... ريزبينی اينه که عشق ورزی يه مرد رو درک کنی حتی اگه نشونه هاش خيلی پررنگ نباشه. و البته بهش فيدبک بدی...گمونم هر مردی که زنی رو واقعا دوس داره برای فهم دوس داشتنش کدهای منحصر به فردی هست و بالعکس. من اگه پوشش... رو دوست نداشتم با لبخندم تاییدش میکردم اما اون یه روز شکایت کرد که لباس پوشیدنش برام اهمیت نداره که در هر حال تایید میکنم. به نظرم لباس موضوع اصلی نمیتونست باشه. این موضوع مهم بود که من زیر سوال نبردن سلیقه اونو کد علاقه قرار داده بودم... نمیگم از یه مرد بلکه از یک زن هم نباید خواست رفتارهایی که تو ناخودآگاهش قرار دارن رو تغییر بده چون تبعات بدتری داره. مردی که ترجیح میده سکوت اختیار کنه همونقدر میتونه دوست داشته باشه که یک برونگرای برونفکن میتونه اما با کدی متفاوت."

چند درصد به کدهای طرف مقابلمون رسیدیم و دیدیم که طرف مقابل کد ما رو درک کرده؟ چی می‌شه اگه با دست‌کاری جزیی این کدها آرامش بیشتری ایجاد کنیم؟ باید توقع داشته باشیم حتمن طرفمون خودش باهوش باشه و کدهای ما رو درک کنه و از ارزش اونا کاسته می‌شه اگه گاهی به زبون بیاریم؟ هر رابطه‌ای یه آزمون هوشه؟ نمی‌شه این آزمون رو کمی ساده‌ کرد؟...؟...؟...؟

(دوستان ببخشید اما اگه بخوام لینک شما رو تو متن بیارم همه‌اش می‌ریزه به هم!)

2006-05-15T18:18:00.000+03:30

"ولس و گرومیت:نفرین خرگوش‌نما" Wallace & Gromit in The Curse of the Were-Rabbit

گلوله نمک بود!‌ ما که از تماشاش کلی کیف کردیم. اونم درست زمانی که ساعت قبلش یه سخنرانی کردم و گفتم همون محصولات قدیمی دوست‌داشتنی دیزنی‌لند رو به این انیمیشن‌های سه‌بعدی و پیشرفته ترجیح می‌دم!!! (آدم خوبه همه جا نظرش رو اعلام نکنه) به کارگردانی استیو باکس و نیک پارک که همسرش هلنا بونهام کارتر (لیدی توتینگتون)در کنار رالف فیانس (ویکتور) و پیتر سالیس (ولس) صداپیشه‌ها بودن. محصول انگلیس، صداپیشه‌ها عالی، طراحی‌ها آخر نمک، داستان جذاب و خلاصه خوشمان آمد.

قسمت دوم 101 سگ خال‌دار هم دیدنی بود. بچه‌پررو می‌خواست یکی از 101 سگ نباشه. حق داشت خب!

“باورنکردنی‌ها" Incredibles رو به حساب زبان اصلی به من دادن اما متاسفانه دوبله بود! دوبله‌اش هم بدجور رو نرو من رفت. جدی بعضیا احساس نابغه و خلاق بودن بدجوری روشون اثر سو می‌ذاره. لهجه‌های لاتی مثل فیلمفارسی‌، لهجه‌ی آبادانی واسه شخصیت سیا‌ه‌پوست.. اما خود کارتون جذاب بود و به هیچ عنوان خسته نشدم.

"عصر یخ: ذوب" Ice Age: The Meltdownبرخلاف پیش‌بینی من در نیم ساعت اول کمی!تا قسمتی یکنواخت به نظر رسید. به ترتیبی که گودی خیلی جدی گفت وقتی من نیستم خودت بشین بقیه‌اش رو ببین. که منم الان دارم همین کارو می‌کنم مثلن. شاید الان با روحیه‌ام جور نمی‌باشد!

آدم وقتی دوستای با سلیقه داشته باشه اینجوریه! اینو می‌گن صدای آسمانی: thanks alireza

(اون دو تا کتاب که بنده بخاطر اونا به بالای لیسانس حرف زدن متهم شدن به ترتیب جهالت و زهیر هستن)

( من همه‌ی پست‌ها رو دارم با فونت 9 پابلیش می‌کنم اما بعدن می‌بینم هر کدوم ساز خودش رو می‌زنه! خل الخالق!)

2006-05-14T22:40:00.000+03:30

همون موقع که یوزف داشت به درگذشت زنش فکر می‌کرد و اینکه خوب شد اون تابلو دیگه تو زندگیش جایی نداره، چون خاطره‌ی مشترکی رو تداعی نمی‌کنه، استر داشت به پائولو می‌گفت که بارداره. از کسی که از اینجا رفته. و پائولو می‌گفت نمونده چون اینجا آخر دنیاست... گمون نکنم نتیجه خوندن همزمان دو کتاب بهتر از این بشه.

بهانه‌ی یگانه بودن انسان برای خلق انسانی دیگرشرط کافی‌ست یا لازم؟

2006-05-11T08:59:00.000+03:30

*اون شب که رفتیم رستوران عالی‌قاپو سالگردمون رو در کنیم، مجید جلالی و درخشان هم با چند تا چشم بادومی اومده بودن. (جالب اینکه من چند بار چشمم به مجید خان افتاد و داشتم فکر می‌کردم قیافه‌اش آشناس!) اما نکته‌ای که می‌خوام بگم بدلباسی نسل میانساله! خداییش یکی همراه مهمونش میاد شام بخوره، دست کم باید کت بپوشه یا اینکه با تیپ اسپرت بیاد! این دو تا هر کدوم با پیرهن و شلوار معمولی و کله‌ای که معلوم نیست آخرین بار کی برس خورده و ریشی که نصفه‌نیمه اصلاح شده اومده بودن! بعد می‌گن چرا حرص می‌خوری؟ حالا اینا که آدم معروفاشن اینجورین، تو خیابون که نگاه کنی بخصوص آقایون (الان رضا و سیروس میان!) خیلی ژولی می‌گردن. بابا اون ژیلت واسه این اختراع شده که ریشتو اصلاح کنی. همه‌اش لباس‌های بی‌روح و بی‌رنگ می‌پوشن و بوی گندشون تا دو متر میاد. گفتم میانسال، چون نسل جوان فرهیخته اگه هیچ هنری نداشته باشن که دارن، دست کم آراسته و مرتب از خونه‌ میان بیرون

(یه نکته انحرافی بگم این چشم بادومیا از نواختن دف بدجوری کف کردن!)

* رئیس کوچیکه گفت یه روز ظهر تعطیل می‌کنیم و می‌ریم نمایشگاه! منم کلی ذوق کردم. اما نشد و نرفتیم. حالا دیروز می‌گه فردا بریم! منم گفتم پنجشنبه هزار مدل کار دارم. الان هم خودش رفته و من اینجا نشستم طبق معمول اراجیف می‌نویسم. راستش دلم می‌خواد هر ماه حقوقم رو که گرفتم به خودم جایزه بدم و برم تو کتاب‌فروشی بچرخم و دو تا کتاب بردارم. اینجوری بیشتر کیف می‌ده. نمی‌فهمم این مقاومت درونی من برای نرفتن به نمایشگاه کتاب از کجا آب می‌خوره؟! یه جورایی ... از خبرایی که میاد شاید. کتابایی که جمع می‌شن و پوسترهایی که...

* پرونده تربیت کودک هنوز بسته نشده! پی‌براه عزیز بحثی رو مطرح کرده که ادب بچه چی هست؟!

من اگه یه زمانی با خودم کنار بیام و تصمیم بگیرم بچه‌ای داشته باشم، قطعن شیش ماهی باید مطالعه کنم و چیز یاد بگیرم و واسه خودم الگوبرداری کنم. منظورم کتاب رفتار با کودک نیست که تو کتاب‌فروشی پیدا می‌شه! باید تو منابع غیرایرانی جستجو کنم و تیکه‌های پازل رو کنار هم بچینم تا شاید! یه‌کم احساس آرامش کنم. آرامش از اینکه بچه‌ام داره درست بزرگ می‌شه. بنابراین الان نمی‌تونم نظر دقیقی بدم. بعضیا می‌گن وقتی خودت مادر شدی همینطور می‌شی. اینو قبول ندارم چون تو مسائل دیگه ثابت کردم نوبت به خودم که برسه بازم درست برخورد می‌کنم. من یه سری نکات کلی رو تو پست قبلیم گفتم. تو کامنت‌دونی قبلی هم گفتم. فکر می‌کنم جای بچه‌ی سه ساله تو جشن عروسی نیست. فکر می‌کنم باید مرتب با بچه‌های هم‌سن خودش مهمونی بگیره. در عین حال دلیلی نداره که از جمع فراری باشه. درسته که نمی‌شه دائم به بچه تذکر داد. اما اگه الگوی خوبی داشته باشه بعضی رفتاراش اتوماتیک درست می‌شه. والدینی که خودشون تو تاکسی بلندبلند حرف می‌زنن حتمن بچه‌شون هم همون مدلی می‌شه. نمی‌خوام مطلبم طولانی بشه. اما واقعن دلم می‌خواد از تجربیات شما چیزی یاد بگیرم.

*راستی بیندیش! دختره!

2006-05-10T09:09:00.000+03:30

اگه بخوان لیست کودک‌دوستان! خانواده رو تهیه کنن شک نکن که من ته ته لیستم. از شیرینی و پاکی بچه خوشم میاد اما تا 5 دقیقه! بعدش دیگه رو اعصاب منه. مگه اینکه بچه‌هه خیلی مامانی و گوگولی و اینا باشه که اونوقت می‌شه 10 دقیقه. حالا اینو داشته باش... از وقتی این بچه کوچولو بود تا امسال که کلاس اوله داستان به همین روال بوده: از بدو ورود به منزلشون بچه میاد می‌شینه بغل دست من! انگار که میزبان خونه اونه! بعد هم یک‌ریز باید حرف بزنه. از کلاس زبان و دوستاش و معلمش و نمره و اوووه همه چی. بعد یکی یکی اسباب‌بازیاش، نقاشی، دیکته، دفتر زبان‌ اصلن هرچی که تو اتاقش هست باید یه دور بیاره و به من نشون بده! فقط حال منو تصور کن! هی لبخند! هی بگم به به! چه خط خوشگلی...

شاید رفتار بچه عادی باشه. اما یه چیزی رو مطمئنم. تربیت چیزیه که تو بچه‌های ایرانی کم هست. تربیت واسه بچه‌های ما شده سلام کردن و مودب نشسن و شیش مدل کلاس رفتن و 20 گرفتن.

وقتی خود پدر و مادر تو تاکسی، اتوبوس، فروشگاه، همه جا بچه رو ملچ ملچ می‌بوسن و تو گرما و ترافیک، توی تاکسی می‌گن یه شعر بخون! خب این کودک بینوا از کجا باید آداب رو یاد بگیره؟ از کجا باید یاد بگیره که در مکان‌های عمومی بلندی صدا و موضوع صحبت و رفتار با توی خونه فرق داره؟

من غرور و عشق پدر و مادر رو می‌فهمم. اما فکر می‌کنم خیلی‌ها بچه رو با عروسک‌بازی اشتباه می‌گیرن. می‌ترسم بقیه‌ی حرفم رو هم بگم دعوا بشه اینجا:(

2006-05-07T19:00:00.000+03:30

بابای مخم دراومد که تصمیم بگیرم واسه گودی چه هدیه‌ای بخرم. دو، سه ماهه دارم فکر می‌کنم! پازل، ساعت، سری کتاب‌های تن‌تن، گل، شوکولات، لباس، عطر، سی‌دی موزیک،تابلو نقاشی، سری کتابای سیلورستاین، ست فندک و جاکلیدی، کیف چرم مشهد... اوف!

امروز رفتم گل‌فروشی. 12 شاخه گل جربرا سفید و نارنجی سفارش دادم که فردا سر ساعت 11 تحویل گودی بدن و روش بنویسن برای 12 ماه با عشق. فردا شب هم مهمون من رستوران سنتی.

راستش شدیدن دلم می‌خواد یه عروسک خیلی گنده واسم بخره که حتمن حتمن قیافه‌ی ابلهانه‌ی مونگولی پپه داشته باشه. می‌دونم این آرزوم هرگز برآورده نمی‌شه. اما وجدانن اگه هیچی نخره دارش می‌زنم. گفته‌ باشم!

Just wanna be with u

2006-05-07T18:44:00.000+03:30

به همین سادگی. فردا 3 سال می‌شه... عجب روزی بود! به طرز عجیبی آروم بودم. می‌دونستم همه چی روبراهه. فقط می‌خواستم خوش بگذره. بیچاره عکاسه! وقتی بهش گفتیم دیگه نمی‌خوایم عکس بندازیم و می‌خوایم بریم پایین برقصیم مات مونده بود. از اول تا آخر جشن رقصیدیم و خوش بودیم... به همین سادگی سه سال گذشت. خداییش خیلی کارات رو تحمل کردم. می‌دونم تو هم اخلاق عجیب و غریب منو تحمل کردی. امروز داشتم فکر می‌کردم بهترین و دوست‌داشتنی‌ترین عادتت اینه که آخر هر جمله‌ات نمی‌گی عزیزم! یا بدتر عییزم! می‌دونی چیه؟ دوستت دارم واسه احساسم خیلی کمه. دلم می‌خواد درسته قورتت بدم. یا با خامه و توت‌فرنگی و شوکولات بخورمت. وایسا برم قاشق بیارم...

2006-05-05T19:17:00.000+03:30

هنوز هم واژه‌هام رو پیدا نکردم.

دلم می‌گیره. هر بار که وبلاگ خورشیدخانوم رو وا می‌کنم و می‌بینم صنم هنوز برنگشته دلم می‌گیره.

روز معلم شد. معلوم نیست چرا روز معلمه. اما هست.

روز کارگر شد. اما معلوم نیست قراره مثلن چی بشه. اصلن این نام‌گذاری روزها هیچوقت واسم قابل‌درک نبوده.

خانوم حنا عزیز واسم فیلتر شده. دلتنگ نوشته‌هاشم.

از وقتی که جواب هیچ اس‌ام‌اسی رو نمی‌دم تعدادشون کم شده. خوبه. ایمیل‌های فورواردی رو هم نمی‌خونم. خوبه.

چند تا موضوع تو ذهنمه اما نمی‌دونم کی می‌تونم بنویسم.

نسیم هراز مثل همیشه خوندنیه. یه مطلب راجع به مهدوی‌کیا نوشته که حرف حسابه.

دارم زهیر رو می‌خونم. بیخود چند وقتی با پائولو قهر کرده بودم. حرف نداره. برگشتنی با اتوبوس برمی‌گردم. کنار پنجره می‌شینم و زهیر می‌خونم. دیگه مهم نیست این خانوما چی قدقد می‌کنن و مردا بروبر به کی نگاه می‌کنن.

1 ساعت اول کینک‌گنک حوصله‌ام سررفت. اما بعد حسابی خوشم اومد. جلوه‌های ویژه حرف نداشت. قشنگ‌ترین سکانس سر خوردن روی یخ بود. تو قلب نیویورک.

چند روزه معده‌دردم شروع شده. حدس می‌زنم قضیه چیه. کابوس دیدن هم دوباره برگشته.

آخه وقتی عصر جمعه باشه. گودی مثل موش خرما رو مبل خوابش برده باشه. معده‌ی آدم هم بدفرم بپیچه به خودش، چه مزخرفی اینجا بنویسم خوبه؟

2006-05-03T18:02:00.000+03:30

اصلن آشنایی من با دنیای وبلاگ‌ها شروعش با سایت زنان و بعد خورشید خانوم بود. خیلی حیفه که این برخوردا...

2006-04-30T11:31:00.000+03:30

پرم از حرفای نگفتنی. پرم از حس‌های متناقض. پرم از احساس. که ای کاش نبودم. که ای کاش یه چیزی تو زندگیم یاد گرفته بودم. هنوز خیلی از کلمات هستن که اختراع نشدن. دلم می‌خواست بساطم رو جمع می‌کردم و می‌رفتم. دلم یه جفت دست عاشق می‌خواد که داغ داغ باشن. که گم بشم ... کجان این واژه‌های لعنتی؟ ^%**)*_$^@#$@=87876=@#$#%^*&^(@$* &;;;^(*%^&$^$ &^%*$ &%^ (^%$^$# =*&$!@!$%#&%!!*)_+-=6*&*$%@!

2006-04-26T15:46:00.000+03:30

خب انقدر از این رعد و برقا نزن! اصلن فکر نمی‌کنی من می‌ترسم؟ چرا همه‌ی کیف بارونو خراب می‌کنی؟اصلن این بارون خرکی چیه ها؟ از اون خوشگلاش دلم می‌خواست :(

2006-04-23T15:17:00.000+03:30

دو سال بود یه کار کوچولو انجام‌ می‌دادم که شکر خدا نه پولی توش بود و نه امکانات خاصی. فقط به طرز عجیبی حس ماجراجویی و خودخواهی منو راضی می‌کرد! بعدش به یه جایی رسیدم که احساس کردم دارم به یکی سواری می‌دم. کاری که ازش متنفرم. واسه همین گذاشتمش کنار. وقتم آزادتر شد و دیگه احساس شب امتحان رو نداشتم. بخصوص روزای اول حس سبکی خیلی خوبی داشتم. اما الان انگار جای خالیش زده بالا:(

چند روز پیش فکر می‌کردم اینهمه سازمان‌های غیر دولتی حمایت از حیوانات و محیط زیست و دریا و دریاچه و این چیزا هست. می‌دونم که کار کردن تو این جور جاها واسه روحیه‌ام خیلی خوبه. همیشه از اینکه احساس کنم حضورم مفیده کیف کردم! شاید اینم از خودخواهیمه. اما نمی‌دونم چرا جراتش رو ندارم که برم جلو. شاید بخاطر اینکه به درآمدم نیاز دارم. یا اینکه فکر می‌کنم ما همه چیزمون به پولتیکز ربط پیدا می‌کنه و دست آدم رو می‌بنده...

آرزومه یه کتابفروشی داشته باشم یا گالری آثار هنری. یا اینکه کار کنم اونجا. (بماند که رکسانا هم تازگیا داغ دلم رو تازه کرد!) اما این تیپ کارا معمولن بین آشناها می چرخه و منم از این بابت کسی رو نمی‌شناختم. پس نشد. سرمایه‌ای هم نداشتم که بخوام خودم کاری رو شروع کنم.

الان جو کارم آرومه و بغیر از یه سری ریزه‌کاریا و رئیس‌بازیا که همه جا هست، بخاطر همین آرامش با درآمد کمش کنار اومدم. چون تجربه محیط‌های کاری مزخرف رو داشتم:( اما نمی‌دونم چرا آخر روز که برمی‌گردم به کتابفروشی دنجم فکر می‌کنم...

به اینکه تصمیم دارم دو تا میز چوبی کوچولوی نارنجی هم بذارم اون بیرون و با آب معدنی و قهوه و شیرکاکائو از افرادی که می‌خوان کتابا رو ورقی بزنن پذیرایی کنم. بعدش به فصل بارندگی فکر می‌کنم و اینکه پاییز اگه بخوام میزا رو بیارم تو، اینجا خیلی کوچیک می‌شه. بعدش فکر می‌کنم با کمی تغییر دکور می‌شه جاش رو درست کرد. رنگ چوب تیره و نارنجی به نظرم به حد کافی انرژی ایجاد می‌کنه. اون چند تا گلدون خوشگل سبز کوچولو هم گرمی بیش از حد رنگ رو متعادل می‌کنن. شما که نمی‌دونین کتابای گل‌چین شده به همراه شیرکاکائو عرضه کردن چه کیفی می‌ده! اصلن شاید کم کم تبدیلش کردم به کتابخونه. یا یه جور پاتوق که با خیال آسوده بیان و نیم ساعت کتابا رو ورق بزنن و هیچ کس هم چپ‌چپ بهشون نیگا نکنه و بعدش راه‌شون رو بکشن و برن! اون سایه‌بون بیرون هم زیادی آفتاب خورده و کم‌رنگ شده. باید رنگ داشته باشه. راستی موزیک اینجا هم تکراری شده. اگه موزیک ملایم و دلنشین سراغ دارین واسم بفرستین. Pls!

2006-04-22T14:24:00.000+03:30

به سهم خودمون چکار کردیم؟

مدت زیادیه که اصلن حوصله‌ی شعر و شعرخوانی ندارم. شاید بخاطر حزنیه که معمولن توش هست... با اینهمه وقتی آرشیو Solmaz رو خوندم، انقدر از شعرهاش خوشم اومد که بی‌وقفه تا تهش رفتم! این کشف تازه‌ی من بدفرم باحاله!

Anarعزیز داره یه کارایی می‌کنه که حتمن تا الان خبردار شدین. یه بانک اطلاعاتی برای افرادی که می‌خوان جهت ادامه تحصیل مهاجرت کنن. برای جمع‌آوری اطلاعات اگه کسی کمکی از دستش برمیاد معطلش نکنه که خیلی اقدام باارزشیه.

به مبارکی و میمنت نی‌نی تام و کیت به دنیا اومد! یه دختر گوگولی به اسم سوری! خداییش اگه نیکول می‌دونست استعداد خاله‌زنکی و ننر بودن تام انقدر بالاست عمرن باهاش ازدواج می‌کرد؟ اه اه! دیگه آدم انقدر لوس؟ می‌گین چرا؟ بخونین: here

حالا که رفتیم تو خبر زرد، بگم که People یه نظرسنجی گذاشته واسه انتخاب هنرمندان زیبا! لیست جالبیه و جالب‌تر اینکه تا اینجا هالی بری بیشترین رای رو آورده. بعد فکر کنین هنرپیشه محبوب من، دمی مور، باید 2٪ رای بیاره! کجاش انصافه؟ اگه می‌خواین درصدها رو تا اینجا ببینین: vote

یه توضیح کوچولو: منظورم این نیست که دمی مور بین بازیگران هالیوودی واسه من از همه محبوب‌تره! توی اون لیست به نظرم زیباییش از همه شیک‌تر اومد! Just this !!!

اگه رابطه‌ی سریال معروف اوشین و خاطرات یک گیشا رو نمی‌دونین، سری به کشف فرانکلین عزیز بزنین! here

2006-04-21T18:20:00.000+03:30

از افسردگی شدید جماعت قرمز بسی حال فرمودیم!
از شادمانی شدید جماعت آبی بسی حظ نمودیم!
حاشیه1: این هسته ...ید به اعصاب ما!
حاشیه2: آتش‌بازی انقدر حرفه‌ای و جذاب بود که ما محو تماشا شدیم!!!
حاشیه3:گاهی شور بعضی چیزها درمی‌آید!!
حاشیه 4: اینهمه شکوه نظم ما را مبهوت نمود!
حاشیه 5: رابطه پرچم یا‌حسین و مسابقه‌ی فوتبال بر ما معلوم نشد!
حاشیه6: رابطه نماز اول وقت و قهرمانی برای ما در هاله‌ای از ابهام باقی ماند!
حاشیه 7: اصل اهدای جام به افراد متفرقه کاملن اجرا شد!
حاشیه 8: عادل جان کجایی؟
حاشیه 9: خودمان فهمیدیم چی نوشتیم! (چشمک)

2006-04-19T16:24:00.000+03:30

دیشب که بهت گفتم تو این لحظه هیچ آرزویی ندارم دیدم چشمات چه برقی زد. دلم می‌خواست تو تا ابد روی مبل ولو بودی و منم اون پایین روی زمین نشسته بودم و همونطور زل می‌زدیم به اخبار بی‌مزه تلویزیون! همین، بعلاوه‌ی دست تو لابه‌لای موهای من. می‌دونم خیلی بی‌انصافم که تازگیا بهت نمی‌گم خوشبختم

لحظات دلنشین

2006-04-18T18:58:00.000+03:30

از وقتی که اسم و مشخصات کتابایی رو که می‌خونم جایی لیست نمی‌کنم همه چی آشفته به نظر میاد. بخصوص اونایی رو که امانت گرفتم... در راستای اینکه قراره کمتر کاری رو امروز و فردا کنم از این به بعد به مرور اینجا می‌نویسم تا آرشیو بشه.

قلم حمید امجد رو خیلی می‌پسندم. یه وقتی فکر کردم" بی شیر و شکر" بهترین کارشه. اما " شب سیزدهم" هم همونقدر جذاب بود! روایت دار قالی و پدرسالاری و خواستگاری. تو دل سنت زن بودن و خطر کردن...122 صفحه، نشر نیلا، 800 تومان.

" زندگی خصوصی" هم واسم خوندنی بود. غافلگیری میانه‌ی داستان خیلی خوب دراومده. پرداختی عالی از زندگی که خیلی هم خصوصیه! 68 صفحه،نشر نیلا، 800 تومان.

"موسیقی آب گرم" نوشته‌ی چارلز بوکفسکی آلمانیه که در بچگی به امریکا مهاجرت کرده. بخاطر خشونت نوشته‌هاش ازش انتقاد می‌شه اما من که خوشم اومد! خوبه آدم با احساسش انقدر رک و راست باشه! کتاب 119 صفحه است و نشر چشمه اونو منتشر کرده. قیمتش هم 850 تومان تو قطع کوچیک.

و اما دو کتابی که قبلن خوندم و خیلی چسبیدن! اولی "داستان خرس‌های پاندا" که نمایشش هم اجرا شد. ماتئی ویسنی‌یک نمایشنامه‌نویس و شاعر اهل رومانی با ظرافت اونو نوشته. خیلی دلپذیره. خیلی. تینوش نظم‌جو ترجمه‌ی خوبی کرده.88 صفحه است اما بیشتر از 88 روز تو ذهن من موند. از اونایی که پاک نمی‌شن به راحتی. نشر ماه‌ریز به قیمت 700 تومان اونو عرضه کرده بود. حیفه از بعضی نویسنده‌ها ترجمه‌های کمی در بازار هست...

دومین کتاب چسبنده از اوناییه که مدتها بود می‌خواستم بخونمش و نشده بود. " ساعت‌ها"! کاری ندارم که فیلمش هم چند جایزه‌ی گرفت و دیدنی بود. مایکل کانینگهام همچین نوشته که به من چسبید. همین. 236 صفحه‌ نوشته‌های دلنشین که نشر کاروان به قیمت 2500 تومان اونو در اختیار من قرار داد!

آها! اینم بگم و تا طولانی نشده برم. یه استاد خیلی عزیز به من گفت "خاطرات حوا" رو بخون! چند بار گشتم اما گفتن چاپش تمام شده. خواندنش خالی از لطف نبود برام. نوشته‌ی مارک تواین و ترجمه‌ی امیر آقا محمد حسنی. خیلی مختصر در 54 صفحه و با قیمت 400 تومان در چاپ 1382. از نشر کتاب خانه.

2006-04-17T10:38:00.000+03:30

مهم نیست واژه‌هایی که تو رو جادو کردن داستان‌پردازی نویسنده هستن یا خود زندگی. مهم اینه که تونستن به قلبت راه پیدا کنن. "خانوم" مسعود بهنود رو مدتها بود دوستی توصیه کرده بود بخونم. بی‌علاقگی من به نوشته‌های ایرانی اشتیاقی باقی نذاشته بود. اما جادوی "خانوم" تونست منو تا 5/4 صبح بیدار نگه داره! خیلی جاها چشمام خیس شد... اما لذت بردم. از داستان زن بودن، انسان بودن، عشق، من نبودن، من بودن، تجربه‌های موندگار، غرور، نفرت، زندگی، نوستالژی و باز هم زندگی. نثر قشنگی داره و بار تاریخیش انقدر هست که جذبت کنه. خوبه که با همه‌ی ترس‌هامون، بتونیم بارها پوست بندازیم و باز هم زندگی کنیم. باز هم ادامه بدیم. محکم!
نشر علم. 639 صفحه. 5900 تومان

2006-04-14T11:36:00.000+03:30

این قضیه‌ی smsبازی هم حکایتی شده! گذشته از جنبه‌ی کارراه‌اندازش که خیلی هم عالیه، گاهی اوقات شدیدن مایه‌ی دردسره. جوک‌های بی‌مزه و حسابی تاریخ‌گذشته، ارسال‌های بی‌موقع، ارسال ‌های تکراری و موارد ریز دیگه که می‌تونه کلافه‌کننده باشه. باید توجه کنیم که داریم روی تلفن "همراه" گیرنده message می‌فرستیم و اصلن نمی‌دونیم اون تو چه شرایطی قرار داره. پس بهتره قبل از انتخاب send یه نگاهی به ساعتمون هم بندازیم!

بارها پیش اومده که ساعت بعد از 11 درحالیکه کاملن خواب بودم یا زیر پتو، صدای گوشی بلند شده. میام می‌بینم یه پیام لوس تکراریه یا طرف نصفه‌شبی می‌خواد مشورت کنه که با دوست پسرم کات کنم یا نه! یکی روزی 10 تا جوک می‌فرسته بدون اینکه فکر کنه گیرنده حوصله‌ی این همه رو داره یا نه. خیلی وقتا مشغول کارم و حسابی دستم بنده که پشت سر هم message میاد. نمی‌دونم چرا اینقدر بی‌ملاحظه هستیم؟ خود من هم جملات جالب یا جوک و اینا forward می‌کنم. اما نه 12 شب! نه 10 بار پشت هم! ضمن اینکه سعی می‌کنم اخلاق و روحیه‌ی طرفم رو هم درنظر بگیرم و هر چیزی رو برای هر کسی نفرستم!

کسی که من سالی یه بار هم بهش سر نمی‌زنم چرا روزی 3 تا sms می‌فرسته؟!!! یعنی این بده بستون‌های مخابراتی هیچ ربطی به میزان صمیمیت و نوع رابطه‌ها نداره؟ گاهی مهمونی هستم و message میاد که" آی پسره نیومده سر قرار!" خب! فکر می‌کنم بعدن بهش جواب می‌دم. هنوز گوشی رو نذاشتم تو کیفم که بعدی میاد "تو نظرت رو بگو من ناراحت نمی‌شم!" لبخند می‌زنم و گوشی داره می‌ره تو کیف که زنگ بعدی... آخه پدرجان! اگه جواب نمی‌دم حتمن تو شرایط مناسبی نیستم و الان نمی‌تونم قضاوت کنم BF شما نامرد تشریف داره یا نه!

متاسفانه نمی‌شه هم چیزی گفت انقدر آدما با جنبه‌ان که... شدیدن معتقدم نباید دستاورد تکنولوژی در دسترس همگان باشه.

2006-04-12T19:43:00.000+03:30

درسته که سردرد با ملایمت اما بی‌وقفه دو روزه دست از سرم برنداشته اما این باعث نمی‌شه از موسیقی دکتر ژیواگو لذت نبرم! دلم می‌خواد چند تا روزنامه ریز ریز کنم. یا یه چیزی بشکنم. قطعن حالم بهتر می‌شه. یا بذارم اشکم بریزه پایین. اونم خوبه. فردا میاد؟ این هفته تموم می‌شه؟ من یه اپسیلون انرژی بیشتر واسم نمونده ها...

2006-04-12T08:31:00.000+03:30

دلم داره می‌ترکه. تا حالا نمی‌دونستم زندگی در اینجا چه موهبتیه و چقدر از این به بعد بهتر می‌شه چون دیگه همه‌ی مشکلات حل شد. نمی‌دونستم یکی از خوشبخت‌ترین شهروندان جهانم. فقط حیف که بچه مدرسه‌ای نیستم تا زنگ اقتدار و فن‌آوری واسم به صدا دربیاد. دلم داره می‌ترکه.

2006-04-10T19:08:00.000+03:30

می‌خواستم وقتی عکس‌ها آماده شد درباره‌ی سفر بنویسم اما به سلامتی اسکنرم خراب شده!‌بعد خواستم از خیرش بگذرم اما دیدم حال و هوای اینجا یکم عوض شه بهتره. این شد که نوشتم.

خداییش یکی از لذت‌های بزرگ دنیا میل کردن صبحونه‌ی هتله! من که خودم عاشق صبحونه‌ام و همیشه هم درست می‌‌کنم فکر می‌کنم صبحونه‌های مفصل و رنگارنگی که تو هتل سرو می‌شه مثل پیتزا می‌مونه که بیرون بخوری بیشتر مزه می‌ده:)

یه چیزی که تو اردبیل توجه منو جلب کرده بود تابلوهای متعدد سرویس بهداشتی عمومی بودن!‌ همون قدر که نونوایی پیدا نمی‌کردیم بجاش از این تابلوها بود! در کل خیلی شهر سوت و کوری بود! اولین جای دیدنی اردبیل که به یاد آدم میاد معمولن آرامگاه شیخ صفی هستش. همیشه دلم می‌خواست ببینم اونجا رو. اما راستش برخلاف تصورم بود. دم ورودیی که توقع دارن کفشت رو دربیاری و تحویلشون بدی،تو ذوقم زد. به حساب خودم برای بازدید از یه اثر باستانی اومده بودم نه واسه نماز جماعت! یه لحظه اومدم بگم نمیام تو اما فکر کردم معلوم نیست دیگه کی گذرم اون طرفا بیفته. نفرت روزافزون من به جد و آباد صفویه که آگاهانه یا از روی نادانی خیلی کارا کردن داره کار دستم می‌ده. همینطور که به ظرفای قدیمی و زیبا نگاه می‌کردم و می‌دیدم تاریخ قمری روشون خورده حالم بد می‌شد. آخراش بغض داشت کم کم میومد که حالمو بد کنه.- بعید می‌دونم دوباره بتونم برم اصفهان و مثل قبل لذت ببرم- اون قسمتی که قبر خانواده هستش یه سرباز چشم از ما دو تا برنمی‌داشت . آقایی که دم خروجی نشسته بود، عکس کوچیکی از تصویر آرامگاه پخش می‌کرد.وقتی منو دید خیلی جدی ازم پرسید شما قبلن که نگرفتین؟!!

پرسان و طی یه داستان خیلی مضحک -بخاطر اشتباه من تو فهمیدن لهجه‌ها!- گنبد کلخوران رو که پدر شیخ صفی اونجا دفنه پیدا کردیم. یه جایی که تقریبن از شهر خارج می‌شی و خونه‌ها و آدما نشونگر حاشیه‌ی شهر هستن.نه تابلویی بود و نه راهنمایی که نشون بده چنین جایی هست! خیلی خلوت بود. همونطور که دلم می‌خواست. سکوت و صدای باد و تک و توک آدمایی که اومده بودن. ساختمونش هم زیباتر بود. دقیقن احساس بودن تو اصفهان رو به آدم می‌داد. خانمی که قبل از ما رفته بود اون تو کفشش رو در‌آورده بود اما من نیازی به این کار ندیدم. سالن تویی پر از پارچه‌های سیاه یا حسین و اینا بود.

یه حموم قدیمی در نزدیکی شیخ صفی هست که شده موزه‌ی مردم شناسی. خیلی جای قشنگی بود. معماری خیلی دلنشین بعلاوه‌ی یه عالمه ظرف و سفال و گردنبندهای دیدنی. عکاسی با فلاش هم آزاد! از حلوا سیاه اردبیل هم بگم که خیلی خوشمزه بود!

تو جاده‌های منتهی به اردبیل، ماشین‌های سنگین ،برعکس جاده‌های گیلان، تو لاین کناری رانندگی می‌کردن و با ماشین‌ها کورس نمی‌ذاشتن.

شمال که بری خیلی عادیه که جوونا سوییت و خونه پیشنهاد کنن یا نوشته‌های اونا رو کنار خیابون ببینی. اما سرعینی‌ها هنوز خیلی ناشی هستن. من در ورود به شهر یه لحظه واقعن وحشتزده شدم، عملن می پریدن جلوی ماشین و می‌زدن روی کاپوت! به نظرم خیلی برخورنده بود. اما به چند دور چرخیدن تو اون خیابون اصلی شلوغ و پر از خرت و پرت می‌ارزید. بامزی هم بود باندازه‌ی ما عسل نمی‌خرید!

خلخال بجز یه موزه‌ی قشنگ چیز خاصی نداشت. برخورد آدمای موزه فوق‌العاده بود! خیلی خوش‌برخورد، و یه عالمه کارت و بروشور و عکس و همه چی! یکیشون کم مونده بود ما رو کول کنه و ببره خونه‌شون!

هم جاده‌ای که اردبیل رو به خلخال وصل می‌کنه زیبا بود و تماشایی و هم جنگل‌های فوق‌العاده‌ای که خلخال رو می‌بره به اسالم! همیشه شنیده بودم اما زیباتر از شنیده‌ها بود. دره‌های کوچیک و بزرگ کنار هم و گردنه‌هایی که یه جورایی ته دل آدم رو می‌لرزونه. اون مسیر زیبا و پر پیچ و خم که منظره‌هاش جا خوش می‌کنن تو حافظه‌ات، منتهی می‌شه به جنگل و شیب جاده و بوی درخت و سکوت و سکوت. انقدر حاشیه‌ی جاده باریک بود و خطرناک که امکان توقف نبود اما اولین جایی که تونستیم ایستادیم و قهوه خوردیم. صد بار هر کدوم به اون یکی گفت دیدی چه جای خوشگلی آوردمت؟! اما بگم که پیشنهاد خودم بود:) پایین اون پیچ،‌ بازرسی جنگلبانی بود اما نفهمیدیم چطور چپ و راست نیسان‌های پر از چوب می‌رن و میان!‌ به نظر نمی‌رسید جابجایی اونهمه چوب قانونی باشه...

یه وقتایی بدجور هوس می‌کنم برم یه جای کوچیک و ببرم از همه‌ی اونایی که می‌شناسم. یه جایی که خودم باشم و عزیزم و کتابام و کامپیوترم. اگه یه روزی بخوام این تصمیم رو عملی کنم اولین انتخابم می‌تونه آستارا باشه. کنار دریا شلوغ‌تر از اونی بود که بخواد بچسبه. اما اون خنکی مرطوب و اون بازارهای پر از همه‌چی که می‌شه شیش دور توش بچرخی و خسته نشی خاطره‌ی خوبی شدن. دنیا رو چه دیدی؟ شاید یه روز که کمی پولدار شدیم و کمی پیر شدیم و دیگه سر کار هم نمی‌رفتیم وسایلمون رو جمع کردیم و یواشکی رفتیم از اینجا...

خراش فقیرانه و نادانی عاشقانه

2006-04-08T19:47:00.000+03:30

پارسال یه روز اومد خونه‌مون واسه نظافت و این حرفا. متوجه خراش‌های روی صورتش شدم اما طبیعتن چیزی نپرسیدم. چند بار توضیح داد که دیروز رفته واسه اصلاح یا همون اپیلاسیون صورتش و آرایشگر ناشی این بلا رو سرش آورده. تکرار این حرف خودش نشون‌دهنده‌ی پنهان‌کاری بود... ظهر یهو بی‌مقدمه گفت که دیشب شوهرش تقاضای س ک ص داشته (به زبون خودش می‌گفت!) و اونم واسه اینکه از بچه‌دار شدن می‌ترسیده مخالفت کرده. گفت "چند بار بهش گفتم آخه مرد!‌نمی‌میری که! اگه حامله شدم چی؟ خب بذار یه هفته دیگه. چند روز دیگه. اما اون براش مهم نبود." فهمیدم اون خراشا داستانش چی بود...می‌گفت همین دو سه تا بچه رو دارم حال و روزم اینه. دیگه تو این سن بچه داشتن با این شوهر که یه روز سر کاره و یه روز بی‌کار خیلی بی‌عقلیه. گفت که با هماهنگی مرکز بهداشت نزدیک خونه‌شون قرص ضدبارداری می‌خوره اما شب قبل، دوره‌ی قرصش تموم شده بوده! سعی کردم واسش توضیح بدم چون چند ساله که بطور مرتب مصرف می‌کنه اصلن نباید نگران یه هفته‌ی رست باشه. با تعجب نگاهم کرد و گفت آخه تا سه چار روز دیگه قرصام شروع نمی‌شه. فکر کنم همه‌ی توضیح منو گذاشت به حساب اینکه جوونم و حالیم نیست. تاکید کردم با همون مرکز بهداشت صحبت کنه تا مطمئن بشه. چند تا جورابی که سر انگشتش سوراخ شده بود و می‌خواستم بریزم دور برد واسه شوهرش... بیشترین مشکل این قشر از زنان ناآگاهیه. حتا از ساده‌ترین نکات زندگی. از خودم می‌پرسم اگه مرکزی بود که این زن می‌تونست بره و اونجا از شوهرش شکایت کنه و بگه بخاطر عدم تمکین کتک خورده ( اگه بدنش هم کبود بود دیگه من ندیدم) چی می‌شد؟ اگه اون مرد از فرهنگ و تربیت درست برخوردار بود و به زنش به چشم مادیان اصلاح نژاد نگاه نمی‌کرد چطور؟

صمیمی‌ترین دوستم بود. از وقتی که نه سالم بود و رفتم پنجم ابتدایی با هم بودیم. یه وقتایی فکر می‌کردم منو خیلی نازک نارنجی بارآوردن و مثل اون نمی‌تونم قوی باشم! خیلی از کارای منو مامان انجام می‌داد...گذشت. وقتی نامزد کرد خیلی اتفاقی خونه‌شون هم جابجا شد و از کوچه پشتی ما رفتن یه جای دیگه. با یکی از بچه‌ها واسشون گل خریدیم و رفتیم خونه‌ی نو. نیومد. به هیچ‌کس سر نزد. گفتم عاشق شده که بدجور هم شده بود. گفتم حق داره وقت آزادش رو با نامزدش بگذرونه. دیگه خونه‌ی ما نیومد! واسه عروسیش رفتم. فقط منو از گروه دوستان دعوت کرده بود!! بعد از عروسی رفتم خونه‌ی مادرشوهرش که قرار بود اونجا زندگی کنه!‌ بازم نیومد. یه بار دیگه هم رفتم. بازم نیومد. خیلی بعدتر فهمیدم. فهمیدم که اجازه نداشت بیاد. از نامزد عزیزش اجازه نداشت. از نامزدش که یه عکس بچگی اونو از یه فامیل دورشون 6000 تومن خریده بود، انقدر که عاشقش بود. دوست جونم مامایی خونده بود. شوهرش شغل دولتی خوبی داشت. سال بعد مکانیک قبول شد. الان لیسانسش رو گرفتهو حقوقش بالا رفته. اما دوستم نتونست مدرکش رو بگیره!‌ چون طرحش رو نرفت بیمارستان بگذرونه. بخاطر اینکه همسرش یک هفته در ماه شب‌کار بود مجبور شد 4 سال با مادر همسرش تو خونه‌ی دوخوابه با دو تا برادر شوهر کوچکتر زندگی کنه! نه کلاسی نه مهمونی نه درسی. بعد از مدتها رفت کلاس خیاطی چون مادرشوهرش هم می‌رفت و بنابراین با هم می‌رفتن و برمی‌گشتن. بالاخره مستقل شد. بچه‌دار شد. الان فقط و فقط بچه‌داری می‌کنه. هنوز عاشق شوهرشه. شوهرش هم واقعن دوستش داره. زندگیشون خوبه. از زندگیش راضیه. اما اون شور و نشاط و سرزندگی دیگه نیست. خیلی زود رفتارش زنونه شد. لباس پوشیدنش تغییر کرد. دختری که شیک می‌پوشید و زودتر از همه‌ی ما آرایش کردن رو شروع کرد و یه وقتایی واسه خونه خرید می‌کرد و خواهر کوچیکش رو جمع و جور می‌کرد. کسی که دو سال درسش رو تو یه شهرستان کوچیک خوند و خونه گرفت و موند. البته که خودش خواست!

همسرش آدم خوبیه. بجز اینکه سنتیه و کمی بدبین، اخلاق عجیبی نداره. مامانش می‌گفته هرگز نسبت به ما بدبین و وسواس نبوده. انقدر که تو رو دوس داره اینجوری شده! دوستم هم اشتباه زیاد کرد و هنوز هم ادامه می‌ده. همون روزی که بهش گفته بود چون با فلانی خندیدی من تو جشن عروسی‌مون که دو روز دیگه است نمیام! باید از حق خودش دفاع می‌کرد. نه اینکه بخاطر کار نکرده معذرت‌ها بخواد و منت‌ها بکشه. (سالها بعد اینا رو گفت) انقدر عاشق بود و هست که کوتاه اومده. خب! شاید مهم اینه که زندگی‌شون خوبه. اما به چه قیمتی؟ اگه دختر از حق خودش آگاه بود و می‌دونست کسی به بهانه‌ی دوس داشتن نباید واسش تعیین تکلیف کنه چی؟ اگه بلد بود با مهربانی بیماری همسرش رو درمان کنه چی؟ اگه پسر یاد گرفته بود که همسرش یه انسان آزاده و نباید تا این حد حسودانه برخورد کنه و از همه‌ی گذشته و دوست و تفریح زنونه محرومش کنه؟ اگه یه روزی همه‌ی این آتیشا از زیر خاکستر بیاد بیرون چی؟

اینم طبقه‌ی تحصیل‌کرده، اینم آدمای امروزی. اینم نا‌آگاهی و بدبختی زیرپوستی که حرفش رو زدم. چکار باید کرد؟ این آگاهی از کجا باید بیاد؟ این دختر چی داره که به دختر کوچولوی خوشگلش یاد بده؟

2006-04-08T09:31:00.000+03:30

شنبه. روز اول هفته. روزنامه. صفحه‌ی اول. مزار احمد شاملو تخریب شد.

صندلی منطق در تالار ایرانی؟‌ سالهاست که گم شده

2006-04-04T09:15:00.000+03:30

خیلی قبل‌تر از اونی که کسی بخواد حرف از شهروند درجه یک و دو بزنه، زن ایرانی درجه‌ دو بود! انقدر تکرار شده که حتا گاهی اوقات عادی به نظر می‌رسه. خانواده‌های کم‌درآمد جامعه که معمولن از سواد و فرهنگ پایین‌تری هم برخوردارن یه جور درگیر مشکلات هستن، خانواده‌های متوسط و مرفه هم به یه شکل دیگه که می‌شه گفت زیرپوستی‌تره! شاید تجاوز یه پدر به دخترش واسه ما فقط تو صفحه‌ی حوادث اتفاق بیفته اما واسه بعضیا تو زندگی واقعیه و هیچ خونه‌ی امنی هم برای حمایت از اون دختر وجود نداره. شاید زنی که تمام زندگیش رو بخاطر کودکش حروم کرده و به زندگی مشترک با کسی که ازش متنفره ادامه داده واسه ما تو قصه ها باشه اما هرگز درد و تحقیرش رو خودمون نکشیدیم. یا زنایی که همه جوره تحقیر می‌شن و هیچ اختیاری ندارن و همه‌ی اعتماد به نفسشون رو طی سالها از دست دادن... در اینکه قوانین حقوقی در ایران کاملن به نفع مرده و زن رو بر اساس دین و سنت نصف نیمه به‌حساب میاره هیچ تردیدی نیست. شهادت و دیه و این جور مزخرفات که متاسفانه بعضیا توجیهشون هم می‌کنن که آی مرد نان‌آور خانه است و این حرفا (نانی که اینهمه تحقیر به دنبال داشته باشه خوردن داره؟) اگر این قوانین به ترتیبی اصلاح بشن که با زن و مرد به شکل برابر برخورد بشه بهترین اتفاق ممکنه. دیدم این قضیه‌ی شین و هفت‌شین و اینا خیلی بالا گرفته! خب خدا که راضی نیست من لال از دنیا برم ؟

خیلی بدیهیه که زن باید در مورد "شاغل بودن یا نبودن و محل کار"ش خودش تصمیم بگیره. (هر چند من با دلیل می‌گم که زن باید کار کنه). اگه مرد انقدر قوه‌ی تشخیص داره که بفهمه این شرکت یا فروشگاه یا هر چی بده حتمن زن هم انقدر تشخیص می‌ده! در مورد "حق تحصیل" هم که حرفی توش نیست. مخالفت شوهر به دو دلیل اصلیه. یه دسته می‌گن به دردت نمی‌خوره! درس بخونی که بعدش بری تو آشپزخونه؟ بقیه هم می‌گن زن یه چیزی یاد بگیره پررو می‌شه! ادعاش زیاد می‌شه! معمولن آقایونی که ادای امروزی بودن رو درمیارن رو این مورد هیچ مخالفتی ندارن. البته تا جایی که بحث کار کردن به میون نیاد... چون فکر می‌کنن یا: هنوز انقدر مرد هستن که بتونن خرج زن و بچه رو دربیارن. یا: فردا همسرشون می‌خواد پولش رو به رخ بکشه! یکم مستقل‌تر بشه! یا احتمالن همکار مرد داشته باشه و بگو بخند کنه! تازه این جامعه انقدر فاسده... بهتر که خانم عزیزتر از جانم با آژانس بره کلاس زبان و برگرده! "حق سفر" چه در داخل کشور و چه در خارج کشور هم باید باشه. (تصور کنین زندگیایی که زن بدون اجازه مرد حتا حق نداره دیدن مادرش یا خرید بره. سفر که دیگه...)

"حق انتخاب محل اقامت" از نظر من مفهموم یه نفره‌ای توش نیست! هر دو نفر باید تصمیم بگیرن. اگه قانون این حق رو به یه نفر داده باید اصلاح بشه. همین. اگه نباید حق حضانت بی‌قید و شرط با مرد باشه به همون ترتیب هم نباید بدون شرط مال زن باشه! در مورد "حق طلاق" و حضانت نباید یه‌طرفه قضاوت کرد. به نظر من بهترین راه حل، قضاوت عادلانه‌ی دادگاهه.( اگه اینجا دادگاه منصفی وجود خارجی داشته باشه) نمی‌شه گفت زنی که در‌آمدی نداره و حتا از عهده اجاره یه خونه هم برنمیاد الزامن باید "حق سرپرستی" کودکش رو به‌عهده بگیره! کدوم عقل و منطقی اینو می‌گه؟ فقط بخاطر مهر مادری؟ مگه پدر مهر و محبت نداره؟ بهتره فارغ از جنسیت زن یا مرد هر کدوم که توانایی نگهداری کودک رو هم از لحاظ مالی و هم از لحاظ عاطفی دارن حق سرپرستی رو داشته باشن. "مهریه" هم که تکلیفش روشنه. درصورتیکه زن "به هر دلیل" منطقی یا غیر منطقی دلش نخواد به زندگی مشترکش ادامه بده باید از حق درخواست طلاق برخوردار باشه. به همین سادگی. نه اینکه ماهها و سالها تو راهروهای دادسراها آویزون باشه و نهایتن هم مطمئن نباشه که به حقش می‌رسه. همیشه که مرد معتاد نیست. همیشه که زن دوم صیغه نکرده! یه وقتایی زندگی از بعد عاطفی به بن‌بست می‌رسه! اینو که نمی‌شه شاهد آورد و ثابت کرد! تا وقتی که زن هیچ دستاویز قانونی برای حق طلاق نداره چاره‌ای جز داشتن مهریه نیست (با اینکه خیلی احساس بدی داره و برخلاف اونایی که پز مهریه بالا رو می‌دن، کاملن تحقیرآمیزه) درصورتیکه بخوایم خیلی منطقی با قضیه برخورد کنیم و از قید و بند رسم و سنت بیایم بیرون ( که خیلی آرمانیه واسه جامعه ما) هم مهریه مزخرفه هم "جهیزیه" و هم اینکه مرد فلان دارایی رو داشته باشه و اینکه همسر دوم قانونی باشه. یه وقتایی فکر می‌کنم اونایی که این قوانین رو نوشتن یا خیلی خیلی احمق بودن یا فوق‌العاده دانا بودن. بین خودمون باشه. دومیه!

پس: اگه فرض رو بر این بذاریم که دو طرف از فرهنگ و درک متوسطی برخوردار هستن، خودشون درمورد این موارد به توافق می‌رسن و مسیرشون رو مشخص می‌کنن. (این توافق رو هم آگاهی بوجود میاره و آگاهی و باز هم آگاهی) حالا که قانون‌گذار ما هیچ کاری نمی‌خواد بکنه، می‌شه مواردی رو به عقدنامه اضافه کرد که از لحاظ قانونی هم پشتوانه‌ای داشته باشه. اما نکته اینجاست: اگه همه‌ی شهرهای ایران رو با فرهنگ‌های مختلف و معمولن سنتی درنظر بگیریم، و این واقعیت که جمعیت بیشتری از مردم ما از فرهنگ بسیار ناچیز برخوردارن و کوچکترین مسائل برای اونا هنوز حل‌نشده است، می‌فهمیم که راه درازی در پیشه. (اینکه آگاهی از چه راههایی باید کسب بشه هم خودش مشکلیه)

2006-04-03T10:06:00.000+03:30

یکی می‌گفت خوبه که اون وقت صبح زلزله میاد! آدم خوابه و نمی‌فهمه! اما به نظر من خیلی وحشتناکه. خیلی متاسفم واسه همه‌ی اونایی که خانواده یا خونه و زندگیشون از دست رفت. کاش چنین پدیده‌ای در طبیعت نبود. کاش مدیران ما انقدر درایت داشتن که مجوز ساخت خونه‌ی ناامن رو ندن…

بالاخره تعطیلات تمام شد. من برای اولین بار در تمام زندگیم از تعطیلات عید خوشم اومد! همیشه یه جور دلشوره، یه جور کلافگی از روز دوم فروردین شروع می‌شد. اما امسال حس خوبی داشتم.

تو خلوتی خیابونای تهران چند باری رانندگی کردم:D از وقتی اینجا از ترسم نوشتم اعتماد به نفسم خیلی بهتر شده اما هنوز هم دور میدونا که از شیش طرف ماشین میاد گیج می‌زنم. یه کار خیلی سخت دیگه هم بستن قفل فرمونه!! به جان خودم سخته! گودی می‌گه من نمی‌فهمم تو چرا همیشه با کارای آسون مشکل داری؟! طبق عادت هر ساله 13 به در رفتیم سینما. در سینما همیچین عجق وجق پارک کردم که نگو! پارک من نقطه‌ی قوت رانندگیم بود. از هر 20 تا یکیش کج و کوله می‌شد. نمی‌دونم چرا اینجوری شده؟! مهم نیست. هرگز خاموش نمی‌کنم، فس فس نمی‌کنم، سعی می‌کنم در تمام مدت اعتماد به نفسم رو داشته باشم و اصلن و ابدن به بوق موق بقیه محل نمی‌ذارم! بقیه‌اش رو هم کم‌کم درست می‌کنم. قول می‌دم! تازه بگم که بیشتر راه اردبیل تا خلخال رو خودم رانندگی کردم:)

قیافه‌ی شهر خیلی بهاری شده. برگای تر و تازه‌ی درختا آدمو شارژ می‌کنه. صبح که میومدم منظره‌ی فروشگاههایی که تک و توک اومده بودن و پیاده‌رو رو آب و جارو می‌کردن احساس خیلی خوبی داشت:)

چند وقت پیش گودی یهو گفت بریم وبلاگت رو بخونیم!!!!! منو بگی...!!! گفتم چرا فکر می‌کنی وبلاگ دارم؟ گفت مطمئنم! خلاصه گذشت و دیگه حرفی نشد. تا چند روز پیش یهو گفت اصلن کسی هم پیدا می‌شه وبلاگ تو رو بخونه؟! انقدر دوتایی خندیدیم... گفتم راستش رو بخوای نمی‌دونم چرا اما بعضیا میان و مزخرفات منو می‌خونن! گفت منم بخونم؟ گفتم نه! چون از همون وب‌هاییه که تو خوشت نمیاد!

*توپ‌ترین دروغی که من شنیدم! در

Koche

2006-03-31T15:08:00.000+03:30

سال 84 واسه من نه خیلی خوب بود و نه خیلی بد! چند بار کارم رو عوض کردم، یه وقتایی شدیدن عاشق گودی بودم یه وقتایی می‌خواستم ولش کنم برم، سرمای شدید نخوردم، افت فشار مثل سابق نداشتم، اما 2 3 کیلویی لاغر شدم! گذشت دیگه... می‌خوام تو سال نو یکم بی‌تفاوت‌تر باشم. کمتر اخبار گوش می‌دم. می‌خوام کمتر به نظر دیگران اهمیت بدم( نه اینکه تا حالا خیلی اهمیت می‌دادم :D) باید با گودی یکم خوش اخلاق‌تر بشم. هر سال می‌گم یه ساز یاد بگیرم اما دیگه نمی‌گم، چون فعلن نه وقتش هست و نه حسش. همون کلاس رقص نصفه نیمه رو ادامه بدم هنر کردم. حتمن حتمن باید بیشتر به خونه برسم. اونم یه کاره دیگه! باید یکم به خودم سخت بگیرم. اگه بیشتر روزا بتونم ناهار با خودم ببرم این معده‌درد که تو تعطیلات ناپدید شده شاید کمتر سراغم بیاد. چند تا ! دکتر مختلف هم باید برم که از 6 ماه پیش به خودم گفتم سال دیگه! باید بیشتر خوش بگذرونم. پارسال خیلی غصه‌ی بی‌خودی خوردم. بی‌خودی که نه اما یکی می‌پرسید چته نمی‌شد بگم وگرنه می‌گفت دیوونه شدی! خب همینا رو انجام بدم یعنی شاهکار واقعی!

حساس می‌کنم دوستای مجازی خیلی مهم شدن! دلم واسه همه تنگ شده بود. خیلی بیشتر از آدمای واقعی دور و برم که باید مرتب لبخند تحویلشون بدم.

رفتیم رشت و آستارا و از اونجا اردبیل و اینا. عاشق آستارا شدم! سر فرصت بیشتر می‌نویسم. همینقدر بگم که واقعن آروم شدیم. هم من و هم گودی. خیلی به هم نزدیک شدیم. داشتم فکر می‌کردم دیگه همو دوست نداریم اما حالا حتا بوی قدیما رو می‌ده. همش مال خستگی و گرفتاری روزمره بود. می‌خواستم یه روز برم کرج اما انقدر ماه شده که دلم نمیاد برم! دو شب متوالی مهمون داشتیم! می‌دونم به قیافه‌ی من نمیاد اما واقعیت داره. اونم نه دو نفر بلکه ده نفر و دوازده نفر!!! همه‌شون هم تو خونه‌ی قوطی کبریت ما! کلی غذاهام خوشمزه شد. اما عجب مصیبتیه آشپزی! هرگز بهش علاقمند نمی‌شم. فقط دو جا عیددیدنی رفتیم. دور دوم احتمالن امروزه. هیچکدوم از فیلم‌ها رو ندیدم. مونیخ رو دیشب گذاشتم که گودی نصفه‌ی فیلم خوابید و منم خاموش کردم! دیگه از این پسره فیلم نمی‌خرم. کیفیت صدا که پایینه و نمی‌فهمم چی می‌گن اعصابم خورد می‌شه. هنوز دلم 5 روز تعطیلی می‌خواد. همین آرامشی که ندونیم چندشنبه است، چندم ماهه؟ مارچ تموم شده یا نه؟ دلم یه مهمونی توپ می‌خواد اما ظاهرن خبر مبری نیست!

2006-03-30T12:31:00.000+03:30

نوروز 85 خورشیدی فرخنده باد!

مرسی از همه‌ی تبریک‌ها. تعطیلات خوش بگذره.

من برمی‌گردم! (سنجد)

پیش از نوروز!

2006-03-18T18:42:00.000+03:30

نگرانم اما روزنامه و اخبار رو دربست کنار گذاشتم. هر اتفاقی که بخواد بیفته مییفته! پس فعلن دلم رو به چار تا سنجد و چار تا پسته فندق خوش می‌کنم تا ببینم چی می‌شه!بی‌خیال پرونده و شریف و شهید و اهواز... همه‌ی درختای چنار خوشگل ولی‌عصر از سه‌راه جمهوری تا میدون با پرچم‌های سفید و قرمز پوشیده شدن. یکی در میون روی سفیده چار تا ماهی کشیده که اصلن هم آدمو یاد ماهی گلی نمیندازه، روی قرمزه هم از این دستا که توش چیزای عربی نوشته! از طرف خانه شهریاران جوان!!

اگه این رومیز‌ی‌ها که تا چند وقت پیش فقط توی صندوقچه مامان‌بزرگا پیدا می‌شد مد نشده بودن عمرن کسی بعنوان روسری و شال سرش می‌کرد؟؟! خداییش کسی سرش می‌کرد؟ مردم تا یه شال خوشگل پیدا کردم. اگه با شستشوی اول همه‌ی تار و پودش وا نره احتمالن دیگه سالم می‌مونه!

اگه سبزه‌هاتون درنیومده از روش مامانیم استفاده کنین! با یه نایلکس روشو بپوشونین تا رطوبتش حفظ بشه. چند تا سوراخ روی نایلکس کافیه. فرداش سبزه‌های من دراومد!

خونه‌ی ما الان مصداق واقعی بازار شامه! ملافه‌های شسته شده روی صندلی‌ها، ظرفای نشسته توی‌ آشپزخونه، لباسای اتو نشده همین نزدیکیا، من، بی‌حوصله، تنها، دلم می‌خواست مامی الان میومد کمکم. اگه اینجا بود حتمن میومد. همه‌ی ظرفا رو می‌شست واسم. سال اول که تو خونه‌ی خودم بودم بعد از تحویل سال زنگ زدم. یهو نفهمیدم چرا دوتایی زدیم زیر گریه! از اون گریه‌های یهویی! همزمان آقایان هر دو طرف گوشی رو گرفتن! گودی می‌گفت خوبه دو قدمه اگه رفته بودیم یه کشور دیگه چکار می‌کردی؟! اما پارسال پوستم کلفت‌تر بود. امسال رو خدا به خیر کنه!

خیلیا فردا رو تعطیل کردن اما من باید برم سر کار. اینجاست که آدم احساس مزخرف کارمند بودن رو درک می‌کنه چون رئیس کوچیکه فردا پرواز داره و نمیاد:(

به هیچ عنوانی حوصله ندارم برم خونه‌ی اینو اون و چای بخورم و پرتقال پوس بکنم و لبخند بزنم. از همه بدتر هر بعدازظهر دوش و سشوار و میک‌آپ و بقیه‌ی داستان. فعلن یکی دو روزی هستیم و بعدش چند روزی ناپدید خواهیم شد! 300 تومن یه هزینه‌ی بیهوده و 200 و خورده‌ای واسه بیمه‌ی ماشین که می‌تونست هزینه‌ی یه سفر خوب باشه! هی هی زندگی... کشتی ما رو انقدر ضدحال دادی.همیشه از اینایی که یه کوله ورمی‌دارن و می‌رن سفر و از لحظه لحظه‌اش لذت می‌برن خوشم اومده. گمون نکنم کیف چنین سفری قابل مقایسه با رفتن با هواپیما به هتل 5 ستاره باشه! شاید تا هنوز جوونم امتحان کردم!

یه احساس خنده‌دار: من با این دوستای مجازی بیشتر حال می‌کنم تا آدمای واقعی! چون اینجا هر چی دلم می‌خواد می‌گم. مجبور نیستم به زور خودمو خوشحال نشون بدم و همه رو تایید کنم.بازم خدا به خیر کنه!

چند تا فیلم نگه‌داشتم واسه تعطیلات. کینگ‌کنگ، لورنس عربستان، چهار قهرمان شگفت‌انگیز، مونیخ و همین!

رفتم یه کارت خوشگل پیدا کنم واسه تبریک نوروز وبلاگی که یه کشف جالب کردم. نوروز رو با لهجه افغانی نوشته بودNavroze! تقدیم به همه‌ی اونایی که میان اینجا:) FOR YOU!

2006-03-16T16:08:00.000+03:30

مجبور شدم کیفیت عکسا رو حسابی پایین بیارم. عکس اول همون بناییه که توی سیاهکل گفتم خیلی قدیمی بود. یه حس عجیبی به آدم می‌داد. انگار که یه ریشه‌ی خیلی عمیق داشت. مطمئنم هرگز فراموشش نمی‌کنم. عکس دوم هم توی ساختمون بود. می‌دونم عکسام خیلی عالی نشدن. اما اگه بدونین با چه عجله‌ای انداختم! ما ده کیاسرای سیاهکل رفته بودیم. اون روز داشتن درخت می‌کاشتن. اول نمی‌دونستم چیه اما بعدن فهمیدم کیوی هستن. عکس سوم مال همونه. یه بار هم یه خونه تو کردان دیدم که میخکوبم کرد. نه اینکه چیز خاصی باشه اما انگار که یه حس تعلق داشته باشم. انگار که مال من بوده قبلن. حس خاصیه که نمی‌تونم توصیفش کنم. توی سیاهکل هم این خونه بود که منو مجذوب کرد! راستش انقدر اون چند وقت تو تهران فسیل شده بودم و انقدر هوا آلوده بود که مثل عقده‌ایا نصف عکسا شده آسمون! عکسای چهارم و پنجم لاهیجان هستن. جایی که من از همه‌ی گیلان بیشتر دوس دارم.عکسای بعدی مال ده بنافته. اون خونه‌ی اربابی و یه منظره از پایین تپه. راستش انقدر چپ و راست از گودی عکس انداخته بودم که دیدم همه‌ی منظره‌های خوشگل، عکس با سرنشیننD:

2

3

4

5

6

7

8

جناب بلاگر اجازه نداد جور دیگه‌ای لینک بذارم:)

چیدمان؟

2006-03-15T19:05:00.000+03:30

از چارشنبه‌سوری انگار فقط یه خاطره مونده. آتیش کوچولو روشن می‌کردیم و من ترسو آخر از همه می‌پریدم!‌اما مهم اون خنده‌ها و موزیک و رقص و شوخی و اینا بود. الان با این آدما غریبه شدم. آدمای کوچیک و بزرگی که با ذوق و شوق میان و منو یاد اون روزای لعنتی جنگ و صدای ضدهوایی می‌اندازن. بگذریم. رفتیم خونه‌ی مامان شوهر و آی خوردیم و آی خوردیم. آجیل و شکلات و شیرینی و باقالی‌پلو با ماهی. مهم هم نبود که سرمو انداختم پایین و اومدم بالا و به اصرار بقیه که می‌خوایم آتیش روشن کنیم توجهی نکردم. می‌دونستم اون صداها و دود رو تحمل نمی‌کنم. مامان هم زود اومد بالا که من تنها نباشم:)

امروز دیگه می‌خواستم ترتیب سبزه هفت‌سین رو بدم اما هی می‌گم صبر کنم گودی بیاد. درواقع تنبلیم می‌شه! من توی تخم مرغ بذر شاهی می‌ذارم. سریع سبز می‌شه و بگیر نگیر نداره. به نظر خودم که شیک می‌شه. هر سال می‌رفتم چارراه استانبول و از اون قهوه‌فروشی خوش‌بو رنگ تخم‌مرغ می‌خریدم. اما برادر گلم رفته واسم برچسب خریده. انقدر خوشگلن که دارم لحظه‌شماری می‌کنم! here سایتش هست. موزیک تحویل سال رو هم داره. چیدن هفت‌سین یکی از fun های منه! هر سال هم کیف می‌کنم که از هفت‌سین همه شیک‌تر شده. سال اول یه آینه‌گرذکوچولو درست کردم و دورش رو نوار چسبوندم. از شکر رنگی هم واسه ته گیلاس‌ها استفاده کردم و "سین‌ها" رو روی شکرا ریختم. اما راستش دیگه عقلم به جایی قد نمی‌ده. بنابراین از هرگونه پیشنهاد تازه‌ای استقبال می‌شود D: چند تا قلب رنگی دارم که با روبان کوچولو به یه چوب باریک وصل می‌شن فکر می‌کنم به درد بخورن. اگرچه فقط 4تا هستن.

آلرژی من به‌سلامتی شروع شد! تمام روز سرم و پلک‌هام سنگینه. انقدر فین‌فین کردم که خسته شدم. حوصله‌ی دارو هم ندارم. متاسفم که این بهار هوای ما رو نداره!

می‌خواستم عکس‌های شمال رو بذارم اما انگار حجمش زیاده . باید دوباره اسکن کنم.

سبیل B

2006-03-13T15:58:00.000+03:30

وزارت بهداشت برای واردات مواد غذایی قوانین عجیب و غریبی داره! در ظاهر هدفشون کنترل بیشتر بر مواد غذاییه اما اصل داستان جای دیگه‌ست! یکی از مواردی که بهداشت گیر سه پیچ داده اینه که شرکت تولیدکننده گواهی اچ ای سی سی پی داشته باشه. خب تا اینجا همه چی خیلی خوبه! نکته اینجاست که بجای قبول و تایید گواهی که به نام شرکت تولیدکننده صادر شده، همه اسناد و مدارک اون شرکت رو می‌خواد. حالا تو این مدارک از نقشه کامل ساختمون کارخونه تا ساعت نهارخوردن پرسنل و تعداد دستشویی رفتن اونا و جزییات کامل دستگاهها و نحوه‌ی قرار گرفتنشون و خیلی مسائل ریز و درشت دیگه هست. یعنی مدیر کارخونه خودش رو کشته تا سطح کارش رو به جایی برسونه که تاییدیه اچ ای سی سی پی رو دریافت کنه، بعدش خیلی راحت باید همه مدارک رو در اختیار خریدار ایرانی و وزارت بهداشت قرار بده! جزییات این اسناد به ترتیبیه که با بررسی اونا می‌شه یه کارخونه درست کپی چیزی که وجود داره تو ایران درست کرد! حالا فکر کنید یه شرکت مثلن اسپانیایی قیمت خیلی خوبی به شما اعلام کرده بعدش همون اول راه یهو بهش بگین همه زندگیش رو وزارت بهداشت باید ببینه! خب طبیعی‌ترین واکنش اونا اینه که برو کشکت رو بساب! حق هم داره. این خواسته خیلی نامعقولیه. این وسط وضعیت شرکت‌های ایرانی که سالها مشتری یه جنس بودن از همه بهتره. چون تو این مدت بین طرفین اعتماد و شناختی ایجاد شده، پس فروشنده ممکنه واسه اینکه بازارش رو تو ایران از دست نده با هزار تا قسم و آیه که این مدارک جایی درز نکنه کوتاه بیاد. بنابراین محدود کردن تعداد واردکننده‌ها هم یکی از اهداف جانبیه! یه داستان جالب دیگه اینه که واسه تایید آنالیز یه محصول به دستگاه‌های مجهزی نیاز هست که تو ایران همه‌ی اونا وجود نداره. اینجا خصلت ایرانی بودن به کمک مدیران مربوطه اومده. یعنی خیلی راحت لیست استاندارد آنالیز رو می‌ذارن جلوشون و با آنالیز شما مقایسه می‌کنن. اگه از دامنه مورد قبول کمتر و بیشتر نبود تایید می‌شه! به همین راحتی! باز هم دوستان عزیز یه راه پیدا کردن! یه آشنا تو سازمان واسشون لیست استاندارد رو میاره. بعد همونو می‌فرستن واسه تولیدکننده و بهش می‌گن محصول تو هر چی هست قبوله، تو این آنالیز رو تو سربرگ بزن و بفرست! خوشتون اومد؟ درحالیکه بهداشتیا ادعا می‌کنن تک تک موارد در بهداشت ایران آزمایش و بررسی می‌شه! پس وقتی رو یه بسته‌بندی نوشته با تایید وزارت بهداشت زیاد خوشحال نشین و این امکان رو درنظر بگیرین که سرکار باشین... حالا که بحث استانداره، رستوران آ اس پ "ظاهرن" اولین رستورانیه که اچ ای سی سی پی گرفته و تبلیغاتش همه جا رو بیلبورد هست و رو این نکته هم تاکید کرده. خب خیلی خوبه که یکی همت کرده و این زحمت رو به خودش داده.اگرچه اما حتمن بهای چندبرابر رو واسه غذاش می‌گیره. نمی‌دونم اونایی که رفتن از طعم غذاها راضی بودن یا نه اما از یه چیزی می‌شه مطمئن بود: که وسط سالاداش سیبیل پیدا نمی‌کنی!

این بلاگر هیچ مدلی کلمه انگلیسی تو متن فارسی نمی‌ذاره

1#1

2006-03-12T18:21:00.000+03:30

شنبه حالم خیلی خوب بود. این ماه به توصیه Franklin عزیزم سعی کردم ناظر خاموش باشم و خودم رو دوست داشته باشم و تمام بی‌قراری و استرس و بداخلاقیمو تحمل کنم. موفق هم شدم. حالم خیلی بهتر بود. سر راه کمی هم خرید کردم و لنگ‌لنگان داشتم میومدم خونه. صدای موتور که از پشت سرم میومد نشون می‌داد سرعتش خیلی کمه.چرا رد نمی‌شه دیگه؟ یهو دلم ریخت... یه حس بد ناگهانی. ناخودآگاه کیفم رو محکم‌تر گرفتم. اما نمی‌دونستم واسه خودم کمین کرده نه کیفم. همه چی تو یه لحظه اتفاق افتاد. خیلی سریع پاشو گذاشت رو گاز و رفت. سرش داد کشیدم اما تو صدای موتور اون حل شد. تمام بدنم می‌لرزید. بار اول نبود اما انگار هر بار سخت‌تره. تا خونه راهی نبود. دو ساعت بعد یادم افتاد که اصلن کلید کجاست گوشیم کو لباسامو کجا انداختم. وقتی زنگ زدم به گودی وگفتم فردا خونه رو آگهی می‌کنم و زدم زیر گریه فهمید. گفت آروم باش من میام. تمام وجودم نفرت بود. از خودم عصبانی بودم که مثل بز ایستادم و نگاه کردم. آروم که شدم زنگ زدم و گفتم خوبم به کارات برس. اما خوب نبودم. کمی خوابم برد. همونجا رو مبل کنار تلفن. هر بار که صدای موتور از خیابون میومد گوشام رو می‌گرفتم و با همه قدرت فشار می‌دادم. روز قبلش بود که همه روز زن رو بهم تبریک گفته بودیم. حالا از هر چی اسم زن و حقوق زن و کوفت و زهرمار متنفر بودم. بالاخره گودی اومد. گفتم باید می‌دویدم دنبالش گفت اون با موتور بود نمی‌رسیدی. می‌دویدی که چی بشه؟ گفتم هلش می‌دادم می‌خورد زمین. گفت اگه اذیتت می‌کرد چی تو این کوچه خلوت؟ اونوقت بدتر بود. گفتم تا به خودم بجنبم رفته بود. گفتم باید از اینجا بریم. گفت کجا؟ کدوم خیابون رو سراغ داری که از این آدمای مریض از توش رد نشه؟؟ هر کاری می‌کرد هق هق من تموم نمی‌شد. شونه‌ی گودی آرامش عجیبی داره. همه‌ی غصه‌های دنیا توش جا می‌شه.گفت از فردا واسه خودت آژانس بگیر. گفت ماشین دربست کن بیا. گفتم نمی‌خوام! می‌خوام مثل همه‌ی مردا بیام تو خیابون تو کوچه پیاده با تاکسی. منم آدمم. منم از این خیابونا حقی دارم. گفت دیگه از اونور کوچه که خلوته نیا. از خیابون اصلی بیا تو حتا اگه راهت دورتر می‌شه. گفت و گفت... ساعت دیگه 10 شده بود. پا شدیم با هم سیب‌زمینی سرخ کردیم. فکر کنم از خوشمزه‌ترین سیب‌زمینی‌های دنیا شده بود. تازه یادم افتاد که فردا امتحان دارم! جزوه‌ام کو؟! هر چی گشتم نبود. فقط چند تا از نمونه نامه‌ها رو پیدا کردم. چشمام قرمز بود و می‌سوخت. هر جور بود یه دور خوندم و دیدم بی‌فایده است. خوابیدم. صبح که پا شدم چشمام قد کیشمیش شده بود. کتابم کجا بود؟ اگه بیفتم چی؟ جواب مدیر شرکت رو چی بدم؟ گودی صبحش جزوه رو تو کشو پیدا کرد و آورد در شرکت بهم داد. وقتی رفتم پایین تو نور روز چقدر دوست‌داشتنی شده بود! حالا درست همین وقتی که می‌خوام دو کلمه بخونم باید این نامه رو بزنم اون فرم رو پیدا کنم عکسای نمایشگاه رو ایمیل کنم. لعنت به این شانس! بالاخره نیم ساعتی وقت پیدا کردم. دیگه باید می‌رفتم. ذهنم خالی شده بود. سوالا رو که داد دیدم بد نیست. نامه اول و دوم رو خوب نوشتم. سومی دیگه حواسم نبود. چند بار دیدم فقط خیره شدم به کاغذا. قاطی کرده بودم. سعی کردم از دانسته‌های خودم استفاده کنم. نامه‌ی آخر که فکر می‌کردم از همه سخت‌تره و همه‌‌ی بچه‌ها اشکال داشتن از همه بهتر نوشتم! همیشه همینطوریم. آسونا رو خراب می‌کنم. یه فعل رو مطمئن نبودم و خط زدم که همون اولی درست بود. چند تا جمله رو هم درست و حسابی یادم نبود و سر هم کردم... دیگه مهم نیست. الان حالم بهتره. سردردم بهتر شده. باید پاشم این کشوها رو مرتب کنم. مطمئنن تا مدتها از اون سر کوچه نمیام. صدای موزیک رو بلند کردم که صدای هیچ موتوری به گوشم نرسه. یه وقتایی فکر می‌کنم خیلی مونده هنوز خیلی مونده تا
1=1

روز زن مبارک

2006-03-08T08:52:00.000+03:30

*دوستان ساکن بلاگ از نوع پرشین! این کامنت دونیتون داره منو می کشه!!!

2006-03-07T19:05:00.000+03:30

The best dress in my view!

nice blog

winners

Birthday of winner!

goodbye party

judge yourself

2006-03-06T11:08:00.000+03:30

نمی‌دونم این حس شلوغ و پلوغ بخاطر نزدیکی 8 مارسه یا بخاطر روزای آخر سال و برنامه‌‌هایی که چیدم و انجام ندادم یا واسه اینه که اول صبح تو تاکسی اون ترانه "گل من چندین منشین غمگین..." با خاطره‌ی کسی که عاشق این ترانه بود و دیگه تو این دنیا نیست قاطی شد و چشمام رو خیس کرد... شایدم همه‌ی اینا با هم. مدتیه زیاد اخبار رو دنبال نمی‌کنم.چشم و گوشم رو بستم رو اتفاقاتی که داره میفته. همکار محترم 6 بار ازم می‌پرسه فلان ایمیل رو فرستادی! و من هر بار متعجب می‌گم بله! همون موقع فرستادم! می‌خواستم تنها ماندم رو بخرم بجاش الاهه ناز رو خریدم! درست وقتی می‌خوام بشینم کتابم رو بخونم همچین عمیق خوابم می‌بره که انگار صد سال بی‌خوابی کشیدم. هنوز هر روز اون زن جوراب فروش رو با دستای زبر می‌بینم. هنوز مزخرف می‌نویسم و خالی می‌شم. انگار تو یه صندلی گردون نشستم و جملاتی که تو هوا معلق موندن رو فکر می‌کنم بعد همونطور پراکنده می‌نویسمشون. اصلن باید دوباره برم سراغ دفترم. اینجا هم خودم رو کامل نمی‌نویسم. دفترم مهربون‌تر بود. دلم فیلم می‌خواد. رفتم چهارشنبه‌سوری. خوب بود. اصلن فرهادی خوبه. آخر فیلم از هیچکدوم از شخصیت‌ها بدم نیومد. انگار همه رو می‌فهمیدم. انگار یه تیکه از خودم بودن. یه تیکه غریبه. بال‌بال زدن مژده... اون آرامش کذایی آخر... نه! همونجوری درب و داغون و عوضی دوست‌داشتنی‌تر بود. نمی‌خوام تبدیل بشه به یه زن آروم که همیشه خونه‌اش تمیزه. سیمین چرا از چهار تا ترقه ترسید؟ بی‌مزه... تازه داشت خوشم میومد ازش. اما مرتضا،حیوونی چقدر خر بود! چقدر قاطی بود. چقدر دلم سوخت واسش. شاید از همه خوشبخت‌تر روحی بود. با اون چشمای هوشیار و ذهن حاضرجواب. بی‌خیال. فیلم بود. تو چرا باورت می‌شه؟ مثل خاطرات یک گیشا. چقدر این زن این انسان همیشه مظلوم بوده. حالم بهم می‌خوره. لعنت به من. این چند روزه گذشته نمی‌دونم چی شد. اصلن چیز خاصی نشد. اما بیخودی فکر می‌کنم یه اپسیلون بزرگ شدم. بزرگتر و تنهاتر. باید یه بار دیگه برم دیالکتیک تنهایی رو بخونم. باید ببینم تعریف من با تعریف استاندارد تنهایی یکیه؟ خوب آدم اشتباه می‌کنه. شایدم خل شدم. شایدم نمودار انرژیم داره می‌رسه به پایین موج. آره همینه. اون پایینام. دلم نمی‌خواد عید بیاد. دلم نمی‌خواد خونه کسی برم عیددیدنی. حالم بهم می‌خوره از بعضی رسم‌ها. حالم بهم می‌خوره از آدمایی که مجبورم سالی یه بار ببینمشون و بگم سال نوتون مبارک! نمی‌دونم چرا منو به حال خودم نمی‌ذارین؟ نمی‌دونم چرا بابای من سرمایه‌دار نبود؟ چرا خودم عرضه نداشتم پول‌دار بشم؟ آخ اگه پول داشتم... گودی رو برمی‌داشتم و می‌رفتم یه ویلای نقلی تو یه دهکده یه گوشه از دنیا می‌خریدم و همونجا می‌موندم. می‌ذاشتم همه فکر کنن مرده‌ام. بعد از لحظه لحظه زندگیم لذت می‌بردم. دلم می‌خواد تو یکی از کوچه‌های خلوت و شیب‌دار ونیز با موزیک دوره‌گردی که لباسای رنگارنگ پوشیده و چشماش مهربونه تا آخرین ذره انرژیم برقصم. می‌ترسم بمیرم و به این یه آرزوی کوچولوم نرسم. بسه دیگه حرف مفت

اصلاح می‌کنم

2006-03-03T12:28:00.000+03:30

ببینم با مرور کامنت‌ها می‌تونم قضیه رو جمع کنم:

لیلا: "عشق صدای فاصله هاست!" خب گاهی هست. اما می‌شه سالها بدون فاصله با عشق زندگی کرد!همونطورکه شیرین می‌گه: فكر ميكنم كه تغيير روند زندگي چيزيه كه اگه بپذيريمش به عنوان يه واقعيت ، و قبول كنيم كه هزينه بزرگتر شدن ماست راحت تر .مدل عاشقي رو هم ميشه تغيير داد!"

بلا:" بعد از یه ازدواج موفق هر دو طرف به آرامش فکری و جسمی‌ می‌رسن که با اون شور و حال اولیه فرق داره و بایدم داشته باشه..."

آقای همسر من هم این تصور رو داره که من احساس آرامش می‌کنم و این آرامش رو تو این خونه بدست میارم. حتا اگه روزی چند بار یادآوری نکنم که همو دوست داریم!

اسکارلت:"فکرشو بکن اگه با همسر جونت ازدواج نکرده بودی بعد از يه مدت طولانی چه حالی داشتی ؟ اونوقت تمام هم و غمت اين ميشد که چجوری کار و به ازدواج برسونی ؟ اگه ازدواج هم نميکردی باز گمشده داشتی . گمشدت اون آرامش و اطمينان و احساس تعلق حاصل از ازدواج بود" اگه هدف ازدواج باشه آره تبدیل می شه به یه گمشده اما شاید هم اون آرامش بعد از ازدواج همونی باشه که کاتی تعبیر کرده...

پی براه: "هر چیزی و هر مرحله از زندگی یک بهایی داره که آدم باید بسنجه که این تغییر ارزش این بها را داره یا نه!" شاید اون کلمه گمشده همون بهاییه که واسه بودن در کنار عزیزمون می‌پردازیم...

علیرضا: " long term trust and belonging… you discover more common identities of your partner "درسته!

افشین: " Any couples relationship during the time move from one stage to another and this is fact of life and it means that relationship moved to the next stage and either both couple move to that stage together which shows that they really understand each other" خب من هم فکر می‌کردم اگه برم تو مرحله‌ی بعدی خراب می‌شه!

دزدکی: "وقتی دو نفر روی کاغذ به هم تعهد بدهند که با هم باشند قول و قرار اعتبار خودش را از دست میدهد و تنها یک ورق کاغذ اعتبار پیدا می کند" این همون موردیه که من گفتم قرار شد با همسرم دوست بمونیم نه زن و شوهر! یعنی وقتی دیدیم دیگه نمی‌تونیم ادامه بدیم بخاطر چند تا امضا زندگی همو خراب نکنیم. اسمش هم طلاق نیست. یه جور تمام شدن رابطه‌ست. ( امیدوارم هرگز به این نقطه نرسیم)

افروز" کاشکی یکی به من می گفت که توی ازدواج های دوم و سوم هم این جور چیزها(احساس رو میگم) هست یا نه؟" اگه منظور افروز از احساس همون گمشده باشه ، خب احتمالن باز هم وجود داره . چون در ازدواج دوم هم بالاخره با یه رابطه طرف هستیم...

رضا:" نقطه اوج ممكنه تو زمان دوستي قبلش ايجاد شه يا ممكنه تو ازدواجاي سنتي بعد از ازدواج بوجود مياد ولي بعد از اوج فرود ميكنه ميرسه به يه حد پلاتو كه ديگه اسمش عشق نيست! " با این تیکه مخالفم! نمی‌شه ادعا کرد که در همه رابطه‌ها بعد از گذروندن اون نقطه اوج عشق از بین می‌ره. تعریف عشق می‌تونه خیلی متفاوت باشه. اما طبق تعریف من بسته به جنس رابطه می‌تونه بمونه می‌تونه از بین بره و تحت تاثیر عادت کردن قرار بگیره. "عادات خوب آدمها بعد از ازدواج از طرف مقابل بعنوان وظيفه محسوب ميشه ولي عادات بد بزرگنمايي ميشه و كوچترين اشكالات طرف مقابل بدجوري توذوقت ميزنه" یکی از تفاوت‌های اصلی اینجاست که رضا گفته! چون دو نفر رفتن تو قالب چیزی به نام خانواده و نقش همسری، یه سری توقع پیش میاد. طرف مقابل اگه وظیفه‌اش رو درست انجام نداد چشممون رو روی همه‌ی خوبیهاش می‌بندیم! انگار نه انگار که این آدم یه دوجین اخلاق و عادت خوب و دوست‌داشتنی داره... این اتفاق هم غیر طبیعی نیست چون اون آدم علاوه بر اینکه عشق ماست همسر ما هم هست!!

یه جورایی منظورم از خراب شدن رابطه همین بود! پس جمله‌ام رو اصلاح می‌کنم: وظایف همسری و قالب خانواده یه جاهایی به رابطه لطمه می‌زنه ... همونطور که یه جورایی رابطه رو محکم‌تر می‌کنه...

تو کامنت‌ها راه‌حل‌های جالبی برای ایجاد تنوع در روزمرگی بود. مرسی از همه

کلمه‌ای که هنوز اختراع نشده

2006-03-01T14:29:00.000+03:30

ازدواج باعث پایداری یه رابطه‌ست یا اونو خراب می‌کنه؟ همیشه بهش فکر کردم. شکی نیست که نسبیه و به خیلی از فاکتورها بستگی داره. اما فراتر از نوع جامعه، سن و دین می‌شه جواب درستی واسش پیدا کرد؟

1 یه نکته‌ای که فکر کنم همه قبولش دارن اینه که تصور آدم از زندگی زیر یه سقف همیشه با واقعیت مطابق نیست و بعد از شروع می‌بینه که خیلی چیزا رو در مورد شریکش و حتا خودش نمی‌دونسته. 2 بهتره به تجربه‌ی شخصی خودمون یا اطرافیانمون بسنده نکنیم و کلی به موضوع نگاه کنیم. 3 تفاوت‌های فکری و روحی زن و مرد رو نمی‌شه نادیده گرفت.

من همیشه دلم می‌خواست با کسی باشم که صرفن دوست باشیم. وقتی با آقای همسر آشنا شدم احساس کردم اونم حوصله ادا اصولای زن و شوهری رو نداره. (بگذریم که بعضی از داستانای خاله‌بازی در روابط با خانواده همسران اجتناب‌ناپذیره!) بعضی خانما این مدلین که یا می‌خوان وانمود کنن همه چی روبراهه و اصلن و ابدن بینشون حرف و داستان پیش نمیاد، و همسرشون از آسمون نازل شده و بی‌عیب و ایراده (جل الخالق!) بعضی‌ها هم از اونور بوم میفتن. یعنی فقط بدی‌ها و ایرادها رو می‌بینن و نسبت به آقایون دید منفی پیدا می‌کنن. اما واقعیت اینه که وقتی دو نفر با هم موندن لابد همو دوست دارن! هیچ دو نفری هم منطبق با هم نیستن و اختلاف نظر و سلیقه پیش خواهد اومد. فرانکلین عزیز می‌گه باور نمی‌کنه ازدواج همه چی رو خراب کنه. شری جون هم می‌گه فاصله فیزیکی رو از بین می‌بره اما فاصله روحی ایجاد می‌کنه. خب... من اگه می‌گم ازدواج یه چیزایی رو خراب می‌کنه از دید خودم می‌گم. زندگی مشترک یه جور همخونه شدنه که نباید از قبل وظایف رو توش تعریف کرد. اما واقعیت غیر از اینه! از اول معلومه که زن و مرد باید چه وظایفی رو بعهده بگیرن! و همین خرابش می‌کنه!! ممکنه یه قرارهایی هم دو نفر با هم بذارن اما باز هم زن و شوهری می‌شه. تا قبل از اینکه تو یه خونه زندگیمون رو شروع کنیم درباره‌ی مسائل مختلف با هم بحث می‌کردیم. از صحبت‌هامون همیشه لذت می‌بردم، از اینکه یه نفر حرف منو می‌فهمه و من هم می‌تونم با دنیای اون آشنا بشم. سعی می‌کردم دنیای مردونه رو بشناسم و دنیای خودم رو هم به اون نشون بدم. اما این زیر یه سقف بودن رابطه رو تا حد مسائل بی‌اهمیتی مثل خرید نون و ماست و سیب‌زمینی تنزل می‌ده و با این مدل زندگی‌هایی که ما داریم دیگه کمتر وقتی واسه حرفای اساسی‌تر باقی می‌مونه. شاید قابل‌مقایسه نباشه اما بتونه منظور منو برسونه: تا وقتی یه home theatre توپ تو ویترین فروشگاهه تمام آرزومون بدست آوردنشه. تمام تلاشمون رو می‌کنیم. بعد موفق می‌شیم و از خوشحالی بال بال می‌زنیم. با ذوق میاریمش خونه و احساس خوبمون رو فراموش نمی‌کنیم. درسته که همیشه از داشتنش خوشحالیم اما اون ذوق زدگی روز اول رو نداریم. این وسیله دیگه تو خونه ماست تو اتاق ما . همیشه هم خواهد بود... گاهی اوقات فکر می‌کنم تو اوج خستگی همسرم اگه فقط دوستش بودم و یهو بهش تلفن می‌کردم قطعن پای حرفام می‌نشست. اما چون الان هر شب تو یه خونه هستیم خیلی راحت به من می‌گه می‌شه درباره این داستان فردا حرف بزنیم؟ البته من این داستان رو با همسرم هم درمیون گذاشتم اما با نظر من موافق نیست! می‌گه داریم زندگیمون رو می‌کنیم!! یه نکته‌ی دیگه هم هست. دو تا دوست همیشه یه فاصله بینشون هست و همین فاصله به رابطشون جذابیت می‌ده. اما دو تا همسر دیگه خیلی به هم نزدیک شدن... یعنی چون درگیر روزمرگی نیستن رابطه‌شون تو یه سطح منطقی باقی می‌مونه. با ازدواج یه سری توقع‌ها پیش میاد. تفاوت روحیه‌ی زن و مرد بیشتر خودش رو نشون می‌ده... یه وقتایی فکر می‌کنم بعد از روزی که شناسنامه‌هامون رو سیاه کردیم چه چیزی این وسط از بین رفت که هنوز دلتنگشم؟ همسرم می‌گه من تو رو الان خیلی بیشتر از اون اولا دوست دارم. چون خیلی خوشی‌ها و سختی‌ها رو کنار هم گذروندیم و تحمل کردیم. منم بیشتر دوسش دارم! اما اونی که از بین رفته نمی دونم تو فارسی چه معادلی داره! توضیحش خیلی سخته واسم اما به خوبی احساسش می‌کنم. اصلن هم به این معنا نیست که دیگه همو دوست نداریم یا از هم خسته شدیم یا عادی شدیم نه! اینا نیست! اما یه اتفاقی این وسط میفته که نمی‌دونم با چه کلماتی می‌شه گفتش! نمی‌خوام نوشته‌ام طولانی بشه. دلم می‌خواد نظر تو رو هم بدونم. شاید کلمات گم شده من رو تو بدونی

2006-02-28T11:45:00.000+03:30

باور کن اصلن نمی‌خوام نق بزنم، نمی‌خوام بداخلاق باشم. اما یه وقتایی حالم از این تنهایی بد می‌شه خب! می‌فهمم که کارت خیلی سنگین شده اما نمی‌فهمم چرا فکر کردن و برنامه‌ریزی کردنت وقتی میای خونه هم ادامه داره. چرا نمی‌تونی نیم ساعتی فکرت رو آزاد کنی؟ می‌دونم بخاطر آینده‌مونه که به کارت اهمیت می‌دی. اما دلیل نمی‌شه که حال رو از دست بدیم! تو همین یه جمله رو بگیری دیگه حله. من اصلن استاد تنها بودن و تنها موندنم. اما دلم تنگ می‌شه! خب خوشم نمیاد بگی یه کم ساکت دارم فکر می‌کنم! اونوقت دلم می‌خواد هر چی کار و شرکت و همکار و کوفت و زهرمارن برن به جهنم.اصلن اگه این گله‌ها اسمش غر زدنه من می‌خوام تا اطلاع ثانوی فقط غر بزنم! واسه اینکه مثل دیوونه‌ها شدم. تازگیا وقتی دو نفر رو با هم می‌بینم کلی به حال و روزشون غبطه می‌خورم... دلم واسه اون شبی که از میرداماد تا فاطمی پیاده اومدیم تنگ شده. واسه اون روزایی که همه‌اش کافی‌شاپ و رستوران و پارک و سینما و مهمونی بودیم تنگ شده. اصلن دلم واسه خودمون تنگ شده. لعنت به این ازدواج. حالا هی من بگم همه چی رو خراب می‌کنه تو دوباره بگو نه. اما این دفعه بگی نه وای به‌حالت...

2006-02-27T15:19:00.000+03:30

همه راهنمایی و دبیرستان رو با هم هم‌کلاسی بودیم. بعد از دیپلم تا دو سالی حتا وقتی رفت شاهین‌شهر رابطه داشتیم. اما یهو قطع شد. حالا دوباره اون منو پیدا کرد! یعنی یکی از بچه‌ها که خانواده همسرش اصفهان زندگی می‌کنن تو فرودگاه اینو می‌بینه. بعد شماره منو بهش می‌ده! می‌گفت یه بار کیفش رو زدن و همه شماره‌ها و آدرس‌های بچه‌ها رو گم کرده. واسه خودش خانمی شده. پرستاره. گفت مرتب تهران میاد و قرار شد همو ببینیم:)

مریم جون که همیشه میای و اینجا رو می‌خونی و من نمی‌شناسمت. مرسی از لطفت (چشمک)

2006-02-26T20:52:00.000+03:30

روزی شیش تا مکالمه نیم ساعتی داره انقدر بلند حرف می زنه که منم مجـــــبورم گوش کنم. انگار در گوش من داره داد می زنه. گاهی اوقات در اتاقم رو نیمه باز می ذارم میاد با یه حالتی درو کاملن وا می‌کنه که انگار کار خیلی بدی کردم... تمام زمستون هر روز موقع رفتن پکیج رو می‌ذاشت رو 30. فرداش یخ می‌زدم تا اتاق گرم می‌شد. زیر کتری رو روشن می‌کنم می‌بینم خاموشش کرده. لامپ اضافی رو خاموش می‌کنه. تا یکی رو می‌بینه صد بار می پرسه خانم ولنتاین ایمیل نداشتیم؟!!!!!! درحالیکه 3 دقیقه قبل پرسیده بود. حالا همه چی به کنار این ولوم صداش منو کشته... اصلن حوصله حرفای صد من یه غازش رو ندارم.:( به هر قومیتی یه چیزی می‌بنده! نمی‌‌دونست مامان من اهل کجاست. برگشته می‌گه مردمای فلان شهر همه‌شون قالتاق و رندن! دلم می‌خواست با تمام قدرتم بزنم تو گوشش که سه دور بچرخه. شبیه این جمله‌اش رو درباره یه دوجین شهر دیگه هم شنیدم. بعد یکی سیگار می‌کشه انقدر به نظرش چندش‌اور میاد که انگار سوسک خورده! می‌گه آدم بره عروسی نباید کمتر از 50 تومن کادو بده! چون دو نفر رفتن شام خوردن! می‌گم من نمی‌تونم واسه یه فامیل دور که منو دعوت کرده نصف حقوقم رو بدم که! می‌گه من اگه واسه مهمونم 4 مدل غذا بذارم توقع دارم اونم به همون نسبت از من پذیرایی کنه! گفتم اما هر کسی روش خودش رو داره. شاید یکی به غذا خیلی اهمیت بده اما من دلم بخواد واسه مهمونم کباب از بیرون سفارش بدم. اصلن به معنی بی‌احترامی هم نیست. چشاش گرد می‌شه. به‌خدا حالم از این آدمایی که به حریم دیگران احترام نمی‌ذارن بهم می‌خوره. امروز بعد از برک برگشتم سر کلاس می‌بینم یکی از بچه‌ها نشسته جای من! می‌گم سر جای من نشستی؟ می‌گه آره تو یه صندلی برو اون ور تر!!!

آخیش غر زدم حالم بهتر شد! اصلن این وبلاگ اگه واسه غر زدن من جا نداشته باشه به هیچ دردی نمی‌خوره.

* مدیرعامل نیست! اما فکر کنم دلش می‌خواست بود!

2006-02-24T15:52:00.000+03:30

خیلی دلم می خواست تو یه همچین جایی بودیم. البته مدل ماشینش قدیمی نبود خب بهتر! منم یه لباس شاد شاد پوشیده بودم. هوا هم که سرده... خب پولیور قرمز با شلوار جین خوبه؟ تو هم همون پولیوره که تازه خریدی با کلاه! دیگه... آبجو سفارش می‌دادی که هم من سرگیجه نگیرم هم خودت بیشتر از همه چی دوست داری. کیک هم سفارش می دادیم. اگه مزه کیک قنادی سهیل رو بده خوبه.شمع هم با خودم میاوردم. کافه باید شدیدن بوی قهوه بده که با عطر ما قاطی بشه. بعدش روزنامه هم نداشته باشی. دیگه هیچی نمی‌خوام. عجله هم بی عجله. ساعت‌ها همونجا بشینیم، تو شمعاتو فوت کنی، من بگم صد ساله بشی، پاشیم کمی پیاده‌روی کنیم تا بتونیم شام بخوریم... اسپاگتی خوبه. حیف که نمی‌شه از اون سس‌های بی‌مزه‌ات درست کنی چون قراره شب هم بریم رستوران. چشم‌اندازش مهم نیست چون هوا تاریک می‌شه. اما صندلی‌ها باید چوبی باشه، رومیزی سفید، شمع قرمز. دیگه چی رو نگفتم؟ آهان هر چقدر دلت خواست سیگار بکش. به‌شرطی که یه دونه هم به من بدی

2006-02-22T17:54:00.000+03:30

در نهایت احترام باید بگم یه وقتایی می‌خوام سر به تنت نباشه

2006-02-21T15:21:00.000+03:30

زن همیشه اونجا نشسته. از صبح زود میاد و بساط جوراب پشمی و دستکش و کلاه رو پهن می‌کنه. از زیر چادر کهنه‌اش چاق به نظر میاد. صداش رو نمی‌شنوی مگه اینکه بخوای ازش خرید کنی. بروبر بهت نگاه نمی‌کنه. خاموش نشسته. همین. هر روز. همین جا. اما... دیروز یه عمو واکسی که تا حالا ندیده بودمش نشسته بود کنارش و تند و تند حرف می‌زد. خیلی نزدیک نشسته بود. خواستم بهش بگم پاشو برو و آرامشش رو بهم نزن. اما نگفتم. فقط رد شدم.

پارسال هم امضا کردم چون فکر می‌کنم گوگل که واسه سالروز از تخم دراومدن جوجه اردک زشت‌رو هم لوگو می‌ذاره باید انقدر بفهمه که نوروز چیه! وقتی لوگو رو دیدم کیف کردم. اما راستش به نظرم اومد لوگوی خوشگلی نیست! امسال هم هفتان لینک گذاشته تا بریم و دوباره گوش گوگل رو یه دور بچرخونیم که فراموش نکنه. به نظرم اون لوگوی آخر که او شکل تخم مرغه و یکیش هم شکل سیب تو خالی خیلی با مزه‌ست. به نظر من هم باید نوروز رو معرفی کنه و هم باید شیک باشه. باید واسه یاهو هم چنین طرحی ارسال بشه اما متاسفانه خودم راهش رو بلد نیستم. اگه واستون جالبه پشت گوش نندازین:

http://www.esfahanhost.com/nowrouz/

فقط نفهمیدم از کی تا حالا عربها نوروز می‌دونن چیه!! همینجا بگم من به دور از احساسات ناسیونالیستی اعلام می‌کنم که با حضور واژه عرب و عبارت اقدام ملی در این صفحه ارسال ایمیل به گوگل تیم مشکل دارم اساسی!

شیرین‌کاری

2006-02-20T15:20:00.000+03:30

وقتی می‌رین خارج از شهر و بدون روسری هستین و چند اپسیلون آفتاب اضافی می‌بینین مثل ولنتاین از خودبی‌خود نشین و 6 ساعت جلوی آفتاب نشینین. یا دست کم اول مطمئن شین که اون منطقه آفتابش برنزه خوشگل می کنه! وگرنه مثل کولی‌ها پوستتون می‌سوزه به ترتیبی که بعد از 2 هفته هم امیدی به خوب شدنش وجود نداره! اما اگه دیگه خیلی جوگیر شدین دستتون رو بذارین تو جیبتون! چون دست کباب‌شده اصلن قشنگ نیست!

وقتی از یه مانتو خوشتون میاد و فکر می‌کنین از همه لباساتون تن‌خور خوشگل‌تری داره، یهو به سرتون نزنه اونو با اتو برق بندازین! درواقع هنگام شادی و غم و هیجان‌زدگی و غیره همیشه پیش از اتو لباس دلخواه رو پشت و رو کنین!

وقتی کیف سفید دارین، یه مدلی اونو بشورین که وقتی خشک شد پایینش زرد نشه! و دست کم بتونین یک ماه! از کیف ذکرشده استفاده کنین که خیلی دلتون نسوزه!

بازم بگم از دسته گلام؟

وقتی تو ذهنت هزار جور برنامه واسه خرید عید یا مسافرت و اصولن کارای پرهزینه! داری و بعد یهو یه عزیزی زنگ می‌زنه و ! می‌خواد پول قرض بگیره و تا آخر فروردین هم برنگردونه چه احساسی پیدا می‌کنی؟ از یه طرف اگه لازم نداشت نمی‌گفت! بهرحال گفتم بیاد بگیره اما ته دلم خوشحال نیستم. همچین وقتا نسبت به خودم احساس بدی دارم. فکر می‌کنم آدم خودخواهی هستم.

پروردگار مدیر شرکت مواد غذایی مائده را بیامرزاد!

*اومدم بگم در مورد اون پول که مبلغش هم چندان زیاد نیست با خودم کنار اومدم. منو انقدر صمیمی دونسته که این تقاضا رو کرده. امیدوارم هم اون دستش پولی بشه و هم من! شکر!

کمی مزخرف

2006-02-18T19:03:00.000+03:30

نوروز پارسال بالتازار و بلیموندا رو شروع کردم اما بعید می‌دونم 40، 50 صفحه خونده باشم! کافه نادری هم سرنوشت بهتری نداشت! فصل اولش رو بی‌وقفه خوندم اما به فصل دوم که رسیدم نمی‌دونم چی شد...

دلم یه پازل سفیدبرفی و هفت کوتوله می‌خواد. بچگی داشتم یه دونه. اما بزرگتر و ریزترش رو دلم می‌خواد. فقط موندم تو خونه‌ی ما که قد قوطی کبریته کجا بساطش رو پهن کنم که بشه چند وقتی پهن باشه!

چجوریاس که آدم یه وقت می‌تونه سه نخ سیگار پشت هم بکشه و بعدش تا شش ماه هوس نکنه؟

همینطوری بیخودی هوس کردم دوباره نزدیکی رو بخونم. نمی‌دونم از حنیف قریشی کتاب دیگه‌ای به فارسی ترجمه شده یا نه. اما از این یکی خوشم اومد.

می‌گه: متوجه شدی هر فیلمی می‌بینی می‌گی خوب بود؟

می‌گم کی گفتم؟!:(

بعد با خودم فکر کردم و منظورش رو فهمیدم. فیلم دیدن یکی از لذت‌های بزرگ زندگی منه. بنابراین اگه فیلمی بتونه منو بنشونه دیگه یعنی خوشم اومده. اما نه به این معنی که در مقیاس کلی فیلم خوبی بوده. اگه از فیلمای کیمیایی لذت می‌برم حواسم هم هست که یه جورایی مزخرف می‌سازه! فقط از این دیالوگای قلمبه سلمبه خوشم میاد. چون تو زندگی عادی ما انقدر قبل از هر جمله فکر نمی‌کنیم و خیلی ساده‌تر حرف می‌زنیم! دیگه بقیه هم به همین ترتیب...

2006-02-17T19:19:00.000+03:30

14 فوریه تنها بودم. واسه اینکه دلم نگیره رفتم میرزای شیرازی و فروشگاههای پراز آدم و عروسک و قلب و روبان رو چرخی زدم. نکته‌ای که به چشم میومد آدمای میانسال بودن! تا یکی دو سال پیش کمتر می‌دیدم دختری با مامانش و باباش اومده باشه اما انگار تب خرید و غافلگیری و خوشی به بزرگترا هم سرایت کرده:) قیمت‌ها وحشتناک نسبت به پارسال بالا رفته بود. بخصوص قیمت کارت پستال! واسه خودم سه تا قلب کوچولوی قرمز خریدم و چند شاخه گل. انگار هیچوقت خونه انقدر خالی نبود.کمی وبگردی کردم، تلویزیون رو تا آخرین لحظه خاموش نگه داشتم، شام نیمرو درست کردم و با یه دوجین شمع و شراب قرمز و سکوت و سکوت ولنتاین رو تنهایی جشن گرفتم. نمی‌شه گفت خیییلی خوش گذشت اما خوب بود...

تو تاکسی لم داده بودم و کاملن تو افکار خودم بودم. ترمز ناگهانی ماشین باعث شد به خودم بیام و ببینم یه دست خونین و مالین جلوی چشممه! یه لحظه تو حالی که بودم جا خوردم و دلم ریخت. همه‌ی اینا چند ثانیه طول کشید تا دیدم شیشه عقب ماشین جلوییه! به نظر من اینکه آدم به ماشینش عکس کسی که درگذشته، هر مدل پرچم مشکی و قرمز، عکس‌های جورواجور و از این قبیل آویزون کنه نشان از عدم درک صحیح نسبت به کاربرد وسیله‌نقلیه و البته جوات‌بازیه! محرم آینده به خیر بگذره. فکر می‌کردم همین که تن بچه‌های معصوم سه چهار ساله لباس عربی می‌پوشونن و هدبند سبز می‌بندن دیگه آخرشه اما اشتباه کرده بودم

سپندارمذگان

2006-02-17T19:03:00.000+03:30

وقتی در دهکده جهانی زندگی می‌کنیم، نمی‌شه حصاری به دور خودمون بکشیم و تنها به تاریخ گذشته دلخوش باشیم. شاید بهتر باشه همراه با بقیه مردم دنیا ولنتاین رو جشن بگیریم و درکنارش فراموش نکنیم سالها پیش مردمان آریایی روز سپندارمذگان را برابر با 29 بهمن تقویم خورشیدی جشن میگرفتند .سپندارمذگان مبارک!مرسی از دختر آفتاب

http://2khtaraftab.blogspot.com/

2006-02-14T09:31:00.000+03:30

ولنتاین همگی مبارک! خوش بگذره!

Buon San valentino!

Happy Valentine day!

balentin wa omedeto gozaimasu!

ti valentine mobarak bebon zak!

elyomol hob Saiid!

ولنتاين گونويز موبارك اولسون!

مرسی از بلا، بی‌تا، پی‌براه، آوای دل، رضا، یاس

زبون دیگه ای شما بلدین؟

2006-02-12T13:20:00.000+03:30

دو روز دیگه ولنتاین می‌رسه! فکر می‌کنم مهم نیست که این روز ریشه ایرانی نداره. بهانه‌ایه واسه اینکه یادمون باشه یه کسایی رو دوست داریم و بعضیا هم به یادشون بیاد که ما رو دوست دارن! این هم واسه پیش‌درآمد!

یه جایی بین چند تا کوه. یه جایی شبیه دره. یه جایی شبیه روستا. یه جایی بین فیروزکوه و ساری. یه جایی که انگار آخر دنیاست یا شاید اولش! یه خونه اربابی خوشگل و تودل‌برو. چند تا اتاق سرد و یه اتاق کرسی‌دار. خیلی چسبید. خوشبختانه تردید من در رفتن و اینکه میزبان رو نمی‌شناختم خیلی زود جاش رو به خوشحالی از این داد که آقای میزبان، وارث خونه‌ی زیبا، و همسرش خیلی خیلی راحت و خودمونی و همفکر هستن. صبح که چشمام رو وا کردم از لای چارچوب در یه تابلوی نقاشی خیلی خوشگل دیدم. اما وقتی خواب از سرم پرید دیدم منظره تپه‌ی روبرو هستش که آدمو وسوسه می‌کنه از زیر لحاف گرم و نرم بیاد بیرون. بالارفتن از تپه‌ی شیب‌دار واسه منی که ترس از ارتفاع دارم از طرفی عذاب واقعی بود و از طرف دیگه فرصتی مناسب که همه‌ی رو صندلی نشستن‌ها رو جبران کنم. سعی می‌کردم به پشت سرم و مسیری که طی کردم نگاه نکنم. حاضر نبودم یه لحظه دست فیفیلا رو ول کنم چون بلافاصله سرگیجه می‌گرفتم. البته قدیما این مدلی نبودم. نمی‌دونم از کی شروع شد اما خداییش اصلن ادا و اصول نیست! یه لحظه‌هایی از ترس قلبم می‌زد و انگار زانوم سست می‌شد. اما به منظره بی‌نظیری که اون بالا بود می‌ارزید! چند تا تپه سرسبز و سکوتی که فقط زنگوله‌ی گوسفندا و پارس سگ‌ها گاهی اونو می‌شکست. زنای روستایی که زمین رو بیل می‌زدن و سیب‌زمینی می‌کاشتن. گاوایی که اصلن از قیافه‌شون خوشم نیومد. سگ‌های سفید خیلی مامانی که حسابی ما رو ترسوندن. چشم‌انداز ماه ساعت 4 بعدازظهر، انقدر پایین که انگار از پشت کوه بیرون میومد. هیزم‌‌های شکسته، آب چشمه، دختر چوپان روسری قرمز، نور آفتاب که تو هر ساعت روز تپه‌ها رو به یه رنگ درمیاورد. تاریخچه‌ی اون خونه اربابی. صندوقچه‌های قدیمی و درهای چوبی زیباش. با تمام وجودم از پاکی هوا و سکوت واقعی و منظره‌های زیبا لذت بردم. یه دوجین عکس انداختم. اما اون نون تازه‌ای که واسمون آوردن دیگه معرکه بود. یعنی بوش شدیدن آدم رو مست می‌کرد. انقدر که تمام طول راه برگشتن باوجودی که سیر بودم به نونه ناخنک زدم. انقدر که واسه چند ساعتی یادم رفت هسته چیه و منشور کدومه و سرکار باید رفت و لباس اتونشده داریم و خیلی چیزای دیگه. بهرحال مطابق اخلاق عوضی همیشگیم که بیشتر از یه شب جایی بند نمی‌شم، واقعن دلم می‌خواست برگردم!

اینایی که می‌رن دانشگاه رودهن عقلشون سالمه؟؟؟ این مسیر خیلی مزخرفه و از استاندارد جاده 180 درجه دوره!

2006-02-09T11:30:00.000+03:30

از تماشای "ده" کیارستمی خیلی لذت بردم. شخصیت امین خیلی جالب بود. به نظرم اگه اسم فیلم رو می ذاشت دیکتاتور کوچولو خیلی بهش میومد! شاید یکی از قشنگترین تیکه‌هاش اونجا بود که دختره موهاش رو از ته کوتاه کرده بود... یا شاید اونجا که اون دختر روسپـــی می‌گفت همه‌شون می‌گن دوستت دارم، دوستت دارم... به هر حال اگه ندیدن توصیه می‌کنم از دستش ندین.

اما "خانه مومی": خب بعضی تیکه‌هاش ترسناکه! یعنی باعث می‌شه کمی جابجا شی یا تو جات وول بخوری! خشونتش بی‌پرده است، جلوه‌های ویژه‌اش خوبه، الیشا کاتبرت هم خوبه! یه جورایی دلم خنک شد این دختره بی‌مصرف پاریس هیلتن رو می‌کشه. اگه ترسو هستین تنهایی نبینین بعدش بیاین یقه منو بگیرین ها!

دیگه مطمئنم عاشق زبرای "ماداگاسکار" شدم: مارتی! صداپیشه‌اش کریس راک هستش. نمی‌دونین چقدر این موجود بانمکه. بن استیلر هم بجای آلکس یعنی شیره حرف زده.حتمن حتمن تماشا کنین که شدیدن باحاله

2006-02-06T14:27:00.000+03:30

پارسال روز تاسوعا بود که برای اولین بار یه فیلم از مراسم سنگسار دیدم. بگذریم که تا مدتها شب کابوس می‌دیدم و نفرت عجیبی تو دلم جا گرفت که حتا درست نمی‌دونستم از چی هست. شاید از اون مردای بی‌سیم به دست بود. شاید از بدنی بود که زنده زنده توی کفن پیچونده بودنش و از ضعف و ترس می‌لرزید. شاید از تماشاگرانی که مثل حیوانهای وحشی به موجودی زنده "پاره‌سنگ" پرتاب می‌کردن. بگذریم نمی‌خوام دوباره اون تصاویر تو ذهنم زنده بشن. بعد از تماشای بدویت انسانی رفتیم منزل بستگانی که به مناسبت تاسوعا به هیات نذری می‌دادن. از خشم و احساسات ضد و نقیضی که وجودم رو فرا گرفته بود فشار خونم هم افتاد. بیشتر مدت تو اتاق رو تخت ولو شده بودم. به خودم قول دادم دیگه هرگز در چنین مراسمی شرکت نکنم حتا اگه یه دوجین آدم بخوان بگن ولنتی نیومد. حالا دوباره با رسیدن این روزا و صدای مداحی که تو کوچه خیابون می‌پیچه و جای انتخابی واست باقی نمی‌ذاره دوباره همون افکار آزاردهنده سرشون رو انداختن پایین و اومدن و ول هم نمی‌کنن! نمی‌خوام بگم کشتن انسانها و تشنگی دادن به اونا کار نفرت‌انگیزی نبوده که در طول تاریخ از این جنگ‌ها کم نیست. اما آیا این مدل برگزاری مراسم و عزاداری که فقط چند ساله رسم شده منطقیه و باعث می‌شه که کمی فکر کنیم و بهتر رفتار کنیم؟ بعید می‌دونم. به نظر میاد یه عده از صمیم قلب برای نوه پیامبر عزاداری می‌کنن. خب بکنن.بعضیا هم فانشون نذری و قیمه‌پلو و شله‌زرده که یا بهتر و بیشتر از دیگران بپزن یا هم بخورن. خب باشه. بعضیا هم می‌بینن همه این کارو می‌کنن اونا هم همرنگ جماعت می‌شن. خب بشن. اما نه به شیوه‌ای که اگه کسی بغیر از مسلمان شیــعه ببینه به عقل آدم شک کنه! آیا قمه (نگین دیگه نیست که هست) و زنجیر و سینه زدن عزاداری محسوب می‌شه؟ یعنی نمی‌شه با یه جور مراسم منطقی‌‌تر که دو کلمه حرف حساب به آدم یاد بده، یاد اونها رو گرامی بداریم؟ آیا در شرایطی در سال 2006 که همه‌ی دنیا مسلمان رو خشن می‌دونه بهتر نیست در رسم و رسومات مذهبی دقت بیشتری بکنیم؟ اگه من یه بودایی بودم که یه گوشه از اروپا زندگی کردم بعد برای اولین بار مراسم زنجیرزنی و فریادزنی رو می‌دیدم وجدانن به وحشت نمی‌افتم؟ چرا یه رسم باید برای فهمیدنش به چهار ساعت توضیح احتیاج داشته باشه؟ (که آخرش هم ممکنه بفهمی) چرا کمی ملایم‌تر رفتار نکنیم؟ از طرف دیگه: کیه که وقتی پای روضه می‌شینه یاد برادر مرده خودش نیفته؟ یاد پدرش که چند ساله مرده یا فرزندش که از دست رفته یا همه مشکلاتی که باعث شده حسابی دلش پر باشه؟ کی واقعن برای این گریه می‌کنه که انسانهایی رو به شکلی ظالمانه و ناراحت‌کننده کشتن؟ که جان انسان انقدر بی‌ارزش بوده؟ که الان هم بی‌ارزشه؟ که انسان هرگز از تاریخ چیزی نیاموخته؟ همون پاکستانی که دیروز با فریاد و هوار و به نام محمد پرچم دانمارک رو آتیش زد تا دو روز دیگه زنجیر می‌زنه و گریه می‌کنه و فکر می‌کنه دیگه جاش وسط بهشته. به نظر من اصولن عزاداری در کشور ما خیلی بد انجام می‌شه. برای کسی که از دست می‌دیم جیغ می‌کشیم، فریاد می‌زنیم، به صورتمون می‌زنیم، یه عالمه مرثیه بلند بلند می‌خونیم که آی مردم بدانید و آگاه باشید من دلم خیلی سوخته شما هم لطفن دلتون برای من بسوزه: آی مادر جون چقدر همیشه گفتی منو بیشتر از همه دوست داری! جیغغغغغغغغغ... آی خواهر دیگه تو خونت بوی خوش قرمه‌سبزی نمی‌پیچه...جیغغغغغغغ جیغ جون‌دار... بعد صدای گریه‌ی همه بلند می‌شه... اون پدرسوخته‌ای هم که پولش رو از گریوندن مردم درمیاره تا می‌بینه همه آروم شدن یهو داد می‌زنه: آییییی که دیگه امشب بابا نداری... بعد دوباره همه با هم جیغغغغغغ... (هیچ ربطی هم به کلاس اجتماعی نداره) حالا فکر کنین همین آدما وقتی واسه نوه پیامبرشون بخوان عزاداری کنن دیگه چی می‌شن! انگار هرگز یاد نگرفتیم با خویشتن‌داری به سوگ کسی بشینیم که واسمون عزیز بوده. و فکر می‌کنم مردمان این سرزمین هرگز هم یاد نگیرن و پنجاه سال دیگه هم اگه از در بهشت‌زهرا رد بشیم باز هم صدای جیغ زدن‌ها و فریاد کشیدن‌ها و گریوندن‌ها گوش آسمون رو کر کنه. و: بین چند دقیقه سکوت به احترام کسی که از دست رفته و زنجیر و قمه زدن فرق‌ها بسیار است...

2006-02-01T18:46:00.000+03:30

فکرم آروم گرفته اما انرژیم رو تحلیل برده. می‌گه اون غذا نخوردن‌ها داره اثرش رو نشون می‌ده و راست هم می‌گه. دیروز اشتباه بدی کردم. باید یه سویفت رو چک می‌کردم بعد می‌فرستادم اما نمی‌دونم چرا هول شدم و سند کردم. البته همه تکست درست بود اما خطای من از گیج بودنمه و اینکه مخم رو به کار ننداختم.

هدف اصلی من از اینکه گواهینامه گرفتم مثل بعضیا این نبود که بگم منم بعله! یه هنر به هنرام اضافه کردم. می‌خواستم از شر این تاکسی‌های بوگندو راحت بشم. اما این ترس لعنتی نمی‌ذاره. بدون گودی سوار نمی‌شم، پنجشنبه‌ها که شلوغه سوار نمی‌شم. روزا که طرحه، روز‌ای زوج هم که هیچی. بقیه‌اش رو هم خونه‌ام! نمی‌دونم کی قراره ترسم بریزه. از این موتورای دیوونه و ماشینای خلی که یهو می‌پیچن جلوی آدم می‌ترسم. می‌گه تا خودت ماشینو برنداری و نری و یکی دوبار هم به این ور و اون ور نزنی راننده نمی‌شی. شاید راست می‌گه. بخاطر این ترس خودمو خیلی سرزنش می‌کنم. دست خودم نیست! نمی‌تونم همزمان آینه چپ و راست و جلو رو ببینم و مواظب موتوریا و راننده‌های به سبک شتری هم باشم. می‌دونم خیلی احمقانه‌ست. باندازه‌ی کافی به خودم نهیب می‌زنم اما دریغ از اینکه اتفاقی بیفته! کلاس 3شنبه‌هام افتاده 5شنبه. بعدازظهر دیگه طرح نیست. اما تنهایی نمی‌تونم ماشین رو بردارم وبرم. مسخره‌ست... می‌دونم. خیلی هم مسخره‌ست.

2006-01-30T18:36:00.000+03:30

نمی‌فهمم چرا هر چی نماینده تو مجلس بود سر از استقلال درآوردن؟ فکر کنم بزودی استعفا بدم از آبی بودن!!

واسه خودم هم عجیبه که امسال حتا حوصله نداشتم ببینم کی سیمرغ‌های جشنواره رو می‌گیره. چند تا بلیت هم دستم رسید که نتونستم برم.

خواب دیدم دارم با سرعت رانندگی می‌کنم و کاملن آروم و مسلط هستم. تو خواب به خودم آفرین گفتم که تونستم بر ترسم غلبه کنم. کسی می‌دونه کی قراره خوابم تعبیر بشه؟

2006-01-29T09:14:00.000+03:30

Puzzle's Day!

2006-01-28T12:48:00.000+03:30

*سال سگه!